Τώρα, που είναι κάπως γερασμένοι, πιο μόνοι,
πιο σκυφτοί και πιο ευσυγκίνητοι,
μήπως είναι η δική μας σειρά να τους πούμε:
«Να σου δώσω ένα φιλάκι, να περάσει;»

Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Η Ελληνίδα γιαγιά είναι δυο φορές Ελληνίδα Μάνα;
(με αρκετή δόση χιούμορ)

Υπάρχει μια παροιμία που είμαι σίγουρη ότι την ξέρετε όλοι και την έχετε ακούσει και ουκ ολίγες φορές στη ζωή σας η οποία λέει:
"Του παιδιού μου το παιδί, είναι δυο φορές παιδί μου"    

Έκανα λοιπόν μια έρευνα στον γούγλη, για να δω κατά πόσο υπάρχει κάτι αντίστοιχο σε άλλες γλώσσες και δεν κατάφερα να βρω κανένα αποτέλεσμα (τώρα αν ξέρετε κάτι εσείς σε καμιά γλώσσα που εγώ δεν ξέρω, πχ mandarin chinese ή σουαχίλι , παρακαλώ διαφωτίστε μας, η Ελληνίδα Μάνα δεν είναι ο πάπυρος λαρούς μπριτάνικα και εκτιμάει κάθε βοήθεια).

Κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται περί ελληνικής επινόησης και φυσικά μου δημιουργήθηκε η εξής -τρομακτική ομολογώ- απορία :

Η Ελληνίδα γιαγιά είναι δυο φορές Ελληνίδα Μάνα;;;;

Σαν να βλέπω τον πανικό να ζωγραφίζεται και στα δικά σας πρόσωπα, καθώς είμαι βέβαιη πως όλοι έχετε λίγο ή πολύ να διηγηθείτε ιστορίες τρόμου με πρωταγωνίστριες τις γιαγιάδες σας. Ιστορίες με εσάς 8-9 χρονών, ένα απόγευμα καλοκαιριού και με εκείνες να σας κυνηγάνε απογευματιάτικα με μια φετάρα τσουρέκι παστωμένο με μερέντα για να φάτε και ας είχατε φάει πριν από 2 ώρες τα γεμιστά που σας μπούκωσε πάλι με το στανιό...

Η Ελληνίδα Γιαγιά είναι ένα είδος υπαρκτό και όχι αποκύημα της φαντασίας μου.
Ξεκίνησα να το συνειδητοποιώ λίγο μετά την γέννηση του Δύσκολου Πελάτη και αφού πέρασε εκείνη η περίοδος που με κανακέψανε, με ταϊσανε, με φροντίσανε, διότι κακά τα ψέματα αναγνώστη, η λεχώνα θέλει την προσοχή της μη σου πηδήξει από κανένα παράθυρο.
Μόλις άρχισα λοιπόν τις επισκέψεις στις γιαγιάδες, κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά. Ειδικά η μάνα μου, έχει δυο κορίτσια, οπότε ο εγγονός την έχει αποχαζέψει ντιπ.

Για παράδειγμα, καθότι ζω μόνη μου από τα 25 μου, κάθε φορά που πήγαινα επίσκεψη στο πατρικό μου, με περιμένανε όλοι στη πόρτα, δωσ' του οι αγκαλιές, δωσ' του τα φιλιά , "τι κάνεις κοριτσάκι μου;", "να σου βάλω να φας;", "να πάει να φέρει ο μπαμπάς μπριζολίτσες να σου κάνω?" .  

Με το που πάω λοιπόν την πρώτη επίσκεψη στη μαμά μου με τον Δύσκολο Πελάτη, εννοείται πως με περιμένουν στην πόρτα, όχι την επάνω, κάτω στο πεζοδρόμιο και ενίοτε στον δρόμο, να σκουντιούνται ποιος θα πρωτοπάρει τον Δύσκολο Πελάτη, επικές στιγμές, άστα.
Μόλις με βλέπουν αρχίζουν να φωνάζουν όλοι μαζί σαν τις γαλοπούλες Έχεις δει φάρμα με γαλοπούλες; Είδες τι φασαρία κάνουν όλες μαζί; Ε φαντάσου τώρα τη μάνα, τον πατέρα και την αδερφή σου σαν φάρμα με γαλοπούλες και το έχεις το visual.

Μου αρπάζουν λοιπόν το παιδί και με παρατάνε σύξυλη στη μέση του δρόμου,σαν να μην υπάρχω. Ίσως ο μπαμπάς μου να μου πάρει και καμιά τσάντα να με ξεφορτώσει την άμοιρη κι αυτό μόνο και μόνο γιατί είναι το alter ego του Φιλιππίδη στο 50-50 και μου έχει παθολογική αγάπη.

Και κάπως έτσι αρχίζει το πάρτυ. 
  • "Μόνο αυτά φοράει το παιδί; Φόρα του κάλτσες, θα κρυώσει" 
  • "Ρε μάνα, Αύγουστο έχουμε"
  • "Σήμερα δεν έφαγε. Νηστικός είναι. Έφαγε μόνο τα 3/4 του τάπερ." 
          Σημ: Τάπερ εννοεί τα δικά μας τα μεγάλα, γεμάτο μέχρι πάνω. 
       Ο Δύσκολος Πελάτης μας βγήκε κομματάκι φαγανός.
  • Ο Δύσκολος Πελάτης μπατλακιασμένος από τα φαγητό να μας κοιτάει σαν ναρκωμένος βόας "Να του δώσω λίγο βερυκοκκάκι να φάει?" 
  • "Ρε μάνα, μόλις τον τάϊσες" 
  • "Να του στύψω ένα χυμό να πιει;"
  • "Και δεν του στύβεις?"
          Μετά από λίγο.
        " Για ποιον είναι μάνα τα 5 στύμμενα πορτοκάλια; Τι εννοείς για το μωρό;
          Ποιο μωρό, αυτό;"
 
Μη σου πω τι γίνεται μόλις τολμήσει να ρίξει μια υποψία από δάκρυ ο Δύσκολος Πελάτης. Τρέχει σαν την τρελή μην έπαθε κανένα ανεπανόρθωτο κακό "το παιδί".
Και φυσικά "το παιδί" την έχει πάρει χαμπάρι και την χορεύει στο ταψί. Ένα θα σου πω.... Ανεβοκατεβαίνουν μαζί όλους τους ορόφους με το ασανσέρ, γιατί στον Δύσκολο Πελάτη αρέσει να πατάει τα κουμπιά του ασανσέρ και το κουδουνάκι που πατάς όταν κλείνεσαι μέσα. 

Προσπαθώ να της δώσω να καταλάβει ότι "ρε μάνα, αν καμιά φορά κλειστείτε στα αλήθεια μέσα, κανείς δε πρόκειται να έρθει να σας βγάλει" και παίρνω πληρωμένη απάντηση ότι  "αφού το παιδί θέλει να πατάει το κουδουνάκι". Ε , τους παρατάω και φεύγω, δε θα με τρελάνουν εμένα.
 
Ας μη μιλήσουμε για την εξαιρετική ευφυία του Δύσκολου Πελάτη και την εξαιρετική του ομορφιά , που όλες στο σούπερ μάρκετ τον βλέπουν και θέλουν να τον φάνε. Και εκείνη σιγά μην τον δώσει σε καμιά σουρλουλού, από Κέιτ Μίντλετον και πάνω και πάλι θα το σκεφτεί, γιατί δε γουστάρει ψυλομύτα συμπεθέρα σαν την Κουίν Ελίζαμπεθ. Εντάξει, συμφωνώ βέβαια ότι ο γιος μου είναι ένας κούκλος και μισός, αλλά ούτε εγώ δεν κάνω έτσι.

Είμαι απολύτως πεπεισμένη πλέον ότι όταν μεγαλωσει ο Δύσκολος Πελάτης και φύγει από το σπίτι, αν μπορούσε θα καθόταν μέσα στο ψυγείο σαν τη συμπαθέστατη κυριούλα της διαφήμισης του γνωστού χυμού μέχρι να βεβαιωθεί ότι έχει κατεβάσει μέχρι και την τελευταία σταγόνα του φρεσκοστυμμένου χυμού πορτοκάλι.

Α, και κάτι τελευταίο. Αγνοεί την υπαρξή μου. Κανονικά. 
ellhnidamana

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2015

Δεν φοβήθηκα τότε που μας έκαψαν... Μια ουρά στην τράπεζα θα φοβηθώ!!

Γιώτα Χουλιάρα


Κάτι τελευταίο αλλά σημαντικό κι ας είναι εντελώς προσωπικό.

Τηλεφωνώ στη μητέρα μου που δυστυχώς δεν έχει κάρτα και θα βρεθεί αύριο σε μια από τις τράπεζες που θα ανοίξουν για να παραλάβει το ποσό των χρημάτων που της αναλογεί.

- Μάνα, της λέω, αύριο θα έρθω μαζί σου να πάμε στο υποκατάστημα στο Παγκράτι. 

- Γιατί;; μου απαντά με απορία. 

(Εδώ να τονίσω πως η υγεία της είναι κάπως κλονισμένη και δεν θέλω να την αφήνω να ταλαιπωρείται)

- Για να είμαι μαζί σου ρε μάνα μην πάθεις κάτι, της λέω απότομα.

-Τι να πάθω παιδί μου, μου λέει....

Άκου να σου πω μια ιστορία, συνεχίζει, για να καταλάβεις πως τίποτα δεν θα πάθω. 

Το 1943 που μπήκαν οι Γερμανοί στο χωριό (η μάνα μου γεννήθηκε το 1939 -σε λίγες μέρες έχει γενέθλια) ήμουν 4 χρονών περίπου.

Η γιαγιά σου η Ασπασία ήταν τότε έγκυος στο θείο σου το Κλέαρχο και ο θείος σου ο Διονύσης μωρό.

Μας είπε ο παππούς σου να μαζέψουμε ό,τι είχαμε στο σπίτι και να φύγουμε μην μας κάψουν ζωντανούς.

Η γιαγιά σου ζαλώθηκε κάποιες φλοκάτες, ο παππούς πήρε το μωρό στην αγκαλιά και μένα μου δώσαν να κρατάω μια κότα, η κατσίκα είχε ψοφήσει τον προηγούμενο χειμώνα.

Μην χάσεις την κότα Γιαννούλα,μου είπαν. ΄Ηταν όλη μας η περουσία.

Ημουν ξυπόλητη καθώς περπατάγαμε, σκόνταψα,έπεσα, χτύπησα, αυτό το σημάδι που έχω στο κούτελο εκείνη την ημέρα το έκανα...

H κότα μου έφυγε την έχασα.

Μέσα στην αναμπουμπούλα πως να την κρατήσω, μικρό παιδί ήμουν.

Όταν φτάσαμε σε σημείο που νιώθαμε ασφαλείς, μείναμε φτιάχνοντας με τις φλοκάτες σκηνή.

Δεν με μάλωσαν που έχασα την κότα. Εγώ όμως έκλαιγα, έκλαιγα πολύ.

Όχι για το κεφάλι μου πονούσε από το χτύπημα, ούτε για την κότα που έχασα, αλλά γιατί ένιωθα πως τους απογοήτευσα....

Δεν φοβήθηκα τότε παιδί μου που είδα το χωριό να καίγεται...  Θα φοβηθώ τώρα μια ουρά στην τράπεζα;;

Ελληνίδα Μάνα!!!

Γιώτα Χουλιάρα Νίκλαν facebook