Τώρα, που είναι κάπως γερασμένοι, πιο μόνοι,
πιο σκυφτοί και πιο ευσυγκίνητοι,
μήπως είναι η δική μας σειρά να τους πούμε:
«Να σου δώσω ένα φιλάκι, να περάσει;»

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Πώς αισθάνεται πραγματικά ένας ηλικιωμένος,
όταν του δίνουμε τη θέση μας στα ΜΜΜ

Οι περισσότεροι κάποια στιγμή στη ζωή μας έχουμε δώσει τη θέση μας σε έναν ηλικιωμένο στο λεωφορείο, το τρένο ή το μετρό. Και, όλοι, πιθανότατα θα φτάσουμε κάποια στιγμή στη θέση τους. 
Ένας ηλικιωμένος άντρας εξομολογείται στη The Guardian πως πραγματικά νιώθει, όταν ένας πιο νέος σε ηλικία τού προσφέρει τη θέση του να καθίσει;

Ευγνωμοσύνη; Αμηχανία; Ντροπή; Στεναχώρια για το γεγονός της ηλικίας τους; Την αίσθηση ότι με την κίνησή μας ίσως τον προσβάλλουμε; Ή και όλα αυτά μαζί;

«Η έφηβη που μου προσφέρει τη θέση της στο λεωφορείο είναι όμορφη, παρατηρώ. Άραγε μου επιτρέπεται ακόμα να παρατηρώ τέτοια πράγματα; Με το πιο ζεστό της χαμόγελο, σηκώνεται και κατευθύνεται προς το διάδρομο με μια χάρη που μοιάζει σαν να υποκλίνεται. Nιώθω άσχημα που την ξεβολεύω. «Όχι!», της φωνάζω σιωπηλά, συγκρατώντας ένα εσωτερικό γέλιο. «Ανήκω σε μια γενιά που, κανονικά, εγώ θα έπρεπε να το κάνω αυτό για σένα», λέω και την ίδια στιγμή συνειδητοποιώ πόσο περασμένη και ξεχασμένη μοιάζει αυτή η εποχή.

Ο λόγος μου δεν πιάνει τόπο. Νιώθω να καίω από αμηχανία και σύγχυση. Αργότερα, σκέφτομαι ότι αυτή ήταν μια κίνηση ευγένειας, ένα παράδειγμα καλοσύνης μέσα σε μια κακομαθημένη και κακότροπη γενιά. Χαμηλώνω το κεφάλι σαν ένδειξη αναγνώρισης, αλλά την ίδια στιγμή αισθάνομαι ντροπή. Είμαι γυμνασμένος, ικανός, δυνατός. Στο κεφάλι μου, είμαι νέος ακόμα και με σοκάρει που κάποιος με κάνει να ανανγωρίζω την προχωρημένη μου ηλικία.

Αποδεχόμενος τη θέση είναι σαν να αποδέχομαι την κατάσταση μου, δηλαδή ηλικιωμένος, εξαρτημένος και με ανάγκη για φροντίδα- ένα status που δεν είμαι ακόμα σε θέση να αποδεχτώ. 

Από την άλλη αν αρνηθώ είναι σαν να απορρίπτω μια κίνηση γενναιοδωρίας και να φαίνομαι αχάριστος. Το να τα εξηγήσω όλα αυτά όμως σε ένα γεμάτο λεωφορείο, είναι, επιεικώς, αδύνατο.
____________________
theguardian.com

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Malcolm Applegate: Κρυβόταν 10 χρόνια στο δάσος για να…
σωθεί από τη γυναίκα του! - went to live in the woods for TEN YEARS

"Του 'τρωγε τα τζιέρια", καταπώς φαίνεται, και πήρε τα βουνά και τα... δάση!!

Ένας Βρετανός κηπουρός το έσκασε από το σπίτι του και πέρασε μια δεκαετία στα όρη και τα δάση για να ξεφύγει από τη χειριστική συμπεριφορά της καλής του.
Ο 62χρονος σήμερα Malcolm Applegate πέρασε πολύ καιρό στην ερημιά, μέχρι να βρει ένα απομονωμένο γηροκομείο και να ζήσει εκεί το υπόλοιπο διάστημα, δουλεύοντας ως κηπουρός.

Ο άνδρας εργαζόταν πολλές ώρες και η συμπεριφορά της συζύγου «γινόταν ολοένα και πιο ανορθολογική», όταν και πήρε την πικρή απόφαση να τα αφήσει όλα πίσω του. 
Πλέον βρήκε σπίτι σε ένα καταφύγιο αστέγων του νότιου Λονδίνου προσπαθώντας να ξανακερδίσει τη ζωή του.
Ο κηπουρός έκανε τίμια το επάγγελμά του για 25 συναπτά έτη, μέχρι που έκανε το λάθος, όπως λέει, να παντρευτεί. 
«Όσο περισσότερη δουλειά είχα, τόσο πιο πολύ εξαγριωνόταν η σύζυγος. Δεν της άρεσε να περνάω μεγάλα διαστήματα μακριά από το σπίτι».
Οι καυγάδες ήταν καθημερινοί και τα πράγματα ξέφευγαν. «Έπειτα από ένα μακρό διάστημα που προσπαθούσα να σώσω τη σχέση μας, αποφάσισα να φύγω για τα καλά. Χωρίς να πω λέξη σε κανέναν, ούτε στην οικογένειά μου, μάζεψα τα πράγματά μου και έφυγα. Και ήμουν αγνοούμενος για 10 χρόνια».

Πλέον ζούσε στα δάση ως απόκληρος, μέχρι να πιάσει τη δουλίτσα στο γηροκομείο, όπου και παρέμενε όλη μέρα και όλη νύχτα για να είναι αθέατος.
Κι ενώ επανενώθηκε πρόσφατα με την οικογένειά του, συναντώντας ας πούμε την αδερφή του για πρώτη φορά εδώ και μια δεκαετία, τη σύζυγό του ούτε που την αναζήτησε…

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Παγκόσμια ημέρα γηρατειών (1 Οκτωβρίου)


Οι ηλικιωμένοι σε κάθε κοινωνία αποτελούν πολύτιμο κεφάλαιο από το οποίο αντλείται σημαντική γνώση και για τούτο θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερη ευαισθησία και προσοχή.
1η Οκτωβρίου: μια ημέρα αφιερωμένη στα γηρατειά, και εμείς βρήκαμε την ευκαιρία να σας παρουσιάσουμε ένα ποίημα του Κωνσταντίνου Καβάφη με τίτλο «Ένας γέρος»
Ένας γέρος
Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος
σκυμένος στο τραπέζι κάθετ’ ένας γέρος
με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.
Και μες στων άθλιων γηρατειών την καταφρόνεια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια
που είχε και δύναμι, και λόγο, κ’ εμορφιά.
Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.
Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει σαν χθές.
Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.
Και συλλογιέται η Φρόνησις πώς τον εγέλα
και πώς την εμπιστεύονταν πάντα – τι τρέλλα! -την ψεύτρα που έλεγε
«Αύριο. Εχεις πολύν καιρό.»
Θυμάται ορμές που βάσταγε
και πόση χαρά θυσίαζε.
Την άμυαλή του γνώσι κάθ’ ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.
… Μα απ’ το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται ο γέρος εζαλίσθηκε.
Κι αποκοιμάται στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
ΜΕ ΑΠΟΨΗ

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

Να μην ξεχνάμε στις γιορτές τα "χαμομηλάκια" που μας μεγάλωσαν

Τις γιορτές μην ξεχνάμε τους ηλικιωμένους

H κατάσταση την περίοδο των γιορτών είναι ιδιαίτερα δύσκολη για τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας, καθώς η χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα κάνει πιο δυσβάσταχτη τη μοναξιά
ηλικιωμένοι είναι η πιο ευαίσθητη και ευάλωτη στην κατάθλιψη μερίδα του πληθυσμού, ειδικά κατά τις γιορτινές ημέρες.
H απώλεια των αγαπημένων προσώπων αποκτά άλλη διάσταση και σημασία, βιώνεται πιο έντονα αυτές τις στιγμές. Tο ίδιο και η απομάκρυνση των παιδιών από την οικιακή εστία, προκειμένου να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια και να πορευθούν στη ζωή τους.
Συμβαίνει, και είναι άσχημο, πολλοί ηλικιωμένοι να είναι ξεχασμένοι και να ζουν μόνοι τους, και πιθανώς χωρίς σύντροφο. Tο αίσθημα της εγκατάλειψης που νιώθουν, έχοντας μείνει πίσω και μόνοι είναι εντονότερο τις γιορτές. 
Είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τους ηλικιωμένους, στη διάρκεια των εορτών να βρίσκονται, όχι μόνο με τα παιδιά και τα εγγόνια τους, αλλά και με ανθρώπους της ηλικίας τους, με τους οποίους θα έχουν πολύ περισσότερα πράγματα να μοιραστούν.

Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Να γερνάς είναι αναπόφευκτο, να μεγαλώνεις είναι προαιρετικό
Το τραγούδι της Ρόουζ - Bette Midler - The Rose

Η υπέροχη ιστορία της Ρόουζ
Πρώτη μέρα στο Πανεπιστήμιο. Ο καθηγητής, αφού μας συστήθηκε και μας καλωσόρισε, πρότεινε να γνωριστούμε μεταξύ μας, πλησιάζοντας κάποιον συμφοιτητή που μας ήταν εντελώς άγνωστος. Σηκώθηκα να ρίξω μια ματιά, όταν ένιωσα ένα απαλό χτύπημα στον ώμο. Γύρισα. Η ακτινοβολία ενός ζεστού διάπλατου χαμόγελου έκανε ολόκληρη τη μικροσκοπική παρουσία της να λάμπει.
"Γειά σου όμορφε. Είμαι η Ρόουζ. Είμαι 87 ετών. Μπορώ να σε αγκαλιάσω;"
Γέλασα και ανταποκρίθηκα με ενθουσιασμό. 
“Φυσικά και μπορείς!”.
Και με ζούληξε δυνατά.
“Πώς και είσαι στα θρανία σε μια τόσο νεαρή και αθώα ηλικία;”, την πείραξα
“Α! είμαι εδώ για να γνωρίσω έναν πλούσιο σύζυγο, να παντρευτώ, να κάνω κάνα δύο παιδιά και μετά να αποσυρθώ και να ταξιδέψω σε όλο τον κόσμο”, ανταποκρίθηκε στο πείραγμά μου.
“Έλα, σοβαρά τώρα! Τί είναι αυτό που σε έκανε να πάρεις αυτή την πρόκληση, σε τέτοια ”ηλικία;”
“Πάντα ονειρευόμουν να σπουδάσω στο Πανεπιστήμιο και να που τώρα τα κατάφερα!”, αποκρίθηκε και κέρδισε το θαυμασμό μου.
Γίναμε αμέσως φίλοι. Μετά τα μαθήματα συνηθίζαμε να περπατάμε μέχρι το φοιτητικό στέκι και να μοιραζόμαστε ένα μιλκσέικ σοκολάτας. Κάθε μέρα, για τους επόμενους τρεις μήνες φεύγαμε μαζί. Απολαμβάναμε ατέλειωτες συζητήσεις. Άκουγα γοητευμένος αυτή τη ζωντανή χρονομηχανή να μοιράζεται μαζί μου τις εμπειρίες της και τη σοφία της.
Με τον καιρό η Ρόουζ έγινε πασίγνωστη στο campus, έκανε φιλίες αμέσως όπου κι αν πήγαινε. Της άρεσε να ντύνεται όμορφα και να αφήνεται στην έλξη της προσοχής των άλλων φοιτητών. 
Στο τέλος του εξαμήνου η Ρόουζ έλαβε πρόσκληση να κάνει μια ομιλία στο χορό που διοργάνωνε ο αθλητικός σύλλογος. 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτά που μας δίδαξε. Αφού την προσφώνησαν, η Ρόουζ σηκώθηκε και ανέβηκε στο βήμα. Καθώς άρχισε την ομιλία της, της έπεσαν μερικά από τα χαρτιά της. Στενοχωρήθηκε κι ένιωσε λίγο άβολα. Προσπαθώντας να διατηρήσει την ψυχραιμία της, έσκυψε στο μικρόφωνο και είπε απλά:

“Λυπάμαι πολύ! Είμαι λίγο νευρική. Έκοψα τη μπύρα λόγω Σαρακοστής κι αυτό το ουίσκυ με έχει κάνει χάλια! Τέλος πάντων, δεν πρόκειται ποτέ να βάλω στη σειρά την ομιλία μου οπότε, θα σας πω απλά ό,τι γνωρίζω.”
Καθώς γελούσαμε, η Ρόουζ με έναν ήχο καθάρισε το λαιμό της και άρχισε την ομιλία της.

“Δεν σταματάμε το παιχνίδι επειδή γερνάμε. Γερνάμε επειδή σταματάμε να παίζουμε.
Υπάρχουν μόνο τέσσερα μυστικά για να διατηρεί κάποιος τη νεότητα, να είναι ευτυχισμένος και επιτυχμένος.
Πρέπει να γελάμε και να βρίσκουμε λόγο να είμαστε ευδιάθετοι κάθε μέρα.
Πρέπει να έχουμε ένα όνειρο. Όταν χάνεις το όνειρό σου, πεθαίνεις. Υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι γύρω μας που είναι νεκροί και δεν το ξέρουν!
Υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ του γερνάω και μεγαλώνω. Όλοι γερνάμε και δεν χρειάζεται να έχουμε κάποιο ταλέντο ή ιδιαίτερη δεξιότητα για αυτό. Το θέμα είναι να μεγαλώνεις βρίσκοντας πάντα την ευκαιρία μέσα στην αλλαγή.
Μη μετανιώνεις για τίποτα. Εμείς οι μεγάλοι συνήθως μετανιώνουμε περισσότερο για αυτά που κάναμε παρά για αυτά που δεν κάναμε. Οι μόνοι άνθρωποι που φοβούνται το θάνατο είναι αυτοί που μετανιώνουν.
Έκλεισε την ομιλία της τραγουδώντας θαρραλέα το τραγούδι “The Rose” και προσκάλεσε κάθε έναν από μας να μελετήσει τους στίχους του και να βρει τη θέση τους στη καθημερινότητά μας.
Η Ρόουζ κατάφερε τελικά να πάρει το πτυχίο που ονειρευόταν όλα αυτά τα χρόνια. Μια βδομάδα μετά την αποφοίτηση έφυγε ειρηνικά στον ύπνο της.
Πάνω από δυο χιλιάδες φοιτητές τη συνόδευσαν στην τελευταία της κατοικία σαν φόρο τιμής σε αυτή την υπέροχη γυναίκα που απέδειξε με τη στάση ζωής της ότι ποτέ δεν είναι αργά για να γίνεις αυτό που πραγματικά είσαι: Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ !!!

Το τραγούδι της Ρόουζ τελειώνει κάπως έτσι:

Όταν η νύχτα έχει υπάρξει τόσο μοναχική
και ο δρόμος τόσο μακρύς
και πιστεύεις ότι η αγάπη είναι μόνο για τους τυχερούς
και τους δυνατούς…
Θυμήσου: τον χειμώνα,
βαθιά κάτω από το χιόνι,
βρίσκεται ο σπόρος που
με την αγάπη του Ήλιου την Άνοιξη,
γίνεται Ρόδο.

~ Συγγραφέας άγνωστος
Απόδοση και διασκευή: Ευαγγελία Βασιλείου

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016

Rita Levi-Montalcini: «Η τρίτη ηλικία είναι η ωραιότερη, το λέω στα 88 μου»

Ο Επίκουρος καθηγητής Υγιεινής του Πανεπιστημίου Πατρών, Απόστολος Βανταράκης αναφέρθηκε σε ομιλία του στην "Ευαίσθητη Τρίτη Ηλικία"
Η ομιλία έχει ως εξής:

"Πείτε μου ένα και μόνο ένα σοβαρό λόγο που στην Ελλάδα του 2010, άνθρωποι που έχουν παιδιά και εγγόνια πεθαίνουν αβοήθητοι σ' ένα οίκο ευγηρίας. Σύμφωνα με τον Π.Ο.Υ. το θέμα των ηλικιωμένων αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει ο κόσμος στον 21ο αιώνα, με δεδομένο ότι στις αναπτυγμένες και στις περισσότερες αναπτυσσόμενες χώρες, αυξάνεται συνεχώς ο αριθμός των ηλικιωμένων ατόμων λόγω της επιμήκυνσης της διάρκειας ζωής και της μείωσης του αριθμού των γεννήσεων.
Στην Ελλάδα το πρόβλημα παρουσιάζεται πολύ πιο έντονο τα τελευταία χρόνια, αφού οι ηλικιωμένοι από 7.4 % που ήταν το 1951 σήμερα καλύπτουν το 12-15% του συνολικού πληθυσμού εξαιτίας του μεγάλου περιορισμού της γονιμότητας. Ο ηλικιωμένος άνθρωπος αναπολεί το παρελθόν του προσπαθώντας να θυμηθεί τις λεπτομέρειες της ζωής του. Συνήθως αισθάνεται μελαγχολία γι’ αυτά που δεν πρόκειται να ξανάρθουν κι άλλοτε πανικοβάλλεται γιατί δεν πρόλαβε όλα εκείνα που ήθελε να κάνει.
Για πολλούς ανθρώπους, τα γηρατειά είναι η υποδούλωση μιας ψυχής που θέλει να ζήσει, να ονειρευτεί, να εκφραστεί και που εμποδίζεται από το κουρασμένο και γερασμένο σώμα. 
Από την άλλη, η τρίτη ηλικία είναι η εποχή που ο άνθρωπος, έχοντας τη σοφία της ζωής, μπορεί να δει τον κόσμο με άλλα μάτια, να χαρεί και να δώσει σημασία σε απλά πράγματα που οι νέοι παραβλέπουν και που δεν έχουν ακόμη την ωριμότητα που χρειάζεται για να τα εκτιμήσουν. Στις περισσότερες παραδοσιακές κοινωνίες, οι ηλικιωμένοι θεωρούνται, ως οι πρεσβύτεροι της κοινότητας ή του χωριού, και παίζουν σημαντικό ρόλο στα διάφορα κοινωνικά θέματα που προκύπτουν.
Με την τάση της αστικοποίησης από τις αγροτικές περιοχές, ο ρόλος των πρεσβυτέρων έχει σταδιακά μειωθεί και όπως συμβαίνει στις αστικοποιημένες κοινωνίες, όπου ο πληθυσμός των ηλικιωμένων είναι "συνταξιούχοι" οι ηλικιωμένοι είναι σήμερα έξω από το κύριο ρεύμα της κοινωνίας. Αυτή η αλλαγή των κοινωνικών δομών θεωρεί τον ηλικιωμένο μη παραγωγικό, αδέξιο, συντηρητικό μη προσαρμοζόμενο σε συνήθειες και τεχνολογία. 
Ό,τι πρόσφερε - πρόσφερε είναι η ουσία της κυριαρχικής θέσης για τους ηλικιωμένους. Ωστόσο η κοινότητα μπορεί να τους αξιοποιήσει με πολλούς τρόπους με τους οποίους θα ωφεληθούν τόσο οι ίδιοι όσο και η κοινότητα. Μια τέτοια υπηρεσία που υπάρχει στην κοινότητα και θεωρείται "ο δικός τους χώρος" είναι το Κέντρο Ανοικτής Προστασίας Ηλικιωμένων (Κ.Α.Π.Η.) όπου με την ενεργή τους συμμετοχή αποδεικνύουν ότι «συμμετέχουν».

Τα Κ.Α.Π.Η, είναι μοναδικές υπηρεσίες πρωτοβάθμιας φροντίδας για τους ηλικιωμένους, και αποτελούν ιατροκοινωνικές υπηρεσίες σε τοπικό επίπεδο (δήμος). Ασχολούνται σφαιρικά με τον "υγιή" ηλικιωμένο άνθρωπο με βάση την διακήρυξη της ΠΟΥ ότι η ΥΓΕΙΑ δεν είναι η απουσία από την νόσο αλλά η σωματική, πνευματική και κοινωνική ευεξία του ατόμου. 
Σκοπός του ΚΑΠΗ πρέπει να είναι, να παρέχει υπηρεσίες για την πρόληψη, θεραπεία και αποκατάσταση των βιολογικών, ψυχολογικών και κοινωνικών αναγκών τους με στόχο ο ηλικιωμένος "πελάτης" να παραμείνει αυτόνομο, ισότιμο και ενεργό μέλος του κοινωνικού συνόλου. 
Τέλος να πραγματοποιεί ειδικές έρευνες σχετικά με οποιαδήποτε πρόβλημα υγείας ή κοινωνικής συμπεριφοράς της τρίτης ηλικίας και στηρίζει τον θεσμό της οικογένειας, δίνοντας την δυνατότητα παραμονής του ηλικιωμένου στο φυσικό (οικογενειακό) του περιβάλλον.

Η βραβευμένη με το Νόμπελ Ιατρικής (1986), Ρίτα Λέβι Μονταλτσίνι, απέδειξε στις έρευνές της ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί τέλεια, ακόμη και σε μεγάλη ηλικία, ανεξάρτητα από τη φθορά των υπολοίπων οργάνων του σώματος. 
Ζωντανή απόδειξη των θέσεων αυτών ήταν η ίδια η γοητευτική αυτή κυρία, που στο κατώφλι των ενενήντα της χρόνων ενεργοποιήθηκε δυναμικά και παρήγαγε σημαντικό έργο. 
«Το θέμα είναι να διατηρεί πάντα, κανείς, ζωντανά τα ενδιαφέροντά του.
Όλοι όσοι μπορέσαμε να μορφωθούμε, πρέπει να εκτιμούμε πάντα
την τεράστια τύχη που είχαμε»
Με τη δραστηριότητα της, θύμισε πολλούς άλλους επώνυμους ηλικιωμένους, που έφτασαν στην κορυφή της δημιουργίας τους σε προχωρημένη ηλικία μεταξύ άλλων, όπως ο Γαλιλαίος, ο Μιχαήλ Άγγελος, ο Πικάσο, ο Μπέν Γκουριόν, ο Μπέρτραν Ράσελ, ο Γεώργιος Παπανδρέου και επίσης ο βετεράνος αστροναύτης Τζών Γκλέν, ο οποίος στα 77 του χρόνια έκανε και πάλι το διαστημικό του ταξίδι.
Γενικά, ο αριθμός και ο ρόλος που θα έχουν τα άτομα της τρίτης ηλικίας, αποτελούν για το μέλλον μια σημαντική συνιστώσα, η οποία θα απασχολεί όλο και περισσότερο το κοινωνικό και οικονομικό γίγνεσθαι. Και είναι γεγονός ότι το επίπεδο του πολιτισμού της σύγχρονης κοινωνίας θα είναι άμεσα συναρτημένο με τον τρόπο αντιμετώπισης της τρίτης ηλικίας. Η ολοένα αυξανόμενη παρουσία και συμμετοχή των πολιτών τρίτης ηλικίας, σηματοδοτεί μια νέα πραγματικότητα της οποίας χαρακτηριστικό σημείο είναι η ομαλή συμβίωση και συνύπαρξη όλων των ομάδων ηλικιών. 
Τα επόμενα χρόνια, εκτός από την εισβολή της υψηλής τεχνολογίας, την παγκοσμιοποίηση, τα διεθνή προσφυγικά και μεταναστευτικά ρεύματα, την κρίση των αξιών, εμπεριέχει ως δυναμική συνιστώσα αυτή τη νέα πραγματικότητα, η οποία δεν μπορεί παρά να είναι καλοδεχούμενη σε μια σύγχρονη ευνομούμενη κοινωνία αλληλεγγύης και ανθρωπιάς. Οι νεότερες γενιές οφείλουν να κατανοήσουν τη σημασία των νέων δεδομένων που συνδυάζονται εύστοχα και με τη γνωστή λαϊκή ρήση -υπενθύμιση ότι "εκεί που ήσουν ήμουνα κι' εδώ που είμαι θάρθεις".
Η μέρα της ανθρωπιάς της κατανόησης και της προσφοράς είναι και πρέπει να είναι η κάθε στιγμή της ζωής. Η ψυχή ποτέ δε γερνάει και το σημαντικότερο είναι να μην νιώθει κανείς εγκαταλελειμμένος όταν τον φθείρει εντελώς ο χρόνος και δεν μπορεί να προσφέρει αλλά και να αυτοεξυπηρετηθεί πια. Ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, μια απλή κουβέντα για οτιδήποτε είναι αρκετή για να φωτίσει τη στιγμή τους.
Πάντα θα αισθανόμαστε ευγνώμονες για τα μαθήματα ζωής που μας έδωσαν οι παππούδες και οι γονείς μου όχι μόνο με λόγια αλλά και με τον ίδιο τον τρόπο της καθημερινής τους διαβίωσης. 
Και τέλος μην ξεχνάμε μια σοφή κουβέντα της προαναφερθείσας Ρίτας Λέβι Μονταλτσίνι από το βιβλίο της για την τρίτη ηλικία " Ο Κρυφός Άσσος " όπου αναφέρει` ότι 
"η τρίτη ηλικία είναι η ωραιότερη, το λεω στα 88 μου. Ο τρόπος για να φτάσεις ως αυτήν καλά και ήρεμα είναι να την προετοιμάζεις από νέος".

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2016

Μυστικά ζωής από ηλικιωμένους - Lessons from the long-lived

Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Cornell, Karl Pillemer, έκανε μια μελέτη στην οποία συμμετείχαν περίπου 1500 άτομα ηλικίας 70 έως 100+ ετών. Τα ευρήματα της μελέτης δημοσιεύτηκαν στο βιβλίο “30 Lessons for Living: Tried and True Advice from the Wisest Americans.”. 
Dianne Dengel "Side By Side" 
painting of elderly couple embracing

Συνοψίζοντας το περιεχόμενο του βιβλίου, μπορούμε να κρατήσουμε τα εξής από την εμπειρία των ηλικιωμένων που πήραν μέρος στη μελέτη:

1) Να θυμάστε ότι η ζωή είναι σύντομη.
Η έρευνά ξεκίνησε με μια απλή ερώτηση: "Ποια είναι τα πιο σημαντικά μαθήματα που έχετε μάθει από τη ζωή σας;"
Οι ερωτηθέντες αναφέρθηκαν κυρίως σε θέματα που αφορούσαν το γάμο, τα παιδιά, τα χρήματα, την εργασία , τα γηρατειά και την υγεία.
Όμως αυτό που όλοι τόνισαν και συμφώνησαν ομόφωνα, ήταν τέσσερις απλές λέξεις:
"Η ζωή είναι σύντομη."

2) Για την καριέρα; Κάντε αυτό που σας αρέσει.
Αν και πολλοί συμμετέχοντες στην έρευνα είχαν ζήσει κατά τη διάρκεια δύσκολων οικονομικών συγκυριών, αντί να παροτρύνουν τους νεότερους να κυνηγήσουν μια σταθερή και καλά αμειβόμενη θέση εργασίας, συμβούλεψαν: 
"Κάντε κάτι που σας αρέσει."
Έχοντας επίγνωση του πόσο σύντομη είναι η ζωή, όλοι υποστήριξαν ότι θα πρέπει να αναζητούμε τη δουλειά που αγαπάμε. Η εργασία θα πρέπει να επιλέγεται με βάση την εγγενή αξία της για τον καθένα, καθώς και για την αίσθηση της απόλαυσης αλλά και την αίσθηση του σκοπού. Η ζωή είναι πάρα πολύ σύντομη για να την περνάμε κάνοντας κάτι που δεν μας αρέσει, έστω και για λίγα χρόνια.

3) Υγιεινή Ζωή; "Αντιμετωπίστε το σώμα σας σαν να πρόκειται να το χρειαστείτε για 100 χρόνια."
Με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας, η ανθυγιεινή διαβίωση δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα πεθάνετε νωρίτερα. Σημαίνει όμως χαμηλότερη ποιότητας ζωής, όταν μεγαλώσετε.
Αντί να προσφέρουν συμβουλές όπως "τρώτε λαχανικά", "να κοιμάστε νωρίς," ή "μην καπνίζετε», οι συμμετέχοντες στην έρευνα απάντησαν όταν ρωτήθηκαν σχετικά με την υγεία:
«Αντιμετωπίστε το σώμα σας, σαν να έχετε την ευκαιρία να το χρειαστείτε για 100 χρόνια. Εμείς οι ηλικιωμένοι κατανοούμε ότι σύγχρονη ιατρική τεχνολογία σημαίνει πως όσοι έχουν ανθυγιεινό τρόπο ζωής, καταδικάζουν τον εαυτό τους να πάσχει από χρόνιες ασθένειες τα 20 ή 30 ή 40 τελευταία χρόνια της ζωής τους ."

4) Τι μετάνιωσαν περισσότερο; Την άσκοπη ανησυχία.
Οι ερωτηθέντες εξέπληξαν τον Pillemer όταν τους ζήτησε να αναφέρουν τι είναι αυτό για το οποίο μετάνιωσαν περισσότερο. Αντί να αναφέρουν κάτι σχετικό με τις σχέσεις τους, πιθανούς εθισμούς ή λανθασμένες επιχειρηματικές κινήσεις, σχεδόν ομόφωνα, απάντησαν:

«Μακάρι να μην είχαμε περάσει τόσο πολύ χρόνο ανησυχώντας."

5) Ευτυχία; Μην κάνετε την ευτυχία σας εξαρτώμενη. Να είστε ευτυχείς ακόμα και στις κακές στιγμές.

Ένα άλλο δίδαγμα από την έρευνα αφορούσε την αντίληψη ότι ο καθένας μας είναι υπεύθυνος για την ευτυχία του. Ενώ ακούγεται σαν κλισέ, εντούτοις το θεωρούσαν πολύ κρίσιμο, και το επιχείρημά τους ήταν το εξής:
Οι νεότεροι άνθρωποι τείνουν να είναι ευτυχισμένοι «μόνο εάν». Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις όλο και περισσότερο ότι η ευτυχία σου πρέπει να μην εξαρτάται από τις συγκυρίες."

Αλήθεια, πόσα από αυτά τα λάθη κάνετε εσείς;

antikleidi