Κάνοντας φίλους στην Τρίτη Ηλικία!

Όταν ήσασταν παιδιά, δεν είχατε κανένα πρόβλημα στο να κάνετε φίλους οπουδήποτε: στο σχολείο, στο πάρκο, σε μια επίσκεψη. 

Αλλά κι όταν μεγαλώσατε και είχατε πια δικά σας παιδιά, ήταν εύκολο να κάνετε καινούργιες φιλίες μέσα από τις δραστηριότητες και επαφές των παιδιών σας. 

Τώρα, όμως, τα πράγματα είναι λιγάκι πιο δύσκολα. Και εσείς, μάλλον, δεν είστε πια ιδιαίτερα «ανοιχτοί» και διαθέσιμοι, για να συνάψετε νέες φιλικές σχέσεις. 

Μην ξεχνάμε ότι και οι ευκαιρίες, για να γνωρίσετε καινούργιους ανθρώπους, έχουν περιοριστεί σημαντικά.

Για ποιους, όμως, λόγους είναι πολύτιμοι οι καλοί φίλοι;

Το προσδόκιμο ζωής έχει αυξηθεί
Μη βιάζεστε να παραιτηθείτε από τη ζωή, επειδή φτάσατε στην Τρίτη Ηλικία! 

Το προσδόκιμο ζωής έχει αυξηθεί και σας περιμένουν, μάλλον, πολλά ακόμα χρόνια ζωής μπροστά σας. Γιατί, λοιπόν, να μην είναι η ζωή που θέλετε με τους ανθρώπους που θέλετε;

Φιλία για καλύτερη υγεία!
Οι άνθρωποι, που έχουν έναν ή περισσότερους καλούς φίλους, έχουν καλύτερη υγεία (ψυχική και σωματική) από όσους έχουν απλά γνωστούς ή δεν έχουν καθόλου φίλους. 

Αυτός και μόνο ο λόγος αρκεί για τους ανθρώπους της Τρίτης Ηλικίας, όπου η καλή υγεία είναι από τα βασικότερα ζητούμενα.

Τα παιδιά και οι συγγενείς σας ζουν μακριά
Όταν η οικογένεια ζει μακριά (σε άλλη χώρα ή πόλη), οι καλοί φίλοι γίνονται «η οικογένειά σας»! 

Αλλά ακόμα κι αν τα παιδιά σας βρίσκονται στην ίδια πόλη με εσάς, συχνά είναι πολύ απορροφημένα με τις καθημερινές τους υποχρεώσεις και καταλήγουν να σας επισκέπτονται μία φορά/βδομάδα. 

Οι φίλοι, λοιπόν, είναι αυτοί που θα χτυπήσουν την πόρτα του σπιτιού σας κάθε μέρα. Με αυτούς θα βγείτε βόλτα το απόγευμα ή θα πάτε κινηματογράφο το βράδυ. Αν αντιμετωπίσετε κάποια έκτακτη ανάγκη, οι φίλοι θα βρεθούν αμέσως δίπλα σας.

Έχουν μειωθεί οι φίλοι, που είχατε μέχρι τώρα
Αλλαγές στο status quo της οικογένειας φέρνουν αλλαγές και στον φιλικό περίγυρο. Έτσι, κάποιοι που χωρίζουν ή χηρεύουν μοιραία απομακρύνονται από φίλους, που διατηρούσαν μέχρι τώρα ως ζευγάρι. 

Επιπλέον, με το πέρασμα των χρόνων, φεύγουν απ΄τη ζωή άνθρωποι του περιβάλλοντός σας. Καλείστε, λοιπόν, να προσαρμοστείτε στη νέα πραγματικότητα και να αναζητήσετε νέους φίλους (συνήθως παρόμοιας οικογενειακής κατάστασης). 

Αν δεν αντικαταστήσετε αυτές τις απώλειες, θα οδηγηθείτε, αργά ή γρήγορα, στην απομόνωση και τη μοναξιά.

Πώς θα αποκτήσετε καλούς φίλους;

Αν θέλετε καλούς φίλους, να γίνετε πρώτα εσείς οι ίδιοι καλοί φίλοι!

Βασική προϋπόθεση είναι να «ανοιχτείτε». Απογοητεύσεις ή προδοσίες της προηγούμενης ζωής σας ενδεχομένως να σας έχουν κάνει πιο επιφυλακτικούς, καχύποπτους και εσωστρεφείς. 

Για να αποκτήσετε, όμως, φίλους, πρέπει να γίνετε εσείς οι ίδιοι φίλος, να προσεγγίσετε ανθρώπους και να αρχίσετε να μιλάτε και, κυρίως, να ακούτε. Αν περιμένετε παθητικά να σας πλησιάσουν οι άλλοι, κανένας δε θα το κάνει.

Ξεκινήστε διάφορες δραστηριότητες
Εδώ θα επισημάνουμε την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στις αντρικές και τις γυναικείες φιλίες. 

Οι αντρικές φιλίες συνήθως είναι βασισμένες πάνω σε δομημένες δραστηριότητες: παρακολούθηση ενός αγώνα ποδοσφαίρου, μια παρτίδα τάβλι, κυνήγι κλπ. 

Οι γυναίκες δε χρειάζονται απαραίτητα κάποιο συγκεκριμένο πλαίσιο, για να συναντηθούν. Το σημαντικό για τις ίδιες είναι να βρεθούν, να μιλήσουν, να μοιραστούν τις εμπειρίες τους.
Μια καλή αφετηρία είναι να αναμειχθείτε σε χόμπι ή ομάδες, που άπτονται των ενδιαφερόντων σας: χορωδίες, χορευτικά, εθελοντισμός, διαλέξεις, σύλλογοι, συμμετοχή σε δράσεις της κοινότητας ή της συνοικίας σας κλπ. Έτσι, ξεκινάτε με ένα, τουλάχιστον, κοινό σας σημείο.

Αν ψάχνετε ψυχολόγο, πηγαίνετε σε ψυχολόγο και όχι σε φίλο!
Ο φίλος δεν είναι εκεί, για να εναποθέσετε πάνω του όλα σας τα προβλήματα. Μπορεί να είναι πολλά τα προβλήματά σας, όμως άλλα τόσα μπορεί να έχει και ο φίλος σας (ή μήπως δεν τα γνωρίζετε, γιατί ποτέ δεν πρόλαβε να σας τα πει;). 

Ασφαλώς μια καλή φιλία βασίζεται στο μοίρασμα, τη συμπαράσταση και την κατανόηση, αρκεί: 

1) να μη μονοπωλεί κανένας την προσοχή και τον κοινό χρόνο και 

2) να δίνετε χώρο στην ψυχαγωγία και την ανάπτυξη των κοινών σας ενδιαφερόντων. 

Στην ηλικία σας όλοι λίγο-πολύ είναι επιφορτισμένοι με σκοτούρες και προβλήματα. Βρείτε την ευκαιρία με τους φίλους σας να δραπετεύσετε για λίγο από αυτά!

Φιλίες χωρίς ηλικιακά στερεότυπα
Οι καινούργιοι φίλοι σας δεν είναι απαραίτητο να είναι συνομήλικοί σας. Μπορεί να είναι μεγαλύτεροι, νεότεροι ή και πολύ νεότεροι από εσάς. 

Αμφότεροι έχετε να πάρετε και να δώσετε πολλά, ανεξάρτητα από την ηλικία. Εξάλλου, είναι καλό να διατηρείτε μια ποικιλία στις ηλικίες των φίλων σας, για να περιορίσετε τον βαρύ αντίκτυπο των συχνών απωλειών.

Να είστε ευέλικτοι και ανεκτικοί
Οι καινούργιες φιλίες είναι πάντα πιο εύθραυστες στο ξεκίνημά τους. Όμως, καλό είναι να παραβλέπετε και κάποιες ιδιοτροπίες των φίλων. 

Μη «διυλίζετε τον κώνωπα», γιατί, κακά τα ψέματα, στην Τρίτη Ηλικία η δεξαμενή των φίλων είναι μικρότερη από αυτήν, που είχατε στη διάθεσή σας σε νεότερες ηλικίες. 

Προσπαθήστε, λοιπόν, να μην αποκλείσετε για ασήμαντους λόγους αξιόλογους ανθρώπους.

Ποτέ δεν είναι αργά για καινούργιους φίλους. Μάλιστα, με την πείρα, που έχετε αποκτήσει, είστε σε θέση να κάνετε επιλογές εύστοχες και προσαρμοσμένες στις σημερινές σας ανάγκες έχοντας στην άκρη του μυαλού σας και τα λόγια του Γάλλου συγγραφέα, Nicolas Chamfort:

Διέκοψα τη φιλία μου με δύο ανθρώπους. Με τον ένα γιατί ποτέ δεν μου μίλησε για τον εαυτό του. Και με τον άλλο, επειδή ποτέ δεν μου μίλησε για τον εαυτό μου.

gernaoallios

Κανένας Ηλικιωμένος μόνος αυτά τα Χριστούγεννα - None Elderly lonely this Christmas

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, κάθε χρόνο, χιλιάδες Βρετανοί περιμένουν με ανυπομονησία το διαφημιστικό σποτ των βρετανικών πολυκαταστημάτων John Lewis.

Ο κολοσσός του Ηνωμένου Βασιλείου έχει ανεβάσει τον πήχη όσον αφορά τις διαφημιστικές του καμπάνιες και κάθε κυκλοφορία αποτελεί ιδιαίτερα σημαντικό γεγονός. 
Πριν λίγες μέρες αναρτήθηκε στο διαδίκτυο το πολυαναμενόμενο σποτ και το buzz που δημιούργησε, είναι εντυπωσιακό.
Με τον τίτλο Man On The Moon, το σποτ δεν είναι απλώς ένα μαγικό παραμύθι που που έχει στόχο να μας κάνει να νιώσουμε την οικογενειακή θαλπωρή. Είναι μια ωδή στη μοναξιά της τρίτης ηλικίας.

Η μικρή Lily με τη βοήθεια ενός τηλεσκοπίου, εντοπίζει έναν άνθρωπο στο φεγγάρι. Η μοναξιά του, αγγίζει βαθιά το κορίτσι που προσπαθεί απεγνωσμένα να τραβήξει την προσοχή του - αλλά τα χάρτινα αεροπλάνα και τα γράμματά της δε μπορούν να φτάσουν τόσο μακριά.
Στη συνέχεια, όμως, ένα μαγικό πακέτο με δώρο ένα τηλεσκόπιο θα προσγειωθεί στο φεγγάρι. 
Κάπου εκεί, οι χρήστες του internet υποστηρίζουν πως η όρασή τους θολώνει από τα δάκρυα. Αυτή τη χρονιά, το τραγούδι που συνοδεύει τη διαφήμιση, είναι το "Half the World Away" των Oasis, το οποίο απέδωσε εκπληκτικά η 19χρονη Νορβηγή τραγουδίστρια Aurora. 

Στόχος της καμπάνιας είναι να μην μείνει κανένας ηλικιωμένος μόνος αυτά τα Χριστούγεννα.
Η παραγωγή κόστισε 1.000.000 λίρες και τα γυρίσματα έγιναν κυρίως στο στούντιο της Warner Brothers στο Hertfordshire (και όχι στην εξώσφαιρα).

To είδαμε: ΕΔΩ
Αντικλείδι , antikleidi.com

Πώς στενοχωρούμε, άθελά μας, τους γονείς μας

Δεν γράφουμε (μόνο) για να κλάψουμε και μέσα απ’ το κλάμα μας να εξιλεωθούμε. Γράφουμε για να εντοπίσουμε τα λάθη μας, να τα αναγνωρίσουμε, να θρηνήσουμε λιγάκι για τον κακό, εγωιστή εαυτό μας και πιο συνειδητοποιημένοι να γίνουμε καλύτεροι.

Τι κάνουμε λοιπόν άθελά μας λάθος;

Δεν τους παίρνουμε συχνά τηλέφωνο
Όσο το σπίτι και οι γονείς μας «χάνουν εξουσία», τόσο η αίσθηση παντοδυναμίας μας μεγαλώνει. Γινόμαστε μεγάλα παιδιά, εγκαταλείπουμε την οικογενειακή εστία και αργά ή γρήγορα χτίζουμε μια άλλη, δική μας. Είμαστε ελεύθεροι κι ωραίοι και κανέναν δεν έχουμε ανάγκη. Και ο καιρός περνά. Και τα τηλέφωνα μειώνονται. Γιατί «σήμερα, δεν έχω πάρει ανάσα» ή γιατί «εντάξει, μωρέ, θα με πάρουν αυτοί αν θέλουν κάτι». Και , καμιά φορά, πράγματι παίρνουν, γιατί πράγματι κάτι θέλουν –κι εμείς δεν το σηκώνουμε. Θα τους πάρουμε αύριο το πρωί απ’ το αυτοκίνητο…

Τους φερόμαστε σαν να είναι παιδιά
Όσο οι άνθρωποι μεγαλώνουν οι ιδιοτροπίες τους αυξάνονται –ίσως επειδή νιώθουν περισσότερο «αυθεντίες» ή, απλά, επειδή η παλιοζωή τους κούρασε και ήρθε η ώρα να το δείξουν χωρίς ενοχές. 

Είναι αλήθεια ότι μπορεί να γίνονται γκρινιάρηδες ή απαιτητικοί, να αρνούνται να πάρουν τα φάρμακά που «διέταξε» ο γιατρός να παίρνουν καθημερινά. Μπορεί να γίνονται παιδικά πεισματάρηδες και κοινωνικά απροσάρμοστοι ή/ και αγενείς. Με δυο λόγια: από ένα σημείο κι έπειτα, όσο γερνάς, τόσο μικραίνεις.

Οι ηλικιωμένοι, μπορεί να μοιάζουν τρομακτικά με 6χρονα, όμως δεν είναι. Και τα παιδιά τους έχουν την ενοχλητική συνήθεια να τους αποπαίρνουν και να τους «βάζουν στη θέση τους» σαν να πρόκειται για άμυαλα νήπια. Οι γονείς όμως έχουν εκτελέσει τα χρέη τους, έχουν δουλέψει, έχουν μεγαλώσει παιδιά και είναι ώριμοι ενήλικες και κύριοι του εαυτού τους. Το τελευταίο πράγμα που θέλουν στη ζωή τους είναι κάποιον να τους κάνει το γονιό και να τους πυροβολεί με «πρέπει» και «μη».

Υποτιμούμε την άποψή τους
Η αλήθεια είναι ότι η γνώμη της μαμάς σας περί Παιδαγωγικής έχει σοβαρές πιθανότητες να είναι αναχρονιστική ή η άποψη του μπαμπά σας για την πολιτική να είναι διαμορφωμένη και βασισμένη σε παλιά δεδομένα. 

Και, ναι, η ξεροκεφαλιά τους είναι κουραστική και η επί παντός επιστητού γνώμη τους είναι συχνά εντελώς αβάσιμη. Για σκεφτείτε το, όμως, πόσο συχνά είπατε στους γονείς σας την πιο ύπουλα απαξιωτική φράση όλων των εποχών: «καλά, καλά»; 

Οι μεγάλοι άνθρωποι την πατάνε καμιά φορά όπως ο ψεύτης βοσκός στο γνωστό μύθο του Αισώπου -καταθέτουν μια σωστή και καλοζυγισμένη άποψη, όμως κανείς δεν τους παίρνει στα σοβαρά. Ναι, ενδεχομένως οι μεγαλοστομίες και οι αφορισμοί τους σας κουράζουν, όμως σκεφτείτε: η παραγωγικότητά τους παρήλθε, η γνώμη και τ' αστεία τους δεν είναι πια επίκαιρα. Πώς μπορεί να νιώθουν όταν τοποθετείτε το πνεύμα τους στο περιθώριο;
 
Δεν τους καλούμε συχνά στο σπίτι μας
Κάνουν θόρυβο όταν τρώνε, γίνονται απότομοι με ανθρώπους που μετά βίας γνωρίζουν, επιμένουν με την άποψή τους ή είναι απλώς πολύ μεγάλοι για να ταιριάξουν με την παρέα που έχουμε καλέσει. Επομένως, δεν είναι καλεσμένοι. Αντίθετα, είναι καλεσμένη μια μάλλον συμπαθητική κοπέλα που γνωρίσατε από το Σύλλογο Γονέων και έχετε μιλήσει δύο, τρεις φορές. Ίσως νιώθετε ότι ο γκρινιάρης μπαμπάς και η φλύαρη μαμά σας, δεν ταιριάζουν στο σκηνικό της γιορτής σας κι ίσως, πράγματι, να μην ταιριάζουν.
Πάρτε τους τηλέφωνο και καλέστε τους. Ούτως ή άλλως, μπορεί από υπερηφάνεια να αρνηθούν.

Δεν δίνουμε σημασία πια στις ιστορίες τους
Μεγαλώνοντας έχει κανείς την (θλιβερή) τάση να ζει παρέα με το παρελθόν του. Πολλοί απ’ τους φίλους και τους συγγενείς φεύγουν απ’ τη ζωή κι αυτός που μένει δεν έχει παρά να αναρωτηθεί πότε θα σωθεί το λάδι στο καντήλι του. 

Όσοι έχετε γονείς μεγάλους σε ηλικία, το ξέρετε: νιώθουν ότι η ζωή τους έχει προσπεράσει κι έτσι, ζουν μέσα από τις αναμνήσεις τους. Για κάποιους, η μοναξιά είναι βραχνάς καθημερινός και οι μνήμες μπορεί να λειτουργήσουν θεραπευτικά.

Αφήστε τους λοιπόν να σας πουν για 20η φορά αυτό το πολιτικό κουτσομπολιό, που τη δεκαετία του ’70 ήταν καυτό, αλλά τώρα πια είναι βαρετό ή εντελώς ανεπίκαιρο. Παλέψτε με τον εαυτό σας και δώστε τους αυτό που θέλουν. Βάλτε τα χεράκια σας , πείτε «Όχι, δεν τη θυμάμαι την ιστορία. Για πες…», και βγάλτε τα ματάκια σας. Η διήγηση αυτής της παλιάς, βαρετής ιστορίας θα κάνει τα μάτια τους να λάμψουν από ενθουσιασμό –μικρή η θυσία.

lifestyle

Για μια επιτυχημένη συνομιλία με τους ηλικιωμένους

Θέλετε να βοηθήσετε τους γονείς σας ή άλλα αγαπημένα σας ηλικιωμένα άτομα να απολαύσουν μια μακριά, υγιή ζωή αλλά αν δεν τους προσεγγίσετε με συγκεκριμένο τρόπο, οι αντιδράσεις μπορεί να μην είναι οι αναμενόμενες.

Top 10 Ways To Help Your Parents In Old Age

Ακόμα και τα πιο καλοπροαίρετα μέλη της οικογένειας και οι φίλοι μπορεί να οδηγηθούν στη χρησιμοποίηση στερεοτύπων που οι ηλικιωμένοι δεν μπορούν να ακούσουν, να δουν ή να θυμηθούν, με αποτέλεσμα να κάνουν μερικές φορές έντονες και ίσως ακόμα και αγενείς δηλώσεις για την κατάσταση υγείας και διαβίωσης των ηλικιωμένων.

Η προσέγγιση πρέπει να γίνεται πάντα με σεβασμό και φροντίδα στην υγεία, την ηλικία και την ιδιαιτερότητα του κάθε ηλικιωμένου.

Οι συζητήσεις σχετικά με τις ανάγκες για την υγεία, που σχετίζονται με τη γήρανση των γονιών μας, μπορεί να είναι συναισθηματικά φορτισμένες και να υπόκεινται σε παρανοήσεις και πιθανές συγκρούσεις. Επιπλέον υπάρχουν και θέματα που είναι δύσκολο και ενδεχομένως ενοχλητικό να συζητηθούν, όπως η προσωπική υγιεινή και η προσωπική φροντίδα.

Για τους γέροντες, το να μιλήσουν για την υγεία και τη γήρανση με τα ενήλικα παιδιά τους, συχνά είναι ένα θέμα που τους προκαλεί το φόβο ότι θα χάσουν την ανεξαρτησία τους και τον έλεγχό τους. Και τα ενήλικα παιδιά από την πλευρά τους μπορούν να νοιώσουν το φόβο της απώλειας και να βιώσουν την ευθραυστότητα των γονιών τους.

Ωστόσο, πάντα υπάρχουν τρόποι για να κάνουν αυτές τις δύσκολες συνομιλίες να κυλήσουν περισσότερο ομαλά.

Η διατήρηση των καλών προσωπικών σχέσεων και της καλής υγείας των ηλικιωμένων μπορεί μερικές φορές να είναι δύσκολη υπόθεση. Αν και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αυτές οι συνομιλίες θα πρέπει να γίνουν, ο τρόπος προσέγγισης είναι αυτός που θα κάνει τη διαφορά.

Διαβάστε παρακάτω ποια είναι τα λάθη που θα πρέπει να αποφύγετε:

1. Mην είστε πάρα πολύ αυταρχικοί.
Αντισταθείτε στον πειρασμό να φέρετε τον ηλικιωμένο προ τετελεσμένου γεγονότος, όπως για παράδειγμα να του πείτε ότι δεν μπορεί πια να τα βγάλει πέρα μόνος του και γι’ αυτό κανονίσατε να του φέρετε έναν φροντιστή να τον βοηθά στις δουλειές του σπιτιού κάποιες μέρες την εβδομάδα. Αντί να πείτε κάτι τέτοιο, προσπαθήστε να ξεκινήσετε την συνομιλία εκφράζοντας την ανησυχία σας με τέτοιο τρόπο, ώστε να εκμαιεύετε τις αντιδράσεις του. Για παράδειγμα, για να εκφράσετε τα ίδια ακριβώς συναισθήματα με τα παραπάνω σε λιγότερο αυταρχικό τρόπο, μπορείτε να τον αφήσετε να διατηρήσει ο ίδιος την αίσθηση του ελέγχου με το να του πείτε: «Μπαμπά, είμαι ανήσυχος για την κατάσταση της καρδιάς σου και το να μένεις μόνος σου στο σπίτι όλη την ώρα δεν είναι ασφαλές. Αναρωτιέμαι μήπως θα ήταν μια καλή ιδέα να πάρεις κάποια επιπλέον βοήθεια».

2. Μην αναλάβετε το ρόλο του γονέα.
Μέρος της υγιούς γήρανσης είναι για τον ηλικιωμένο το αίσθημα ότι έχει το δικαίωμα να παίρνει τις δικές του αποφάσεις. Αντί να οικειοποιήστε τον έλεγχό του, αναγνωρίστε του τη φροντίδα και το ενδιαφέρον που σας έδειχνε όταν ήσασταν παιδί λέγοντας πως εκτιμάτε τη φροντίδα που πήρατε απ’ αυτόν και πως θέλετε τώρα να τον βοηθήσετε παρέχοντάς του κι εσείς με τη σειρά σας τη φροντίδα που χρειάζεται.

3. Μην χρησιμοποιείτε τακτικές εκφοβισμού.
Mην λέτε  για παράδειγμα πως αν δεν δεχθεί να πάρει βοήθεια, τότε θα καταλήξει σε οίκο ευγηρίας. Αυτή η προσέγγιση μπορεί να οδηγήσει σε δυσαρέσκεια, άγχος, φόβο και να φέρει αντίδραση. Εκφράζοντας την ανησυχία σας και βοηθώντας τον να διερευνήσει τις επιλογές στέγασής του σιγά σιγά με την πάροδο του χρόνου είναι λιγότερο απειλητικό και τον βοηθάτε να προσαρμοστεί στην ιδέα.

4. Μην ασχοληθείτε με μικρά πράγματα.
Μερικές φορές οι ηλικιωμένοι λένε ξανά και ξανά την ίδια ιστορία. Αφήστε το να περάσει. Μη του υπενθυμίζετε ότι το έχει ήδη ξαναπεί. Αντί γι’ αυτό, προσπαθήστε να ακούτε υπομονετικά. Εάν βέβαια διαπιστωθούν σοβαρά κενά μνήμης, όπως το να ξεχνάει να πάρει τα φάρμακά του, σε συνδυασμό με τις ιστορίες που ξαναλέει συνεχώς, τότε θα πρέπει να επικοινωνήσετε με το γιατρό του, για να διερευνήσετε το ενδεχόμενο άνοιας.

5. Μην κάνετε το γιατρό.
Αποφύγετε να κάνετε δηλώσεις του τύπου «νομίζω ότι ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα της άνοιας». Αντί γι’ αυτό αν υπάρχει υποψία γνωστικής εξασθένησης, επικοινωνήστε με το γιατρό και μεριμνήστε για μια ιατρική αξιολόγηση.

6. Μετρήστε τις φράσεις σας.
Μην ξεκινάτε τις συζητήσεις στο στιλ «εσύ θα πρέπει να…». Κάτι τέτοιο θα προκαλέσει δυσαρέσκεια. Πιο ήπιες δηλώσεις και φράσεις όπως «έχω παρατηρήσει ότι… », έχει αποδειχθεί ότι γενικά λειτουργούν καλύτερα.

7. Μην υποθέτετε ότι είστε απαραίτητοι για την εκτέλεση εργασιών για λογαριασμό των γονιών σας.
Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η χρησιμοποίηση του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Μην πείτε για παράδειγμα «δεν ξέρεις να χρησιμοποιήσεις τον υπολογιστή, οπότε θα το κάνω εγώ για σένα», ακόμα κι αν αυτό δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Οι ηλικιωμένοι συχνά θεωρείται ότι δεν είναι σε θέση να μάθουν νέα καθήκοντα ή τεχνολογία. Υπάρχει όντως μια διαβάθμιση εξασθένησης της αντίληψης λόγω ηλικίας, ωστόσο δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι οι άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας δεν μπορούν να μάθουν νέα πράγματα, όπως θα μπορούσαν σε οποιαδήποτε άλλη στιγμή της ζωής τους. Γι’ αυτό είναι καλύτερο να προσφερθείτε να τους διδάξετε αν δεν ξέρουν πώς να κάνουν κάτι.

8. Μην τούς αποθαρρύνετε.
Αντί να τους λέτε ότι δεν μπορούν να κάνουν κάτι, υπογραμμίστε τους ότι μπορούν να το κάνουν. Επίσης, να έχετε κατά νου ότι δεν είναι ποτέ πολύ αργά για να αρχίσουν οι ηλικιωμένοι να κάνουν κάποιες αλλαγές στη ζωή τους που θα τους βοηθήσουν να προχωρήσουν σε έναν πιο υγιή τρόπο ζωής.

9. Να μην είστε παθητικοί όταν πρόκειται για την υγεία των ηλικιωμένων.
Μην απαντάτε απλά στις ερωτήσεις που σας έθεσε ο ηλικιωμένος γονιός σας. Γίνετε ενεργός συμμέτοχος σε ό,τι τον απασχολεί. Πολλοί ηλικιωμένοι δεν μπορούν καν να γνωρίζουν ποιες ερωτήσεις πρέπει να κάνουν για κάτι που τους απασχολεί, οπότε αν εσείς συμμετέχετε ενεργά στη ζωή τους, μπορείτε να τους εκπαιδεύσετε σχετικά με τη γήρανση και τις αλλαγές που σχετίζονται με την ηλικία τους και να τους φανείτε χρήσιμοι.

10. Μην είστε αδρανείς.
Κάποιες φορές είναι πιο εύκολο να κρατήσετε το στόμα σας κλειστό ή να κοιτάξετε από την άλλη πλευρά, αδιαφορώντας, αλλά αυτό δεν εξυπηρετεί ούτε τον ηλικιωμένο που χρειάζεται βοήθεια, ούτε εσάς που κάποια στιγμή θα βρείτε την τωρινή σας αδράνεια μπροστά σας. Γι’ αυτό εγείρετε σημαντικά θέματα, όποτε αυτά υπάρχουν, αλλά προσπαθήστε να το πράξετε όσο πιο απλά και ευγενικά γίνεται.

Kατανοήστε πως οι συνομιλίες για την υγεία των ηλικιωμένων μπορεί να είναι δύσκολη και δυσάρεστη κατάσταση, αλλά παραδεχτείτε ότι πρέπει να γίνουν. Συχνά οι άνθρωποι αισθάνονται άβολα με τα θέματα υγείας που σχετίζονται με τη γήρανση και το θάνατο, όταν πρέπει να τις κάνουν με νεότερα μέλη της οικογένειας. Ενας λόγος είναι η αντίληψη που έχουν οι νεότεροι για τις ασθένειες και το θάνατο ως κάτι πολύ μακρινό από τους ίδιους και πολύ τρομακτικό.

Και τελικά, δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία το θέμα ή η τελική απόφαση. Το πιο σημαντικό πράγμα είναι να κρατηθούν ανοιχτές οι γέφυρες επικοινωνίας ανάμεσά σας.

medinova

Φροντίζοντας αυτούς που μας φρόντισαν…

της Έλενας Μπούλια
Η γιαγιά μου είναι 90 χρονών. Από τα 75 της ζει μόνη της σε ένα σπίτι μεγαλύτερο από 90 τετραγωνικά, το οποίο καταφέρνει να συντηρεί ολομόναχη, με μία αστεία σύνταξη και ένα υποτυπώδες ενοίκιο που λαμβάνει από ένα ακίνητο. «Καθόλου άσχημα», θα σκεφτεί κανείς.

«Ιδανικό το μοντέλο
της παραδοσιακής οικογένειας»

 Η γιαγιά, όμως, έχει αρχίσει να δυσκολεύεται στο περπάτημα γιατί την πονάνε τα γόνατά της. Επίσης, είναι σχεδόν κουφή και τα μάτια της δεν την βοηθούν πια για να διαβάσει τα αγαπημένα της Άρλεκιν. Για πόσο ακόμα θα μπορεί να αυτοεξυπηρετείται; Όταν της προτείναμε να βρούμε μία γυναίκα για να την φροντίζει κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό. Χειρότερη ήταν η αντίδρασή της στην αναφορά και μόνο κάποιου οίκου ευγηρίας. Πιθανώς να προτιμούσε να μείνει σε κάποιο από τα παιδιά της, αλλά κανενός το σπίτι δεν προσφέρεται για επιπλέον άτομο.

Τι θα γίνει λοιπόν;
Το ζητούμενο στην περίπτωση της γιαγιάς μου –και πολλών άλλων γιαγιάδων και παππούδων εκεί έξω, δεν είναι μόνο το τι θα απογίνουν όταν «καταπέσουν» αλλά και το πώς θα αποφύγουν τον κίνδυνο επικίνδυνων πτώσεων, καθώς και πώς θα αποδεχθούν με όσο το δυνατόν καλύτερο τρόπο το γεγονός ότι από εδώ και στο εξής θα βρίσκονται υπό την φροντίδα και την προσοχή ενός άλλου ανθρώπου –και δη ενός «ξένου».
Για όλα αυτά και για ακόμα περισσότερα μας μίλησαν ο Γενικός Γραμματέας της Ελληνικής Γεροντολογικής και Γηριατρικής Εταιρείας, Ψυχίατρος της Ψυχογηριατρικής Εταιρείας «ο Νέστωρ» κ. Αντώνης Μούγιας και ο Παθολόγος-Γηρίατρος κ. Κίμων Βολίκας.

Οι ανάγκες της Τρίτης Ηλικίας
«Το σημαντικότερο, ίσως, για τους ανθρώπους της Τρίτης Ηλικίας είναι να νιώθουν χρήσιμοι. Να νιώθουν πως τους χρειαζόμαστε, πως τους έχουμε ανάγκη», λέει ο κ. Μούγιας όταν τον ρωτάμε τι χρειάζονται οι ηλικιωμένοι για να νιώθουν ικανοποίηση ή και χαρά. «Πολύ σημαντική είναι επίσης η εμπλοκή τους σε πολλαπλές δραστηριότητες, η κοινωνικοποίηση και η αποφυγή της απομόνωσης και αδράνειας. Βλέπουμε καθημερινά ηλικιωμένους να κάνουν δουλειές του σπιτιού, να μαγειρεύουν, να καθαρίζουν, να προσέχουν τα εγγόνια τους. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν καλύτερη σωματική και ψυχική υγεία και διατηρούνται αυτόνομοι για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα».
Κάποια στιγμή, όμως, επέρχεται η φυσική φθορά και η αδυναμία του ανθρώπου να μείνει μόνος του.

Τι πρέπει τότε να κάνουν τα παιδιά ή τα εγγόνια του;
«Αυτό που πολλές φορές ξεχνάμε είναι η φωνή, η επιθυμία του ίδιου του ηλικιωμένου. Το πρώτο πράγμα, λοιπόν, που πρέπει να κάνουμε είναι να ρωτήσουμε τον ίδιο για το τι θέλει να κάνει με τη ζωή του. Αν δεν είναι σε θέση να μας απαντήσει, π.χ. γιατί βρίσκεται σε κάποιο στάδιο άνοιας, πρέπει να ζυγίσουμε τις αντικειμενικές καταστάσεις και τις δικές μας επιθυμίες», λέει ο κ. Μούγιας και εξηγεί:

«Η σύνθεση της οικογένειας και οι σχέσεις μεταξύ των μελών της, διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο. Το μέγεθος του σπιτιού, η οικονομική κατάσταση, η προσωπικότητα του φροντιστή, η κατάσταση της υγείας του ηλικιωμένου πρέπει επίσης να συνυπολογίζονται. Η μεταφορά σε κάποιον οίκο ευγηρίας, όπου ο ηλικιωμένος θα λαμβάνει ικανοποιητική φροντίδα, θα μπορεί να κάνει παρέα με άλλους ηλικιωμένους και να περνά εποικοδομητικά το χρόνο του μπορεί να είναι θετική εμπειρία για τον ηλικιωμένο. Αντίθετα, η παραμονή στο σπίτι με κάποια αλλοδαπή, με την οποία δεν θα μπορεί εύκολα να συνεννοηθεί, χωρίς να βλέπει κανέναν άλλο ολόκληρη την ημέρα, μπορεί να είναι ιδιαίτερα τραυματική εμπειρία».   

Σε πολλές περιπτώσεις, βέβαια, συναντάμε ηλικιωμένους που αρνούνται να δεχθούν εξωτερική βοήθεια, ενώ δεν θέλουν να φύγουν και από το ίδιο τους το σπίτι. Σύμφωνα με τον κ. Μούγια, ζητώντας από τους παππούδες να κάνουν τέτοιες αλλαγές στην ζωή τους, είναι σα να τους λέμε ότι δεν μπορούν να τα καταφέρουν πια μόνοι τους.
Όταν επιμένουμε να τους βάλουμε στο σπίτι κάποιον βοηθό, αυτόματα απειλούμε την αυτονομία τους. «Συχνά, λοιπόν, είναι προτιμότερο να μένει κάποιος ηλικιωμένος μόνος, ακόμα και με κάποιο ρίσκο, παρά να νιώθει πως δεν είναι πια ικανός», λέει ο κ. Μούγιας και συμβουλεύει το περιβάλλον του, στην περίπτωση αυτή, να επιβλέπει το άτομο περισσότερο και πιθανώς να κάνει κάποιες τροποποιήσεις στο σπίτι ώστε να γίνει ενεργητικό και αυτόνομο (π.χ. να του αγοράσουν κάποιον φούρνο ασφαλείας).
Σε κάθε περίπτωση, καταλήγει ο ειδικός, «ο κάθε ηλικιωμένος έχει την δική του ιστορία, την προσωπικότητά του και είναι υπερήφανος. Ακόμα κι αν χρειάζεται πάνες και τρώει με κουταλάκι δεν παύει να είναι γονιός και όχι παιδί και οφείλουμε να του συμπεριφερόμαστε με σεβασμό».

«Ιδανικό το μοντέλο της παραδοσιακής οικογένειας»
«Η προσωπική μου γνώμη είναι πως το ιδανικό μοντέλο για όλους είναι αυτό της παραδοσιακής οικογένειας, στο οποίο οι παππούδες μεγάλωναν μαζί με τα παιδιά και τα εγγόνια τους. Σήμερα κάτι τέτοιο είναι σχεδόν αδύνατο», λέει ο κ. Βολίκας εξηγώντας πως ο άνθρωπος μεγαλώνοντας, καθώς χάνει σιγά-σιγά τις δυνάμεις του, εξαρτάται όλο και περισσότερο από τους άλλους, ενώ περισσότερη ανάγκη συμπαράστασης έχει από τους δικούς του.

in2life