Είμαστε ενήλικες, ας μην πληγώνουμε τους γονείς μας

Οι περισσότεροι άνθρωποι αγαπούν, εκτιμούν και σέβονται τους γονείς τους.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η αγάπη, όσο τα χρόνια περνούν, θεωρείται δεδομένη.

Οι ενήλικες μπορούν να γίνουν πολύ σκληροί με τους γονείς τους, χωρίς καν να το αντιλαμβάνονται.

 

Όσο οι γονείς μας μεγαλώνουν, οι φυσικές τους ανάγκες αλλάζουν, αλλά η ανάγκη τους για αγάπη και στοργή μεγαλώνει. Ας μην ξεχνάμε τα γενέθλιά τους. Ας μην βαρυγκομούμε με την ιστορία που για σαρακοστή φορά ακούμε. Ας μην τους μαλώνουμε που δεν προσέχουν και πάλι κρύωσαν. Ας τους δώσουμε κανένα φιλί παραπάνω, κι ας μεγαλώσαμε…

Πώς πληγώνουμε τους γονείς μας

Δεν τους παίρνουμε συχνά τηλέφωνο
Ο χρόνος τρέχει και μας προσπερνά κι εμείς τον κυνηγάμε. Συχνά, συνειδητοποιεί κανείς ότι έχουν περάσει δυο, τρεις εβδομάδες απ’ την τελευταία φορά που πήρε τηλέφωνο τον μπαμπά ή τη μαμά του. Η πιο κοινή σκέψη είναι «Εντάξει. Όποτε θέλουν μπορούν να με πάρουν εκείνοι». Σίγουρα μπορούν, αλλά έχετε σκεφτεί ότι αποτελεί συναισθηματική ανάγκη για τους γονείς μας που γερνούν, να επικοινωνούμε εμείς μαζί τους;
Δεν ξέρουν το πρόγραμμά των παιδιών σας, δεν θέλουν να διακόψουν κάτι σημαντικό, δεν θέλουν να σας φορτώσουν με τα προβλήματά τους, δεν θέλουν να «ζητιανέψουν» το ενδιαφέρον σας. Θέλουν, όμως, να νοιάζεστε γι’ αυτούς. Να νοιάζεστε και να το δείχνετε, με μικρές, καθημερινές κινήσεις αγάπης. Πάρτε τηλέφωνο τους γονείς σας. Μοιραστείτε ένα καλό νέο μαζί τους, ακούστε τις συμβουλές τους (αυτές που είναι πάντα ίδιες και λέγονται με τον ακριβώς ίδιο τρόπο). Είναι ένας πολύ εύκολος τρόπος να τους δώσετε λίγη χαρά.

Ξεχνάμε τα γενέθλιά τους
Ποιος δεν θέλει να τον θυμούνται οι αγαπημένοι του άνθρωποι στα γενέθλιά του; Οι γονείς σας, χρειάζονται την προσοχή σας αυτή την ξεχωριστή για εκείνους ημέρα. Δεν είναι απαραίτητο να οργανώσετε κάποιο αλησμόνητο πάρτι-έκπληξη, ούτε να τους προσφέρετε το ακριβότερο και σπανιότερο δώρο όλων των εποχών. Μια όμορφη κάρτα, δυο ζεστά λόγια και μια τρυφερή αγκαλιά αρκούν για να τους κάνουν χαρούμενους.
Διαβεβαιώστε τους γονείς σας ότι τους θυμάστε και τους σκέφτεστε. Οι άνθρωποι όσο μεγαλώνουν, νιώθουν ότι βρίσκονται στο περιθώριο των γεγονότων και της ζωής των αγαπημένων τους. Μην επιτρέψετε στον εαυτό σας να κάνει τους γονείς του να νιώθουν παραγκωνισμένοι και μόνοι.

Τους ζητάμε λεφτά
Οι άνθρωποι που παίρνουν τηλέφωνο τους γονείς τους μόνο όταν θέλουν να τους ζητήσουν λεφτά, υπάρχουν και ζουν ανάμεσά μας. Οι γονείς δεν πρέπει να γίνονται αποδέκτες των οικονομικών προβλημάτων των ενήλικων παιδιών τους. Μπορεί τα προβλήματα να είναι μεγάλα και άλυτα και μοναδική διέξοδος της νέας οικογένειας να είναι η ενίσχυση από τους γονείς –και, αυτό, είναι μια στο τόσο, φυσικό. Η οικονομική «αφαίμαξη» των ηλικιωμένων ανθρώπων είναι, όμως, στάση ζωής απορριπτέα.
Όσο μεγαλώνουν οι άνθρωποι, μεγαλώνει και η ανάγκη τους για ασφάλεια. Χρειάζονται οικονομικές δικλείδες ασφαλείας, που θα τους εγγυηθούν ομαλά γηρατειά, με γαλήνη και αυτάρκεια. Δεν είναι δίκαιο οι οικονομίες μια ζωής να γίνονται λεφτά «δανεικά κι αγύριστα».

Δεν τους βοηθάμε όταν το χρειάζονται
Ίσως είπατε και ξαναείπατε στη μαμά σας «Πάρε με τηλέφωνο για ό,τι χρειαστείς!». Κι όμως εκείνη δεν σας πήρε ποτέ για να σας ζητήσει κάτι. Πιθανότατα, διστάζει να σας απασχολήσει με τα προβλήματά της ή δεν είναι σίγουρη για τον αυθορμητισμό και την ειλικρίνειά σας.
Πάρτε πρωτοβουλίες και κάντε προτάσεις. Ρίξτε μια ματιά στο σπίτι των γονιών σας, αφιερώστε λίγο χρόνο και σκεφτείτε τη ζωή και τις ανάγκες τους. Σίγουρα θα μπορέσετε να σκεφτείτε κάτι που χρειάζονται ή κάτι που θα διευκόλυνε τη ζωή τους ή, ακόμη, κάτι που θα τους έκανε να χαμογελάσουν.

Δεν τους καλούμε στις οικογενειακές συγκεντρώσεις
Δεν χρειάζεται να καλείτε τους γονείς σας σε κάθε συνάθροιση που οργανώνετε στο σπίτι σας. Όταν πρόκειται όμως για events σημαντικά, απ’ αυτά που στο σπίτι μας έρχονται όλοι οι φίλοι και οι γείτονες, το να λείπουν οι γονείς μας επειδή η ηλικία τους δεν ταιριάζει στο σκηνικό της γιορτής μας είναι άδικο.
Αφήστε τους γονείς να λάβουν μέρος στα παιδικά πάρτι των παιδιών, στα χριστουγεννιάτικα ρεβεγιόν και στις βραδιές των εκλογικών αναμετρήσεων. Επιτρέψτε τους να έχουν μια θέση στην κοινωνική σας ζωή – δεν το έχουν απλά ανάγκη, το έχουν κερδίσει με τις αμέτρητες ώρες φροντίδας που σας χάρισαν.

Οι ρόλοι, τελικά, αντιστρέφονται (;)
Συνήθως, μεγαλώνοντας, μεγαλώνει κι η απόστασή μας απ’ τους γεννήτορές μας. Κάποτε, τρυπώναμε στο κρεβάτι τους τα πρωινά για αγκαλιές, κλαίγαμε στην αγκαλιά τους και μας έφτιαχναν το αγαπημένο μας φαγητό όταν ήμασταν άρρωστοι.

Τώρα, που είναι κάπως γερασμένοι, πιο μόνοι, πιο σκυφτοί και πιο ευσυγκίνητοι, μήπως είναι η δική μας σειρά να τους πούμε: “Να σου δώσω ένα φιλάκι, να περάσει;”

www.mama365.gr
enallaktikidrasi

Η αληθινή αγάπη χρόνια και ρυτίδες δεν κοιτά

Το μυστικό της αιώνιας αγάπης βασίζεται στην κατανόηση, στην ικανότητα αρμονικής συνύπαρξης και στο σεβασμό. Τα αγαπημένα ζευγάρια αναλαμβάνουν την ευθύνη της εξέλιξης και των δύο συντρόφων και της εξασφάλισης ευτυχίας στη σχέση.

Η αληθινή αγάπη χρόνια και ρυτίδες δεν κοιτά. Μερικές αγάπες κρατάνε ένα καλοκαίρι, ένα χρόνο ή μια ολόκληρη ζωή. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχει σημασία πόσο κρατάνε, εφόσον άξιζαν, σας έκαναν ευτυχισμένους και σας άφησαν μια ευχάριστη ανάμνηση.

Όμως οι πιο εμπλουτιστικές αγάπες, εκείνες που μας τρέφουν, που μας βοηθούν να εξελιχτούμε και ριζώνουν μέσα και έξω από μας είναι εκείνες που μας συνοδεύουν μέχρι τα κόκαλά μας να αρχίσουν να πονούν και τα χρόνια να βαραίνουν πάνω μας, ενώ ο καιρός που οι άνθρωποι περνούν μαζί δεν γερνάει ποτέ.

Μερικοί άνθρωποι δυσκολεύονται να πιστέψουν στην αληθινή αγάπη. Όμως η αγάπη που διαρκεί μια ζωή πραγματικά υπάρχει. Υπάρχει και έχει μυστικά.

Τα θεμέλια που κάνουν την αληθινή αγάπη να διαρκεί μια ζωή

Ας ξεκινήσουμε ξεκαθαρίζοντας μια πολύ σημαντική πτυχή. Υπάρχουν ζευγάρια τα οποία απολαμβάνουν σχέσεις που διαρκούν δύο, πέντε ή δέκα χρόνια και αισθάνονται την ίδια ευτυχία με εκείνα των οποίων η σχέση διαρκεί μια ζωή.

Και υπάρχουν άλλοι άνθρωποι εκεί έξω που βρίσκουν την ευημερία και την ισορροπία τους μένοντας μόνοι. Αυτό που θέλουμε να πούμε είναι ότι, στην πραγματικότητα, υπάρχουν πολλές οδοί προς την ευτυχία και η ευτυχία έχει πολλά πρόσωπα. Δεν χρειάζεται να εξιδανικεύουμε την “αιώνια αγάπη”.

Η αγάπη διαρκεί όσο χρειάζεται να διαρκέσει και θα διατηρηθεί αν και οι δύο σύντροφοι επενδύουν χρόνο, στοργή και προσπάθεια σε αυτή. Ας ρίξουμε μια ματιά στα θεμέλια που χαρακτηρίζουν τις πιο σταθερές σχέσεις, εκείνες που διαρκούν πέρα από τις ρυτίδες μας.

Δεν πρόκειται για “ανοχή” αλλά για εξέλιξη

• Είμαστε βέβαιοι ότι κάποια στιγμή στη ζωή σας ακούσατε κάποιον να λέει ότι, όσον αφορά στην αγάπη, το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει κανείς να γνωρίζει είναι να ανέχεται, να υποχωρεί, να έχει υπομονή και να συγχωρεί.
• Πρέπει να είστε προσεκτικοί με αυτή τη “λαϊκή σοφία” που μερικές φορές μπορεί να οδηγήσει σε δυσάρεστα αποτελέσματα. Οπωσδήποτε πρέπει να έχετε υπομονή. Πρέπει να ξέρετε πότε να συγχωρείτε, είναι αλήθεια. Όμως σε όλα πρέπει να κρατάτε ισορροπίες αναλαμβάνοντας πάντα την ευθύνη της αυτοεκτίμησής σας.
• Η αγάπη που διαρκεί μια ζωή δεν περιορίζεται στο “να ανέχεστε ο ένας τον άλλο”, να μένετε σιωπηλοί και να προσποιείστε, να κρύβετε τα πράγματα που δεν σας αρέσουν και να παραπονιέστε γι’αυτά κρυφά. Αυτό δεν είναι υγιές ούτε καλό για τη συναισθηματική ευημερία.
• Οι σύντροφοι σε θετικές, μακροχρόνιες σχέσεις γνωρίζουν πώς να εξελίσσονται, πώς να χτίζουν γέφυρες, πώς να έρχονται σε συμφωνία, να βρίσκουν πράγματα μαζί και να φροντίζουν καθημερινά ο ένας τον άλλο. Δεν πηγαίνουν ποτέ για ύπνο θυμωμένοι, αλλά μάλλον με ενθουσιασμό για την επόμενη μέρα, έτσι ώστε να συνεχίσουν μαζί το κοινό τους σχέδιο.

Ειλικρινές ενδιαφέρον του ενός για τον άλλο

Τα ζευγάρια περνούν από αρκετά διαφορετικά στάδια από τα οποία δεν λείπουν οι κρίσεις. Προβλήματα στη δουλειά, οικογενειακά προβλήματα, περίοδοι που οι σύντροφοι πέφτουν στη ρουτίνα και στη μονοτονία…

• Η ειλικρινής αγάπη διαρκεί μια ζωή επειδή αντιμετωπίζει τα προσωπικά προβλήματα των συντρόφων, επειδή υπάρχει αυθεντική κατανόηση και αμοιβαίο ενδιαφέρον.
• Οι σύντροφοι δεν αποζητούν πάντα τη δική τους ευημερία μόνο, το εγώ μπαίνει στην άκρη, όχι προς όφελος του άλλου αλλά προς όφελος της σχέσης.

“Καταλαβαίνω ότι το να εξελίσσεις τη σταδιοδρομία σου, το να χαίρεσαι τα χόμπι σου και τις φιλίες σου σε κάνει ευτυχισμένο/η και ότι όλη αυτή η ευημερία επανεπενδύεται στην ευτυχισμένη συντροφικότητα”.

• Αν δεν υπάρχει ενδιαφέρον για το άλλο άτομο, ειλικρίνεια και αυθεντικότητα, σιγά-σιγά ο δεσμός σπάει. Οι σύντροφοι αρχίζουν να διψούν για στοργή και σεβασμό.

Η μαγεία του να κάνετε πράγματα μαζί

Τα ευτυχισμένα ζευγάρια είναι πρώτα και κύρια μια εξαιρετική ομάδα. Σιγά-σιγά αμβλύνουν τις διαφορές τους, όχι επειδή υποχωρούν ή ανέχονται αλλά από καθαρό, αμοιβαίο σεβασμό.

• Κάτι που σας φέρνει πιο κοντά κάθε μέρα είναι η χαρά του να κάνετε πράγματα μαζί. Να ξυπνάτε μαζί, να πάτε για ύπνο μαζί, να γελάτε μαζί, να διασκεδάζετε μαζί…
• Αν καταλαβαίνετε ο ένας τον άλλο και εκφράζετε μια σαφή επιθυμία να μοιράζεστε πράγματα, χώρους και σχέδια, θα γεράσετε μαζί περιβαλλόμενοι από πολύ μεγαλύτερη στοργή.
• Επομένως μια πτυχή που πρέπει να έχετε επίσης υπόψη σας είναι η εξέλιξη. Το να κάνετε πράγματα μαζί σημαίνει ότι συνεχίζετε να μοιράζεστε εμπειρίες και να ξεκινάτε μαζί καινούργια σχέδια. Αυτό θα σας βοηθήσει να ανακαλύψετε πράγματα ο ένας για τον άλλο ενδυναμώνοντας ακόμα περισσότερο το δεσμό σας.
• Το να ταξιδεύετε μαζί, το να βγαίνετε με καινούργιους φίλους , το να επιτρέπει ο ένας στον άλλο να έχει τα χόμπι και τα σχέδιά του επίσης συμβάλλουν στην εξέλιξη των συντρόφων ατομικά αλλά και του ζευγαριού.

Είμαστε σίγουροι ότι κάπου γνωρίζετε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι το οποίο σας γεμίζει θαυμασμό για την αγάπη που είναι ακόμα ζωντανή στα μάτια των συντρόφων, παρά τα χρόνια τους και τον καιρό που έχει περάσει. Αυτό συμβαίνει επειδή η αληθινή αγάπη είναι τυφλή.

Χωρίς αμφιβολία έχουν περάσει πολλές δυσκολίες και στιγμές κρίσης. Όμως έχουν αγωνιστεί ο ένας για τον άλλο και για τη σχέση τους. Γνωρίζουν ότι η αληθινή αγάπη χτίζεται και ότι πρόκειται για μια επένδυση. Πάνω απ’όλα, νοιάζονται πραγματικά ο ένας για τον άλλο.

meygeia.gr

Να τους αγαπάς τους γονείς σου, ρε, όπως τα παιδιά σου.

Είναι φίλος από τη Θεσσαλονίκη. Δυο μέτρα λεβέντης. Παλιά τρώγαμε έξω κάθε φορά που κατέβαινε Αθήνα. Οι δυο μας. 

Τα τσούζαμε και λίγο. Μετά από το κρασί έβγαιναν πάντα οι αλήθειες.
Είχε έναν αφοπλιστικό τρόπο να σε καθηλώνει όταν έλεγε κάτι. Και το ΄λεγε πάντα καλά ο μπαγάσας.

Εκείνη τη βραδιά η κουβέντα ήρθε στις γυναίκες. “Στεφανάκι”, μου λέει, “άκου τι έλεγε ο μπαμπάς μου για τις γυναίκες”, κι έλαμψε ένα πονηρό γελάκι στην άκρη των χειλιών του.

“Ο χειρότερος άντρας είναι η καλύτερη γυναίκα…”

Σκάσαμε κι οι δύο στα γέλια. Όχι μόνο για την υπερβολή, αλλά και για τον τρόπο που το είπε.

Κι εκεί που γελάγαμε, ο φίλος μου άρχισε να κλαίει. Ήρεμα στην αρχή, πιο έντονα μετά, με λυγμούς στο τέλος. Δεν είχα ιδέα γιατί έκλαιγε. Ούτε ήξερα πώς να αντιδράσω. Σεβάστηκα το φίλο μου και τη στιγμή και τον άφησα να ξεσπάσει.

“Τι έγινε, ρε Μπάμπη;” τον ρώτησα στο τέλος.

“Ο πατέρας μου, ρε. Δεν τον έχω πια στη ζωή μου. Έφυγε ξαφνικά πριν χρόνια. Κι εγώ ο μαλάκας δεν πρόλαβα να του πω πόσο τον αγαπάω. Μόνο όταν έφυγε κατάλαβα το μεγαλείο του.”

Είχα μείνει να κοιτάω τον φίλο μου και να πονάω κι εγώ μαζί του. Τα ‘χουμε δεδομένα τα πράγματα στη ζωή. 

Και τους γονείς μας μαζί. Μια ωραία πρωία την κάνουν και μένουμε με τα χρωστούμενα. Κι όλα αυτά που θέλαμε να τους πούμε και δεν είπαμε ποτέ. 

Εάν οι δικοί σου γονείς ζουν, τράβα να τους δεις. 

Σήμερα.

Το σύμπαν δεν κρατάει καθυστερήσεις, 

όταν έρχεται η ρημάδα η ώρα.

Να τους παίρνεις αγκαλιά.
Μην την φοβάσαι.
Και να τους λες πόσο τους αγαπάς.
Έχουν κάνει τόσα για σένα.
Μόνο όταν κάνεις παιδιά θα καταλάβεις πόσα.
Χωρίς να σου ζητήσουν τίποτα πίσω.
Μόνο να τους αγαπάς.
Αυτό θέλουν.
Και να τους το δείχνεις.
Και τα λάθη με καλή πρόθεση τα έκαναν.
Να τους τα συγχωρείς.
Τα έκαναν κι οι γονείς τους.
Θα τα κάνεις κι εσύ με τα παιδιά σου.

Και θα έρθει μια μέρα, και σ’ το εύχομαι, που θα σε πάρουν κι αυτά στη δική τους αγκαλιά.
Για να σε συγχωρέσουν.

Να τους αγαπάς τους γονείς σου, ρε.
Σαν τα παιδιά σου.

Αν δεν υπήρχαν οι γονείς σου, δε θα υπήρχαν τα παιδιά σου.
Γιατί απλά δε θα υπήρχες εσύ.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Το δώρο», Ξενάκης Στέφανος, εκδόσεις keybooks

themamagers

Να μην ξεχνάμε στις γιορτές τα «χαμομηλάκια» που μας μεγάλωσαν

Τις γιορτές μην ξεχνάμε τους ηλικιωμένους

H κατάσταση την περίοδο των γιορτών είναι ιδιαίτερα δύσκολη για τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας, καθώς η χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα κάνει πιο δυσβάσταχτη τη μοναξιά.
Oι ηλικιωμένοι είναι η πιο ευαίσθητη και ευάλωτη στην κατάθλιψη μερίδα του πληθυσμού, ειδικά κατά τις γιορτινές ημέρες.

H απώλεια των αγαπημένων προσώπων αποκτά άλλη διάσταση και σημασία, βιώνεται πιο έντονα αυτές τις στιγμές. Tο ίδιο και η απομάκρυνση των παιδιών από την οικιακή εστία, προκειμένου να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια και να πορευθούν στη ζωή τους.

Συμβαίνει, και είναι άσχημο, πολλοί ηλικιωμένοι να είναι ξεχασμένοι και να ζουν μόνοι τους, και πιθανώς χωρίς σύντροφο. Tο αίσθημα της εγκατάλειψης που νιώθουν, έχοντας μείνει πίσω και μόνοι είναι εντονότερο τις γιορτές.

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τους ηλικιωμένους, στη διάρκεια των εορτών να βρίσκονται, όχι μόνο με τα παιδιά και τα εγγόνια τους, αλλά και με ανθρώπους της ηλικίας τους, με τους οποίους θα έχουν πολύ περισσότερα πράγματα να μοιραστούν.

stogiatro

Γιαγιά και εγγονή - Αγάπη Βαθειά ⬧ Unique moment of Victoria with her grandmother

Και τι έγινε μετά;…

Όσοι έχουν δει την μοναδική στιγμή από την προετοιμασία της Βικτώριας με την γιαγιά της, όσοι έχουν ακούσει να τους περιγράφω με λεπτομέρεια το πως εκτυλίχθηκε, με ρωτούν… “και μετά; Τι έγινε μετά;“. Αυτό το “και μετά” δεν το απάντησα για πολλούς μήνες γιατί δείλιασα φωτογραφικά! Πίστευα ότι η φωτογραφία που έβγαλα δεν ήταν τεχνικά άρτια. Ότι είχε λάθη. Και έτσι απάντηση στο ερώτημα δεν είχα. Αλλά σήμερα, πήρα το θάρρος να φέρω στο φως τη φωτογραφία γιατί χρωστάω την απάντηση. 

Μετά από τη στιγμή της γνωστής φωτογραφίας, τα χέρια της νύφης και της γιαγιάς της έμειναν για πολλά λεπτά έτσι όπως φαίνεται πιο κάτω. Έτσι ακριβώς. Δεμένα. Μαζί με το μαντήλι που χρησιμοποιούσε η Βικτώρια. Συγχωρήστε τα όποια τεχνικά λάθη. Αλλά δεν μπορούσα να αφήσω αυτό το “και μετά…” χωρίς απάντηση. Νομίζω ότι έτσι φαίνεται καλύτερα πόσο “ακριβή” ήταν αυτή η στιγμή.

Those who have seen the unique moment of Victoria with her grandmother, those who have heard me describe the story behind the photo, always ask… “and then? What happened?“. I never took the courage to answer the question with a photo. I still believe that I took a photo which was technically at fault. And thus, I never provided a proper answer. Today however, I decided that I should shed light to the answer. After the moment that you have seen, the hands of the bride and her grandmother remained tangled, literally for minutes. Exactly like shown. Tied. Complemented by the handkerchief that Victoria used to wipe her grandma’s eyes. Please forgive any technical errors… I just could not leave this “and then?” question without its proper answer. It now makes the whole moment, so precious as it really was.

yannislarios
hamomilaki.blogspot.com

Αχ βρε μάνα, βιάστηκες να φύγεις...

Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη

Αχ! βρε μάνα, βιάστηκες να φύγεις! Τι νόμισες; Μεγαλώσαμε και δε σε χρειαζόμαστε;

Με τα χρόνια η έλλειψη μεγαλώνει και η ανάγκη πολλαπλασιάζεται.

Όσα χρόνια και αν περάσουν, όσα και αν πέρασαν η μάνα παραμένει μάνα! Είναι πάντα εκεί είτε την έχεις είτε όχι!

Σου μιλώ συνέχεια και αναστενάζοντας λέω "αχ! βρε μάνα" και έτσι βρίσκω την ευκαιρία να ξεστομίσω αυτή την ευλογημένη λέξη εφόσον δεν υπάρχει άλλος τρόπος πια να την πω.

Φέρνω στο μυαλό μου τα λόγια σου "όταν θα κάνεις παιδιά θα με θυμηθείς!" Και ναι σε θυμάμαι συνέχεια.

Και επαναλαμβάνω συμπεριφορές, εκφράσεις, κουβέντες δικές σου έτσι αυθόρμητα χωρίς να το σκέφτομαι.

Και τα παιδιά μου με καταλαβαίνουν και σωπαίνουν όταν τα ζαλίζω μιλώντας τους για σένα.

Πού είσαι βρε μάνα να με δεις που όταν αρρωσταίνω, όταν δειλιάζω μπροστά στις απαιτήσεις της ζωής, σφίγγω τα δόντια και συνεχίζω να παλεύω και ας μην έχω την αγκαλιά σου να κρυφτώ και να παρηγορηθώ.

Αχ! μάνα! Μεγάλωσα και ακόμα πηγαίνω κάθε μέρα στο σχολείο!

Τώρα πια όμως πηγαίνω επειδή μου αρέσει. Ναι, πηγαίνω με χαρά γιατί θέλω να προσφέρω.

Γιατί θυμάμαι τα λόγια σου, "ποτέ δε βγαίνεις χαμένος όταν προσφέρεις με την καρδιά σου, όταν βοηθάς και αγαπάς".

Και εγώ αγαπώ αυτό που κάνω!

Αχ! μάνα! Δεν είσαι εδώ να διαφωνήσουμε, να τσακωθούμε, να με συμβουλεύσεις για να μπορώ μετά να καταλάβω τις φιλενάδες μου που γκρινιάζουν για τα στραβά των μανάδων τους και τους τσακωμούς μαζί τους.

Αγκαλιάστε τις μανάδες σας γιατί άλλος άνθρωπος για να σε αγαπήσει και να σε πονέσει πιο άδολα δεν υπάρχει.

Η μητρική αγάπη δε γνωρίζει από συμφέροντα!

Η ευχή της μάνας έχει τη δύναμη να νικήσει τα πάντα. Προσπαθώ κάθε μέρα να γίνομαι καλύτερη μάνα για τα παιδιά μου -όπως με είχες συμβουλεύσει- παλεύοντας με τα λάθη μου και τις υπερβολές μου!

Θυμάμαι που μας έλεγες "ευχή της μάνας γύρευε και τα βουνά ανέβα", γι’ αυτό πάντα θα σου ζητώ την ευχή σου για να έχω τη δύναμη να βλέπω τη ζωή σαν μια όμορφη και εύκολη ανηφοριά!

https://www.youtube.com/watch?v=WRKseTy1gGc

loveletters

Πώς στενοχωρούμε, άθελά μας, τους γονείς μας

Δεν γράφουμε (μόνο) για να κλάψουμε και μέσα απ’ το κλάμα μας να εξιλεωθούμε. Γράφουμε για να εντοπίσουμε τα λάθη μας, να τα αναγνωρίσουμε, να θρηνήσουμε λιγάκι για τον κακό, εγωιστή εαυτό μας και πιο συνειδητοποιημένοι να γίνουμε καλύτεροι.

Τι κάνουμε λοιπόν άθελά μας λάθος;

Δεν τους παίρνουμε συχνά τηλέφωνο
Όσο το σπίτι και οι γονείς μας «χάνουν εξουσία», τόσο η αίσθηση παντοδυναμίας μας μεγαλώνει. Γινόμαστε μεγάλα παιδιά, εγκαταλείπουμε την οικογενειακή εστία και αργά ή γρήγορα χτίζουμε μια άλλη, δική μας. Είμαστε ελεύθεροι κι ωραίοι και κανέναν δεν έχουμε ανάγκη. Και ο καιρός περνά. Και τα τηλέφωνα μειώνονται. Γιατί «σήμερα, δεν έχω πάρει ανάσα» ή γιατί «εντάξει, μωρέ, θα με πάρουν αυτοί αν θέλουν κάτι». Και , καμιά φορά, πράγματι παίρνουν, γιατί πράγματι κάτι θέλουν –κι εμείς δεν το σηκώνουμε. Θα τους πάρουμε αύριο το πρωί απ’ το αυτοκίνητο…

Τους φερόμαστε σαν να είναι παιδιά
Όσο οι άνθρωποι μεγαλώνουν οι ιδιοτροπίες τους αυξάνονται –ίσως επειδή νιώθουν περισσότερο «αυθεντίες» ή, απλά, επειδή η παλιοζωή τους κούρασε και ήρθε η ώρα να το δείξουν χωρίς ενοχές. 

Είναι αλήθεια ότι μπορεί να γίνονται γκρινιάρηδες ή απαιτητικοί, να αρνούνται να πάρουν τα φάρμακά που «διέταξε» ο γιατρός να παίρνουν καθημερινά. Μπορεί να γίνονται παιδικά πεισματάρηδες και κοινωνικά απροσάρμοστοι ή/ και αγενείς. Με δυο λόγια: από ένα σημείο κι έπειτα, όσο γερνάς, τόσο μικραίνεις.

Οι ηλικιωμένοι, μπορεί να μοιάζουν τρομακτικά με 6χρονα, όμως δεν είναι. Και τα παιδιά τους έχουν την ενοχλητική συνήθεια να τους αποπαίρνουν και να τους «βάζουν στη θέση τους» σαν να πρόκειται για άμυαλα νήπια. Οι γονείς όμως έχουν εκτελέσει τα χρέη τους, έχουν δουλέψει, έχουν μεγαλώσει παιδιά και είναι ώριμοι ενήλικες και κύριοι του εαυτού τους. Το τελευταίο πράγμα που θέλουν στη ζωή τους είναι κάποιον να τους κάνει το γονιό και να τους πυροβολεί με «πρέπει» και «μη».

Υποτιμούμε την άποψή τους
Η αλήθεια είναι ότι η γνώμη της μαμάς σας περί Παιδαγωγικής έχει σοβαρές πιθανότητες να είναι αναχρονιστική ή η άποψη του μπαμπά σας για την πολιτική να είναι διαμορφωμένη και βασισμένη σε παλιά δεδομένα. 

Και, ναι, η ξεροκεφαλιά τους είναι κουραστική και η επί παντός επιστητού γνώμη τους είναι συχνά εντελώς αβάσιμη. Για σκεφτείτε το, όμως, πόσο συχνά είπατε στους γονείς σας την πιο ύπουλα απαξιωτική φράση όλων των εποχών: «καλά, καλά»; 

Οι μεγάλοι άνθρωποι την πατάνε καμιά φορά όπως ο ψεύτης βοσκός στο γνωστό μύθο του Αισώπου -καταθέτουν μια σωστή και καλοζυγισμένη άποψη, όμως κανείς δεν τους παίρνει στα σοβαρά. Ναι, ενδεχομένως οι μεγαλοστομίες και οι αφορισμοί τους σας κουράζουν, όμως σκεφτείτε: η παραγωγικότητά τους παρήλθε, η γνώμη και τ' αστεία τους δεν είναι πια επίκαιρα. Πώς μπορεί να νιώθουν όταν τοποθετείτε το πνεύμα τους στο περιθώριο;
 
Δεν τους καλούμε συχνά στο σπίτι μας
Κάνουν θόρυβο όταν τρώνε, γίνονται απότομοι με ανθρώπους που μετά βίας γνωρίζουν, επιμένουν με την άποψή τους ή είναι απλώς πολύ μεγάλοι για να ταιριάξουν με την παρέα που έχουμε καλέσει. Επομένως, δεν είναι καλεσμένοι. Αντίθετα, είναι καλεσμένη μια μάλλον συμπαθητική κοπέλα που γνωρίσατε από το Σύλλογο Γονέων και έχετε μιλήσει δύο, τρεις φορές. Ίσως νιώθετε ότι ο γκρινιάρης μπαμπάς και η φλύαρη μαμά σας, δεν ταιριάζουν στο σκηνικό της γιορτής σας κι ίσως, πράγματι, να μην ταιριάζουν.
Πάρτε τους τηλέφωνο και καλέστε τους. Ούτως ή άλλως, μπορεί από υπερηφάνεια να αρνηθούν.

Δεν δίνουμε σημασία πια στις ιστορίες τους
Μεγαλώνοντας έχει κανείς την (θλιβερή) τάση να ζει παρέα με το παρελθόν του. Πολλοί απ’ τους φίλους και τους συγγενείς φεύγουν απ’ τη ζωή κι αυτός που μένει δεν έχει παρά να αναρωτηθεί πότε θα σωθεί το λάδι στο καντήλι του. 

Όσοι έχετε γονείς μεγάλους σε ηλικία, το ξέρετε: νιώθουν ότι η ζωή τους έχει προσπεράσει κι έτσι, ζουν μέσα από τις αναμνήσεις τους. Για κάποιους, η μοναξιά είναι βραχνάς καθημερινός και οι μνήμες μπορεί να λειτουργήσουν θεραπευτικά.

Αφήστε τους λοιπόν να σας πουν για 20η φορά αυτό το πολιτικό κουτσομπολιό, που τη δεκαετία του ’70 ήταν καυτό, αλλά τώρα πια είναι βαρετό ή εντελώς ανεπίκαιρο. Παλέψτε με τον εαυτό σας και δώστε τους αυτό που θέλουν. Βάλτε τα χεράκια σας , πείτε «Όχι, δεν τη θυμάμαι την ιστορία. Για πες…», και βγάλτε τα ματάκια σας. Η διήγηση αυτής της παλιάς, βαρετής ιστορίας θα κάνει τα μάτια τους να λάμψουν από ενθουσιασμό –μικρή η θυσία.

lifestyle

«Αφήσατε ένα μάθημα για κάθε γιό και μία ελπίδα για κάθε πατέρα»

Ένας γιος πήρε τον γέρο πατέρα του και πήγαν σε ένα πολύ σικ εστιατόριο για δείπνο.
Ο πατέρας ήταν πολύ γέρος και αδύναμος. Καθώς έτρωγε, τα φαγητά του έπεφταν και λέρωναν το πουκάμισο και το παντελόνι του.

Οι γύρω συνδαιτημόνες τους έβλεπαν με αποστροφή, ενώ ο γιος του συνέχιζε να τρώει απόλυτα ήρεμος.

Αφού τελείωσε το φαγητό του, ο γιος του τον πήρε στην τουαλέτα και καθάρισε τα υπολείμματα τροφίμων, του καθάρισε τους λεκέδες, του χτένισε τα μαλλιά και του διόρθωσε τα γυαλιά του. Όταν βγήκαν από την τουαλέτα όλο το εστιατόριο κοίταζε τον γιο και δεν μπορούσε να κατανοήσει πως ένα τόσο νέος μπορούσε να φέρεται έτσι και να εκτίθεται σε ένα τέτοιο κοινό.

Ο γιος πήρε αγκαζέ τον πατέρα του και στράφηκε προς την έξοδο.
Εκείνη την στιγμή ένας γέρος μεταξύ των συνδαιτυμόνων φώναξε τον γιο και τον ρώτησε,
«Δεν νομίζετε ότι έχετε αφήσει κάτι πίσω;».
Ο γιος απάντησε:
«Όχι, κύριε, δεν έχω αφήσει κάτι».
Ο γέρος απάντησε,
«Ναι, έχετε! Αφήσατε ένα μάθημα για κάθε γιό και μία ελπίδα για κάθε πατέρα».
Σε ολόκληρο το εστιατόριο έπεσε βουβαμάρα.

το βρήκαμε στο skouliki,
ένα από τα αγαπημένα μας ιστολόγια

1η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ

Η Παγκόσμια Ημέρα των Ηλικιωμένων, γνωστή και ως «Παγκόσμια Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία» εορτάζεται κάθε χρόνο την 1η Οκτωβρίου. 
Υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 1990, για να αποτίσει τον οφειλόμενο φόρο τιμής στους ηλικιωμένους, αλλά και να επισημάνει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για τους ηλικιωμένους, το 2000 ζούσαν σε όλο τον πλανήτη 600 εκατομμύρια άνθρωποι ηλικίας άνω των 60 ετών. 
Υπολογίζεται ότι μέχρι το 2025, ο αριθμός αυτός θα έχει φτάσει το 1,2 δισεκατομμύρια, ενώ το 2050 θα έχει ξεπεράσει τα 2 δισεκατομμύρια.

Στην χώρα μας, η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία αναφέρει ότι ο πληθυσμός ηλικίας άνω των 60 ετών ξεπερνούσε το 2004 τα 2.547.000 άτομα, με τις γυναίκες να είναι περισσότερες από τους άνδρες. Το 17,1% του πληθυσμού της χώρας μας ανήκει στην ηλικιακή ομάδα άνω των 65 ετών, ενώ η πρόβλεψη για το άμεσο μέλλον είναι το 2020 να πλησιάζει το 24%. Με τα δημογραφικά δεδομένα, λοιπόν, που έχουμε, σε λίγα χρόνια, το ¼ των κατοίκων αυτής της χώρας θα ανήκει στην ευαίσθητη αυτή ομάδα!

Εκ των πραγμάτων, οι άνθρωποι της Τρίτης Ηλικίας, αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι της Ελληνικής Κοινωνίας. Παρά το ότι συνηθίζουμε να αναφερόμαστε σε αυτούς με τον όρο: «οι απόμαχοι της ζωής», οι ηλικιωμένοι σήμερα συμβάλλουν αποφασιστικά στην κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη, αφού στην εποχή μας παίζουν έναν ολοένα σημαντικότερο ρόλο, μέσω του εθελοντικού έργου τους, της μετάδοσης των εμπειριών και των γνώσεών τους, της βοήθειας που δίνουν στα παιδιά τους αναλαμβάνοντας να φροντίζουν τα εγγόνια τους, αλλά και της αυξανόμενης συμμετοχής τους στην αγορά εργασίας.

Η Ελληνική Κοινωνία και η Ελληνική Πολιτεία, έχουν βαθύτατη υποχρέωση απέναντι στους ανθρώπους αυτούς, όχι μόνο για τη συνεχιζόμενη προσφορά τους, αλλά και για λόγους ευαισθησίας απέναντι σε μια ομάδα πολιτών που καθίστανται εκ των πραγμάτων όλο και πιο αδύναμοι. Έχουμε, λοιπόν, όλοι την υποχρέωση να φροντίζουμε για την ασφαλή και αξιοπρεπή διαβίωσή τους.

Η ΓΡΑΜΜΗ ΖΩΗΣ, με τα προγράμματα και τις δομές που αναπτύσσει, προσπαθεί βασισμένη στην εθελοντική προσφορά να βοηθήσει όσο μπορεί στην κατεύθυνση αυτή. 

Το Κόκκινο Κουμπί, το πρόγραμμα του Εθελοντή Γείτονα, η Πανελλήνια Τράπεζα Αίματος για την Τρίτη Ηλικία, η Στήριξη μέσω των ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών της Κοινωνικής μας Υπηρεσίας, η Νομική μας Υπηρεσία, το πρόγραμμα SILVER ALERT, η Γραμμή 1065 για καταγγελίες κακομεταχείρισης και κακοποίησης ηλικιωμένων, είναι κάποιες από τις υπηρεσίες που προσπαθούν να παρέχουν στους ηλικιωμένους το αίσθημα ασφάλειας, κοινωνικοποίησης και αξιοπρέπειας που πρέπει να έχει κάθε πολίτης αυτής της χώρας. Αυτά με τις μικρές μας δυνάμεις μπορούμε να προσφέρουμε, με τη βοήθεια των Εθελοντών και των Συνεργατών μας.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων, αισθανόμαστε την ανάγκη να υπενθυμίσουμε στην Πολιτεία τις δικές της υποχρεώσεις απέναντι στους ανθρώπους αυτούς.

Σήμερα, τα άτομα της τρίτης ηλικίας, τα «Τιμημένα Γηρατειά», βιώνουν τη χειρότερη εποχή τους. Η σύνταξή τους δεν τους καλύπτει το μήνα. Δεν υπάρχουν δομές φιλοξενίας για μοναχικούς ηλικιωμένους ή είναι ελάχιστες. Το Πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι» είναι σημαντικό, αλλά χρειάζεται ενίσχυση. Η κοινωνική ασφάλιση είναι ανύπαρκτη. Δεν έχουν σωστή Ιατρική, Φαρμακευτική και Νοσοκομειακή Περίθαλψη.

Οι ηλικιωμένοι, οι συνταξιούχοι και γενικά τα άτομα της τρίτης ηλικίας χρειάζονται σεβασμό. Σεβασμό στην προσωπικότητα και την αξιοπρέπειά τους. Δικαιούνται αξιοπρεπείς συντάξεις και σωστή ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη. Δικαιούνται να νοιώθουν ασφάλεια που μόνο το Κράτος μπορεί να τους την παρέχει. Δικαιούνται τα αυτονόητα για κάθε άνθρωπο.

Για να μπορούν χωρίς άγχος να γιορτάζουν αυτήν την μέρα που τους είναι αφιερωμένη. Για να μπορούν με ελπίδα να βλέπουν την επόμενη μέρα. Για να μην νοιώθουν ότι είναι βάρος στα παιδιά τους.

Για να μπορούν να ζουν!

«Γραμμή Ζωής»

Για μια επιτυχημένη συνομιλία με τους ηλικιωμένους

Θέλετε να βοηθήσετε τους γονείς σας ή άλλα αγαπημένα σας ηλικιωμένα άτομα να απολαύσουν μια μακριά, υγιή ζωή αλλά αν δεν τους προσεγγίσετε με συγκεκριμένο τρόπο, οι αντιδράσεις μπορεί να μην είναι οι αναμενόμενες.

Top 10 Ways To Help Your Parents In Old Age

Ακόμα και τα πιο καλοπροαίρετα μέλη της οικογένειας και οι φίλοι μπορεί να οδηγηθούν στη χρησιμοποίηση στερεοτύπων που οι ηλικιωμένοι δεν μπορούν να ακούσουν, να δουν ή να θυμηθούν, με αποτέλεσμα να κάνουν μερικές φορές έντονες και ίσως ακόμα και αγενείς δηλώσεις για την κατάσταση υγείας και διαβίωσης των ηλικιωμένων.

Η προσέγγιση πρέπει να γίνεται πάντα με σεβασμό και φροντίδα στην υγεία, την ηλικία και την ιδιαιτερότητα του κάθε ηλικιωμένου.

Οι συζητήσεις σχετικά με τις ανάγκες για την υγεία, που σχετίζονται με τη γήρανση των γονιών μας, μπορεί να είναι συναισθηματικά φορτισμένες και να υπόκεινται σε παρανοήσεις και πιθανές συγκρούσεις. Επιπλέον υπάρχουν και θέματα που είναι δύσκολο και ενδεχομένως ενοχλητικό να συζητηθούν, όπως η προσωπική υγιεινή και η προσωπική φροντίδα.

Για τους γέροντες, το να μιλήσουν για την υγεία και τη γήρανση με τα ενήλικα παιδιά τους, συχνά είναι ένα θέμα που τους προκαλεί το φόβο ότι θα χάσουν την ανεξαρτησία τους και τον έλεγχό τους. Και τα ενήλικα παιδιά από την πλευρά τους μπορούν να νοιώσουν το φόβο της απώλειας και να βιώσουν την ευθραυστότητα των γονιών τους.

Ωστόσο, πάντα υπάρχουν τρόποι για να κάνουν αυτές τις δύσκολες συνομιλίες να κυλήσουν περισσότερο ομαλά.

Η διατήρηση των καλών προσωπικών σχέσεων και της καλής υγείας των ηλικιωμένων μπορεί μερικές φορές να είναι δύσκολη υπόθεση. Αν και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αυτές οι συνομιλίες θα πρέπει να γίνουν, ο τρόπος προσέγγισης είναι αυτός που θα κάνει τη διαφορά.

Διαβάστε παρακάτω ποια είναι τα λάθη που θα πρέπει να αποφύγετε:

1. Mην είστε πάρα πολύ αυταρχικοί.
Αντισταθείτε στον πειρασμό να φέρετε τον ηλικιωμένο προ τετελεσμένου γεγονότος, όπως για παράδειγμα να του πείτε ότι δεν μπορεί πια να τα βγάλει πέρα μόνος του και γι’ αυτό κανονίσατε να του φέρετε έναν φροντιστή να τον βοηθά στις δουλειές του σπιτιού κάποιες μέρες την εβδομάδα. Αντί να πείτε κάτι τέτοιο, προσπαθήστε να ξεκινήσετε την συνομιλία εκφράζοντας την ανησυχία σας με τέτοιο τρόπο, ώστε να εκμαιεύετε τις αντιδράσεις του. Για παράδειγμα, για να εκφράσετε τα ίδια ακριβώς συναισθήματα με τα παραπάνω σε λιγότερο αυταρχικό τρόπο, μπορείτε να τον αφήσετε να διατηρήσει ο ίδιος την αίσθηση του ελέγχου με το να του πείτε: «Μπαμπά, είμαι ανήσυχος για την κατάσταση της καρδιάς σου και το να μένεις μόνος σου στο σπίτι όλη την ώρα δεν είναι ασφαλές. Αναρωτιέμαι μήπως θα ήταν μια καλή ιδέα να πάρεις κάποια επιπλέον βοήθεια».

2. Μην αναλάβετε το ρόλο του γονέα.
Μέρος της υγιούς γήρανσης είναι για τον ηλικιωμένο το αίσθημα ότι έχει το δικαίωμα να παίρνει τις δικές του αποφάσεις. Αντί να οικειοποιήστε τον έλεγχό του, αναγνωρίστε του τη φροντίδα και το ενδιαφέρον που σας έδειχνε όταν ήσασταν παιδί λέγοντας πως εκτιμάτε τη φροντίδα που πήρατε απ’ αυτόν και πως θέλετε τώρα να τον βοηθήσετε παρέχοντάς του κι εσείς με τη σειρά σας τη φροντίδα που χρειάζεται.

3. Μην χρησιμοποιείτε τακτικές εκφοβισμού.
Mην λέτε  για παράδειγμα πως αν δεν δεχθεί να πάρει βοήθεια, τότε θα καταλήξει σε οίκο ευγηρίας. Αυτή η προσέγγιση μπορεί να οδηγήσει σε δυσαρέσκεια, άγχος, φόβο και να φέρει αντίδραση. Εκφράζοντας την ανησυχία σας και βοηθώντας τον να διερευνήσει τις επιλογές στέγασής του σιγά σιγά με την πάροδο του χρόνου είναι λιγότερο απειλητικό και τον βοηθάτε να προσαρμοστεί στην ιδέα.

4. Μην ασχοληθείτε με μικρά πράγματα.
Μερικές φορές οι ηλικιωμένοι λένε ξανά και ξανά την ίδια ιστορία. Αφήστε το να περάσει. Μη του υπενθυμίζετε ότι το έχει ήδη ξαναπεί. Αντί γι’ αυτό, προσπαθήστε να ακούτε υπομονετικά. Εάν βέβαια διαπιστωθούν σοβαρά κενά μνήμης, όπως το να ξεχνάει να πάρει τα φάρμακά του, σε συνδυασμό με τις ιστορίες που ξαναλέει συνεχώς, τότε θα πρέπει να επικοινωνήσετε με το γιατρό του, για να διερευνήσετε το ενδεχόμενο άνοιας.

5. Μην κάνετε το γιατρό.
Αποφύγετε να κάνετε δηλώσεις του τύπου «νομίζω ότι ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα της άνοιας». Αντί γι’ αυτό αν υπάρχει υποψία γνωστικής εξασθένησης, επικοινωνήστε με το γιατρό και μεριμνήστε για μια ιατρική αξιολόγηση.

6. Μετρήστε τις φράσεις σας.
Μην ξεκινάτε τις συζητήσεις στο στιλ «εσύ θα πρέπει να…». Κάτι τέτοιο θα προκαλέσει δυσαρέσκεια. Πιο ήπιες δηλώσεις και φράσεις όπως «έχω παρατηρήσει ότι… », έχει αποδειχθεί ότι γενικά λειτουργούν καλύτερα.

7. Μην υποθέτετε ότι είστε απαραίτητοι για την εκτέλεση εργασιών για λογαριασμό των γονιών σας.
Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η χρησιμοποίηση του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Μην πείτε για παράδειγμα «δεν ξέρεις να χρησιμοποιήσεις τον υπολογιστή, οπότε θα το κάνω εγώ για σένα», ακόμα κι αν αυτό δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Οι ηλικιωμένοι συχνά θεωρείται ότι δεν είναι σε θέση να μάθουν νέα καθήκοντα ή τεχνολογία. Υπάρχει όντως μια διαβάθμιση εξασθένησης της αντίληψης λόγω ηλικίας, ωστόσο δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι οι άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας δεν μπορούν να μάθουν νέα πράγματα, όπως θα μπορούσαν σε οποιαδήποτε άλλη στιγμή της ζωής τους. Γι’ αυτό είναι καλύτερο να προσφερθείτε να τους διδάξετε αν δεν ξέρουν πώς να κάνουν κάτι.

8. Μην τούς αποθαρρύνετε.
Αντί να τους λέτε ότι δεν μπορούν να κάνουν κάτι, υπογραμμίστε τους ότι μπορούν να το κάνουν. Επίσης, να έχετε κατά νου ότι δεν είναι ποτέ πολύ αργά για να αρχίσουν οι ηλικιωμένοι να κάνουν κάποιες αλλαγές στη ζωή τους που θα τους βοηθήσουν να προχωρήσουν σε έναν πιο υγιή τρόπο ζωής.

9. Να μην είστε παθητικοί όταν πρόκειται για την υγεία των ηλικιωμένων.
Μην απαντάτε απλά στις ερωτήσεις που σας έθεσε ο ηλικιωμένος γονιός σας. Γίνετε ενεργός συμμέτοχος σε ό,τι τον απασχολεί. Πολλοί ηλικιωμένοι δεν μπορούν καν να γνωρίζουν ποιες ερωτήσεις πρέπει να κάνουν για κάτι που τους απασχολεί, οπότε αν εσείς συμμετέχετε ενεργά στη ζωή τους, μπορείτε να τους εκπαιδεύσετε σχετικά με τη γήρανση και τις αλλαγές που σχετίζονται με την ηλικία τους και να τους φανείτε χρήσιμοι.

10. Μην είστε αδρανείς.
Κάποιες φορές είναι πιο εύκολο να κρατήσετε το στόμα σας κλειστό ή να κοιτάξετε από την άλλη πλευρά, αδιαφορώντας, αλλά αυτό δεν εξυπηρετεί ούτε τον ηλικιωμένο που χρειάζεται βοήθεια, ούτε εσάς που κάποια στιγμή θα βρείτε την τωρινή σας αδράνεια μπροστά σας. Γι’ αυτό εγείρετε σημαντικά θέματα, όποτε αυτά υπάρχουν, αλλά προσπαθήστε να το πράξετε όσο πιο απλά και ευγενικά γίνεται.

Kατανοήστε πως οι συνομιλίες για την υγεία των ηλικιωμένων μπορεί να είναι δύσκολη και δυσάρεστη κατάσταση, αλλά παραδεχτείτε ότι πρέπει να γίνουν. Συχνά οι άνθρωποι αισθάνονται άβολα με τα θέματα υγείας που σχετίζονται με τη γήρανση και το θάνατο, όταν πρέπει να τις κάνουν με νεότερα μέλη της οικογένειας. Ενας λόγος είναι η αντίληψη που έχουν οι νεότεροι για τις ασθένειες και το θάνατο ως κάτι πολύ μακρινό από τους ίδιους και πολύ τρομακτικό.

Και τελικά, δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία το θέμα ή η τελική απόφαση. Το πιο σημαντικό πράγμα είναι να κρατηθούν ανοιχτές οι γέφυρες επικοινωνίας ανάμεσά σας.

medinova

«Ο χώρος των ευσεβών» — Η αγάπη και ο σεβασμός προς τους γονείς

Λυκούργου «Κατὰ Λεωκράτους» 95-96

Το Αρχαίο Κείμενο

Λέγεται γοῦν ἐν Σικελίᾳ (εἰ γὰρ καὶ μυθωδέστερόν ἐστιν, ἀλλ’ ἁρμόσει καὶ ὑμῖν ἅπασι τοῖς νεωτέροις ἀκοῦσαι) ἐκ τῆς Αἴτνης ῥύακα πυρὸς γενέσθαι∙ τοῦτον δὲ ῥεῖν φασιν ἐπί τε τὴν ἄλλην χώραν, καὶ δὴ καὶ πρὸς πόλιν τινὰ τῶν ἐκεῖ κατοικουμένων.

Τοὺς μὲν οὖν ἄλλους ὁρμῆσαι πρὸς φυγήν, τὴν αὑτῶν σωτηρίαν ζητοῦντας, ἕνα δέ τινα τῶν νεωτέρων, ὁρῶντα τὸν πατέρα πρεσβύτερον ὄντα καὶ οὐχὶ δυνάμενον ἀποχωρεῖν, ἀλλὰ ἐγκαταλαμβανόμενον ὑπὸ τοῦ πυρός, ἀράμενον φέρειν. Φορτίου δ’ οἶμαι προσγενομένου καὶ αὐτὸς ἐγκατελήφθη.

Ὅθεν δὴ καὶ ἄξιον θεωρῆσαι τὸ θεῖον, ὅτι τοῖς ἀνδράσιν τοῖς ἀγαθοῖς εὐμενῶς ἔχει. Λέγεται γὰρ κύκλῳ τὸν τόπον ἐκεῖνον περιρρυῆναι τὸ πῦρ καὶ σωθῆναι τούτους μόνους, ἀφ’ ὧν καὶ τὸ χωρίον ἔτι καὶ νῦν προσαγορεύεσθαι τῶν εὐσεβῶν χῶρον∙ τοὺς δὲ ταχεῖαν τὴν ἀποχώρησιν ποιησαμένους καὶ τοὺς ἑαυτῶν γονέας ἐγκαταλιπόντας ἅπαντας ἀπολέσθαι.

Σήκωσε τον πατέρα του στους ώμους και τον μετέφερε

Μετάφραση

Λέγεται λοιπόν ότι στη Σικελία (γιατί αν και μοιάζει με μύθο, ταιριάζει όμως να την ακούσετε και εσείς όλοι οι νεότεροι) ξεχύθηκε πύρινο ποτάμι από την Αίτνα• αυτό λοιπόν λένε ότι έρεε προς την υπόλοιπη χώρα, και μάλιστα προς κάποια πόλη από αυτές που βρίσκονταν εκεί.
[Λένε ακόμη], ότι οι άλλοι όρμησαν να φύγουν ζητώντας τη σωτηρία τους, ένας όμως από τους νεότερους, επειδή έβλεπε ότι ο πατέρας του ήταν γέρος και δεν μπορούσε να φύγει, και ότι μένει αποκλεισμένος, αφού τον σήκωσε στους ώμους του, τον μετέφερε.

Επειδή όμως, όπως νομίζω, προστέθηκε φορτίο, αποκλείσθηκε και ο ίδιος.

Από αυτό το γεγονός αξίζει να προσέξουμε ότι το θείο δείχνει συμπάθεια στους αγαθούς (ενάρετους) ανθρώπους.

Γιατί, λέγεται ότι κυκλικά στον τόπο εκείνο έτρεξε η λάβα και σώθηκαν μόνο αυτοί, από τους οποίους και η τοποθεσία ακόμη και σήμερα ονομάζεται «χώρος των ευσεβών»• αντίθετα εκείνοι που έφυγαν γρήγορα εγκαταλείποντας τους γονείς τους, χάθηκαν όλοι.

hamomilaki