Τώρα, που είναι κάπως γερασμένοι, πιο μόνοι, πιο σκυφτοί και πιο ευσυγκίνητοι,
μήπως είναι η δική μας σειρά να τους πούμε:
«Να σου δώσω ένα φιλάκι, να περάσει;»

Σάββατο, 5 Ιανουαρίου 2019

Γιαγιά και εγγονή - Αγάπη Βαθειά ⬧ Unique moment of Victoria with her grandmother

Και τι έγινε μετά;…
Όσοι έχουν δει την μοναδική στιγμή από την προετοιμασία της Βικτώριας με την γιαγιά της, όσοι έχουν ακούσει να τους περιγράφω με λεπτομέρεια το πως εκτυλίχθηκε, με ρωτούν… “και μετά; Τι έγινε μετά;“. Αυτό το “και μετά” δεν το απάντησα για πολλούς μήνες γιατί δείλιασα φωτογραφικά! Πίστευα ότι η φωτογραφία που έβγαλα δεν ήταν τεχνικά άρτια. Ότι είχε λάθη. Και έτσι απάντηση στο ερώτημα δεν είχα. Αλλά σήμερα, πήρα το θάρρος να φέρω στο φως τη φωτογραφία γιατί χρωστάω την απάντηση. 
Μετά από τη στιγμή της γνωστής φωτογραφίας, τα χέρια της νύφης και της γιαγιάς της έμειναν για πολλά λεπτά έτσι όπως φαίνεται πιο κάτω. Έτσι ακριβώς. Δεμένα. Μαζί με το μαντήλι που χρησιμοποιούσε η Βικτώρια. Συγχωρήστε τα όποια τεχνικά λάθη. Αλλά δεν μπορούσα να αφήσω αυτό το “και μετά…” χωρίς απάντηση. Νομίζω ότι έτσι φαίνεται καλύτερα πόσο “ακριβή” ήταν αυτή η στιγμή.
Those who have seen the unique moment of Victoria with her grandmother, those who have heard me describe the story behind the photo, always ask… “and then? What happened?“. I never took the courage to answer the question with a photo. I still believe that I took a photo which was technically at fault. And thus, I never provided a proper answer. Today however, I decided that I should shed light to the answer. After the moment that you have seen, the hands of the bride and her grandmother remained tangled, literally for minutes. Exactly like shown. Tied. Complemented by the handkerchief that Victoria used to wipe her grandma’s eyes. Please forgive any technical errors… I just could not leave this “and then?” question without its proper answer. It now makes the whole moment, so precious as it really was.

yannislarios
hamomilaki.blogspot.com

Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2019

Το γράμμα 83χρονης γυναίκας στη φίλη της...
An 83-Year-Old Lady’s Letter to Her Friend

... είναι ό,τι πιο σοφό θα διαβάσετε σήμερα

Χρειάζεται να μας πιέσει ο χρόνος για να σκεφτούμε πιο καθαρά; Πρέπει να φοβηθούμε ότι «σώνεται το καντήλι» μας για να βγάλουμε στη φόρα το καλό μας το σερβίτσιο, να πούμε τις «συγγνώμες» που χρωστάμε ή να φορέσουμε εκείνο το φόρεμα που φυλάμε για «ειδικές περιστάσεις» (λες και δεν είναι κάθε περίσταση ειδική);




(Photo: Brightside.me
Αν όλοι σκεφτόμασταν όπως αυτή η σοφή 83χρονη γυναίκα, θα ήμασταν πολύ, πολύ πιο χαρούμενοι.

Διαβάστε το γράμμα που έστειλε στη φίλη της και θα δείτε:
«Αγαπημένη μου φίλη,

Διαβάζω περισσότερο και ξεσκονίζω λιγότερο. Κάθομαι στην αυλή και θαυμάζω τη θέα χωρίς να τρελαίνομαι με τα αγριόχορτα που πάλι βγήκαν στον κήπο. Περνάω περισσότερο χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους μου και λιγότερο κάνοντας δουλειές.

Όποτε είναι δυνατό, πρέπει να βλέπουμε τη ζωή σαν ένα σύνολο εμπειριών που πρέπει να απολαύσουμε, όχι να υπομείνουμε. Προσπαθώ να εντοπίσω αυτές τις στιγμές πια και να τις εκτιμήσω.

Δεν “φυλάω” τίποτα. Χρησιμοποιώ το καλό, πορσελάνινο σερβίτσιο για οποιαδήποτε μικρή “ειδική” περίσταση παρουσιαστεί.

Φοράω την καλή μου ζακέτα όταν πηγαίνω για ψώνια.

Δεν κρατάω το ακριβό μου άρωμα για επίσημες συγκεντρώσεις, αλλά το φοράω για τους ταμίες στην τράπεζα και τους υπαλλήλους των καταστημάτων.

Οι φράσεις “κάποτε” ή “μια απ’ αυτές τις μέρες” χάνουν το νόημά τους για ‘μένα. Αν αξίζει να δω, ν’ ακούσω ή να κάνω κάτι, θέλω να το δω, να το ακούσω και να το κάνω τώρα.

Δεν ξέρω τι θα έκαναν οι άνθρωποι αν ήξεραν ότι δεν θα βρίσκονται εδώ αύριο. Πιστεύω ότι θα καλούσαν τους συγγενείς και τους φίλους τους. Ίσως να τηλεφωνούσαν σε μερικού φίλους για να απολογηθούν για παρελθοντικές φιλονικίες. Μ’ αρέσει να σκέφτομαι ότι θα έβγαιναν για να φάνε στο αγαπημένο τους εστιατόριο. Μαντεύω… δεν ξέρω.

Είναι όλα αυτά τα μικρά, μισοτελειωμένα πράγματα που θα με θύμωναν αν ήξερα ότι οι ώρες μου είναι μετρημένες. Θα θύμωνα, επειδή δεν έγραψα τα γράμματα που θα ‘πρεπε να έχω γράψει. Θα θύμωνα επειδή δεν είπα αρκετά στον άντρα και τους γονείς μου πόσο τους αγαπώ.

Προσπαθώ πολύ σκληρά να μην αναβάλω, φυλάξω ή κρατήσω πίσω οτιδήποτε μπορεί να φέρει γέλιο και λάμψη στη ζωή μου.

Και κάθε πρωί, όταν ανοίγω τα μάτια μου, λέω στον εαυτό μου ότι η μέρα που έρχεται είναι μοναδική. Κάθε μέρα, κάθε λεπτό, κάθε ανάσα είναι ένα αληθινό δώρο Θεού.

Ίσως η ζωή μας εξελίχθηκε πολύ διαφορετικά απ’ αυτό που είχαμε θελήσει. Όσο όμως είμαστε εδώ, μπορούμε να χορεύουμε!»

Πηγή: Brightside

Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2019

Γιαγιά και παππούς, η μεγαλύτερη ευλογία της ζωής μας

Οι γονείς, τα αδέλφια μας, οι φίλοι μας, δάσκαλοι, καλοί γείτονες και πολλοί ακόμη άνθρωποι είναι δώρα στη ζωή μας και είμαστε τυχεροί που τους έχουμε να μας αγαπούν άνευ όρων και να στέκονται στο πλευρό μας όταν τους έχουμε ανάγκη. Υπάρχει όμως μία ξεχωριστή φιγούρα που έχει μία ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας και αυτή είναι η γιαγιά μας.
Από τα παιδικά μας χρόνια, η σχέση μας με τη γιαγιά είναι ιδιαίτερη. Ως παιδιά, δε βλέπαμε την ώρα να μάς φιλοξενήσει το βράδυ στο σπίτι της, γιατί εκείνη πάντα ήξερε πώς να μας ευχαριστεί και να μας παρηγορεί όταν ήμασταν λυπημένοι. Ανεξάρτητα από το τι κάναμε τις ώρες που ήμασταν μαζί της, πάντα περνούσαμε μοναδικά επειδή η συντροφιά της γιαγιάς ήταν κάτι διαφορετικό από εκείνη των γονιών.

Η γιαγιά μάς πήγαινε βόλτες στην παιδική χαρά, φτιάχναμε μαζί της κουλουράκια, μάς πήγαινε για φαγητό, κάναμε παρασπονδίες με τη συναίνεσή της, παίζαμε «μουτζούρη», μάς έκανε αφρόλουτρο για ώρα και τρώγαμε γλυκά ελεύθερα.

Κάναμε μαζί της όλες τις γλυκές συνωμοσίες. Στο σπίτι της γιαγιάς αισθανόμασταν μεγάλη ελευθερία, αφού εκεί δεν υπήρχαν οι κανόνες του σπιτιού των γονιών, ούτε οι τιμωρίες. Στο σπίτι εκείνο υπάρχει η επιτομή της παιδικότητάς μας, γιατί εκεί μπορούσαμε να είμαστε ο εαυτός μας. Η γιαγιά ήταν ο άνθρωπος που φρόντιζε να μη μας λείψει τίποτα και χαιρόμασταν που μας καμάρωνε καθώς μεγαλώναμε.
Όσο τα χρόνια περνούσαν οι βόλτες και οι εκδρομές με τη γιαγιά αραίωναν και η γιαγιά δεν ήταν πια το ίδιο συχνά στην καθημερινότητά μας. Τα μαθήματα του σχολείου γινόντουσαν πιο απαιτητικά, οι υποχρεώσεις, οι δραστηριότητες και οι φίλοι μας απαιτούσαν περισσότερο χρόνο. Έτσι, οι στιγμές με τη γιαγιά γινόντουσαν πιο λίγες, αλλά πιο πολυπόθητες.
Όσο μεγαλώναμε συνειδητοποιούσαμε πόσο μεγάλη αξία έχει αυτή η γυναίκα στη ζωή μας. Μπορεί ο χρόνος που τής αφιερώναμε να λιγόστευε. Η σκέψη της όμως δεν έπαυε να μας απασχολεί. Ακόμα και αν δεν τη βλέπαμε πλέον το ίδιο τακτικά, αφού αφιερώναμε όλο μας το χρόνο στους φίλους και τις παρέες μας, η γιαγιά δεν ήθελε να μας δημιουργεί ενοχές επειδή εκείνο που ήθελε ήταν να περνάμε καλά και να χαιρόμαστε, ακόμη και μακριά της.
Κάθε φορά που αναπολούμε αυτές τις στιγμές συνειδητοποιούμε πόσο ιδιαίτερη θέση έχει στην καρδιά μας. Δεν υπάρχει κάποιο άλλο πρόσωπο με το οποίο θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε τη γλυκύτητα, το νοιάξιμο και την αγνότητα της γιαγιάς. Αυτά είναι στοιχεία που έχουν παραμείνει αναλλοίωτα στον χρόνο και εξακολουθούμε να τα αισθανόμαστε ακόμη και σήμερα.
Μάλιστα, ίσως ακόμη να πηγαίνουμε μαζί της βόλτες ή να μας μαγειρεύει το αγαπημένο μας φαγητό αφού ξέρει τη σημασία του καλού φαγητού, όπως κανείς άλλος. Η γιαγιά δεν ξεχνά να στέλνει χαρτζιλίκι στα εγγόνια της που σπουδάζουν, λες και ξέρει από πρώτο χέρι πόσο δύσκολα περνούν σ’ αυτήν την περίοδο της ζωής τους.

Μας βοηθάει ακόμη με τα ψώνια των Χριστουγέννων και δεν παραλείπει να νοιάζεται ρωτώντας για κάθε τι νεότερο που συμβαίνει στη ζωή μας, γιατί έτσι χαίρεται και η ίδια. Η γιαγιά εξακολουθεί να μας αγαπάει άνευ όρων.

Για όλα τα παραπάνω η γιαγιά μας- είτε το γνωρίζουμε είτε όχι- είναι η μεγαλύτερη ευλογία της ζωής μας και έτσι θα παραμείνει.
Πηγή: newsone
daddy-cool.gr

Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2018

Οι γιορτές δεν «ταιριάζουν» στην τρίτη ηλικία

Ξυπνούν τις κακές αναμνήσεις 
Γιορτές; 
«Απελθέτω αφ΄ημών το ποτήριον τούτο», απαντούν οι ηλικιωμένοι.
Αν και για τους περισσότερους τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά δημιουργούν θετικά συναισθήματα, τα πράγματα για την τρίτη ηλικία είναι τελείως διαφορετικά.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας που πραγματοποίησε ο κοινωφελής οργανισμός Age UK, το 25% των ερωτηθέντων (ηλικιωμένοι) απάντησε ότι δεν ανυπομονεί καθόλου να έρθουν οι γιορτές.
Ο λόγος; Οι κακές αναμνήσεις που μοιραία ξυπνούν τις γιορτινές μέρες από κάποιο αγαπημένο πρόσωπο που έχασαν.
Επιπλέον, ένας στους πέντε στεναχωριέται που δεν θα μπορέσει να βγει από το σπίτι του εξαιτίας προβλημάτων κινητικότητας που αντιμετωπίζει.
Για αυτό, οι ειδικοί συστήνουν να μην ξεχνάμε την περίοδο των γιορτών τις «ευάλωτες» αυτές ομάδες. «Η ζωή στην απομόνωση και στη μοναξιά αποτελεί σκληρή πραγματικότητα για πολλούς μεγάλης ηλικίας ανθρώπους. Είναι πραγματικά πολύ σκληρό να περνάει η θεωρούμενη ως πιο χαρούμενη εποχή του χρόνου και να μην έχει μιλήσει κάποιος ούτε σε έναν άνθρωπο» σημειώνει η γενική διευθύντριά του οργανισμού, Μισέλ Μίτσελ.
Η έρευνα του Age UK έδειξε πως για τους μισούς ανθρώπους ηλικίας άνω των 65 ετών, κύρια συντροφιά είναι η τηλεόραση, καθώς πολλοί έχουν χάσει κάθε επαφή με φίλους και συγγενείς. Οι επιστήμονες κρούουν των κώδωνα του κινδύνου: «Η χρόνια μοναξιά έχει τις ίδιες επιπτώσεις στην υγεία με το κάπνισμα 20 τσιγάρων την ημέρα».

newsbeast.gr

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

Παππούς και Γιαγιά: Οι «Θησαυροί» της Οικογένειας

Πολλοί γονείς μεταξύ των άλλων οικογενειακών θεμάτων, μου κάνουν πολλά παράπονα για τους παππούδες και τις γιαγιάδες των παιδιών τους. 
Όπως για παράδειγμα, ότι τα κακομαθαίνουν δίνοντας τους τροφές που οι ίδιοι απαγορεύουν στα παιδιά τους. 
Ότι τα ξυπνάνε νωρίτερα ή αργότερα, από ό,τι οι ίδιοι συνηθίζουν.

Δεν τα αφήνουν να φορέσουν ό,τι ρούχα θέλουν ή το αντίθετο, τα έχουν πολλές ώρες στη θάλασσα το καλοκαίρι και δεν τους βάζουν ανά τακτά διαστήματα αντιηλιακό, ότι τα βάζουν μεσημέρι για ύπνο, και η λίστα είναι τόσο μεγάλη που αδυνατώ να συνεχίσω, γενικώς λίγο πολύ τα ψιλοκάνουν σχεδόν όλα λάθος.

Εγώ τους λέω, αγαπητοί γονείς, και ιδιαίτερα αγαπητή μαμά (ο πατέρας συνήθως ακολουθεί αυτά που λέει η μαμά), έχετε καταλάβει τι ανεκτίμητο θησαυρό έχετε στην οικογένεια σας;
Έχετε καταλάβει πόσο σημαντικοί και ιδιαίτεροι είναι αυτοί οι άνθρωποι στη ζωή των παιδιών σας ή απλά νομίζετε ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι οι πιο εύκαιροι (όταν τους χρειάζεστε) και οι πιο υποχρεωμένοι για να σας εξυπηρετούν, όταν θέλετε, όπως θέλετε και όπου θέλετε;

Είστε πολύ τυχεροί που υπάρχουν αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι και στη δική σας ζωή αλλά προπάντων στη ζωή των παιδιών σας! 
Τώρα αν εσείς έχετε παρακάμψει στο μυαλό σας την σπουδαιότητα και την βαρύτητα των ρόλων που παίζουν στις ζωές μας, επιτρέψτε μου με πολύ αγάπη και σεβασμό να σας υπενθυμίσω ορισμένα πολύ σημαντικά πράγματα για την ψυχική μας υγεία αλλά και ολόκληρης της οικογένειας.
Ο πυρήνας της οικογένειας είστε εσείς (οι γονείς) και τα παιδιά σας
Μέσα σε αυτό τον πυρήνα υπάρχουν και άλλα άτομα που απλά άλλαξε ο ρόλος τους, και από δικοί σας γονείς έγιναν και παππούδες και γιαγιάδες των παιδιών σας. 
Για αυτό καλό είναι να επανεξετάσετε σοβαρά τις θέσεις σας και τις σκέψεις σας, για αυτούς τους ανθρώπους και τον ρόλο τους μέσα στην Οικογένεια.

Δεν είναι υπηρέτες σας, είναι άνθρωποι με συναισθήματα, και προπάντων δεν είναι ξένοι ή απλά αναπληρωματικοί. 
Είναι πάνω από όλα οι δικοί σας γονείς, και καλό θα είναι να δούμε τα πράγματα στη πραγματική τους διάσταση. 
Οι μανούλες πρέπει να πάψουν να συγκρίνουν την δική τους μαμά και μπαμπά, με την μητέρα και τον πατέρα του συζύγου τους, αλλά και ο σύζυγος οφείλει να κάνει το ίδιο.
Γιατί ουσιαστικά, εντοπίσαμε, ότι εκεί ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα, οι εγωισμοί τους απέναντι στο ρόλο των πεθερικών και όχι στο ρόλο των παππούδων και των γιαγιάδων. Τελικά μπορούμε να αποφασίσουμε τι ακριβώς θέλουμε από τον παππού και την γιαγιά; ή να το θέσω καλύτερα, ξέρουμε τι σημαίνει για ένα παιδί να έχει παππού και γιαγιά ή έναν από τους δύο.

Τελικά, τι είναι ο παππούς και η γιαγιά για τα τυχερά παιδιά που τους έχουν στη ζωή τους ενεργά; Από πού να ξεκινήσω; Αγάπη, εποπτεία, απίστευτες γνώσεις, μυστικές συμφωνίες… όρια και κανόνες.
Μελέτες – Αποτελέσματα

Υπάρχουν 10άδες μελέτες που μπορείτε να βρείτε στο ίντερνετ όπου όλες καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα.

Οι Γιαγιάδες και οι Παππούδες είναι ο σπουδαιότερος συνδετικός κρίκος της οικογένειας, έρευνες έχουν αποδείξει πόσο πολύ πιο υπεύθυνα, ευτυχισμένα και συναισθηματικά ισορροπημένα είναι τα παιδιά που μεγαλώνουν και επηρεάζονται από αυτούς τους υπέροχους θησαυρούς της οικογένειας. Τα παιδιά μας ευαισθητοποιούνται περισσότερο και τους δημιουργείται μια απίστευτη υπευθυνότητα προς τους μεγαλύτερους ανθρώπους ειδικά, αλλά και γενικότερα, με αποτέλεσμα να είναι ποιο προστατευτικά και τρυφερά σε τέτοιου είδος σχέσεις.

Για αυτό καλό είναι, και είναι στο χέρι μας, να προσέχουμε πολύ περισσότερο τις σχέσεις μας με τους γονείς μας (πεθερικά μας), για τον απλούστατο λόγο, συντελούν τόσο σημαντικό έργο στη δομή της οικογένειας όσο σημαντικό ρόλο θα έχουμε και εμείς όταν έρθει η ώρα να έχουμε και να φροντίζουμε τα δικά μας εγγόνια!

Εναλλακτική Δράση

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

Στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς…

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακας με οικογένεια παππου γιαγια
Νικόλαος Γύζης: Τα αρραβωνιάσματα (1877)

Είναι μεγάλη ευλογία να συγκεντρώνονται στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς παιδιά, νύφες, γαμπροί, εγγόνια.
Τρεις γενιές κάτω από την ίδια στέγη, γύρω από το ίδιο τραπέζι!…

Πόσο χαίρονται οι γεννήτορες! Πόσο καμαρώνουν τα παιδιά τους να είναι μονοιασμένα και αγαπημένα.

Πόσο όμορφη είναι η παρέα και η συντροφιά η αδελφική!
Γιατί “το  αίμα νερό δεν γίνεται”
και ποιος άλλος θα σε νιώσει και θα σε πονέσει καλύτερα παρά ο κατά σάρκα αδελφός!…


Πόση αγάπη λαμβάνουν τα εγγόνια από την αγκαλιά και την στοργή του παππού και της γιαγιάς!…

Πόσο ωφέλιμο και βοηθητικό και για τα ξαδέλφια να ανταμώνουν συχνά, να παίζουν στην ίδια αυλή!
Πόσο  δυνατό το “δέσιμο” που θα τα συνοδεύει για όλη τους την ζωή, ως πολύτιμη παρακαταθήκη….

Ευλογία μεγάλη και ανταμοιβή των κόπων και των προσ- ευχών των “προπατόρων “…
Προσπερνώντας τις όποιες μικρότητες και ανθρώπινες ιδιοτροπίες, τους όποιους “πειρασμούς”
ας φροντίζουμε για την οικογενειακή και συγγενική ενότητα.

Αποτέλεσμα εικόνας για πινακας με παππού και της γιαγιάς...
Γεώργιος Ιακωβίδης:  «Η Αγαπημένη της Γιαγιάς»



Με πολύ όμορφο και παραστατικό τρόπο παρουσιάζει ο 127ος Ψαλμός του Δαυϊδ  την οικογενειακή συνοχή και ευτυχία-
αυτή η εικόνα μού έρχεται στο νου όταν βλέπω ευλογημένες οικογενειακές συγκεντρώσεις :

Τους πόνους των καρπών σου φάγεσαι·
μακάριος εί και καλώς σοι έσται.
Η γυνή σου ως άμπελος ευθηνούσα εν τοις κλίτεσι της οικίας σου.
Οι υιοί σου ως νεόφυτα ελαιών κύκλω της τραπέζης σου.
Ιδού ούτως ευλογηθήσεται άνθρωπος, ο φοβούμενος τον Κύριον.
Ευλογήσαι σε Κύριος εκ Σιών και ίδοις τα αγαθά Ιερουσαλήμ πάσας τας ημέρας της ζωής σου.
Και ίδοις υιούς των υιών σου. 

Σχετική εικόνα
Νικόλαος Γύζης:  “Παππούς με 2 εγγόνια”


Μετάφραση ( από το περιοδικό ” Η δράση μας”) :

Συ, που ευλαβείσαι τον Κυριο, θα τρώγεις τους κόπους των χειρών σου, και όχι οι ξένοι και οι εχθροί σου.
Είσαι καλότυχος και ευτυχισμένος, και όλα τα ζητήματά σου θα πάνε καλά.
Η γυναίκα σου, μέσα στα δωμάτια του σπιτιού σου, θα είναι σαν την κληματαριά της αυλής σου, την γεμάτη καρπούς.
Τα παιδιά σου θα παρακάθονται ολόγυρα από το τραπέζι σου, σαν νεόφυτα δενδρύλλια ελαιών.
Να, έτσι θα ευλογηθεί κάθε άνθρωπος, ο οποίος σέβεται και ευλαβείται τον Κύριο.
Είθε, λοιπόν, εσένα που σέβεσαι τον Θεό, να σε ευλογήσει ο Κύριος από την αγία Σιών, όπου ο ιερός ναός του,
να δεις και να απολαύσεις τα αγαθά της Ιερουσαλήμ, όλες τις ημέρες της ζωής σου.
Είθε να δεις παιδιά των παιδιών σου. 


Χριστός Ανέστη!
Αλεξάνδρα Χ. Τ.
 

Σάββατο, 17 Μαρτίου 2018

Αχ βρε μάνα, βιάστηκες να φύγεις...

Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη

Αχ! βρε μάνα, βιάστηκες να φύγεις! Τι νόμισες; Μεγαλώσαμε και δε σε χρειαζόμαστε;
Με τα χρόνια η έλλειψη μεγαλώνει και η ανάγκη πολλαπλασιάζεται.
Όσα χρόνια και αν περάσουν, όσα και αν πέρασαν η μάνα παραμένει μάνα! Είναι πάντα εκεί είτε την έχεις είτε όχι!
Σου μιλώ συνέχεια και αναστενάζοντας λέω "αχ! βρε μάνα" και έτσι βρίσκω την ευκαιρία να ξεστομίσω αυτή την ευλογημένη λέξη εφόσον δεν υπάρχει άλλος τρόπος πια να την πω.
Φέρνω στο μυαλό μου τα λόγια σου "όταν θα κάνεις παιδιά θα με θυμηθείς!" Και ναι σε θυμάμαι συνέχεια.
Και επαναλαμβάνω συμπεριφορές, εκφράσεις, κουβέντες δικές σου έτσι αυθόρμητα χωρίς να το σκέφτομαι.
Και τα παιδιά μου με καταλαβαίνουν και σωπαίνουν όταν τα ζαλίζω μιλώντας τους για σένα.
Πού είσαι βρε μάνα να με δεις που όταν αρρωσταίνω, όταν δειλιάζω μπροστά στις απαιτήσεις της ζωής, σφίγγω τα δόντια και συνεχίζω να παλεύω και ας μην έχω την αγκαλιά σου να κρυφτώ και να παρηγορηθώ.
Αχ! μάνα! Μεγάλωσα και ακόμα πηγαίνω κάθε μέρα στο σχολείο!
Τώρα πια όμως πηγαίνω επειδή μου αρέσει. Ναι, πηγαίνω με χαρά γιατί θέλω να προσφέρω.
Γιατί θυμάμαι τα λόγια σου, "ποτέ δε βγαίνεις χαμένος όταν προσφέρεις με την καρδιά σου, όταν βοηθάς και αγαπάς".
Και εγώ αγαπώ αυτό που κάνω!
Αχ! μάνα! Δεν είσαι εδώ να διαφωνήσουμε, να τσακωθούμε, να με συμβουλεύσεις για να μπορώ μετά να καταλάβω τις φιλενάδες μου που γκρινιάζουν για τα στραβά των μανάδων τους και τους τσακωμούς μαζί τους.
Αγκαλιάστε τις μανάδες σας γιατί άλλος άνθρωπος για να σε αγαπήσει και να σε πονέσει πιο άδολα δεν υπάρχει.
Η μητρική αγάπη δε γνωρίζει από συμφέροντα!
Η ευχή της μάνας έχει τη δύναμη να νικήσει τα πάντα. Προσπαθώ κάθε μέρα να γίνομαι καλύτερη μάνα για τα παιδιά μου -όπως με είχες συμβουλεύσει- παλεύοντας με τα λάθη μου και τις υπερβολές μου!
Θυμάμαι που μας έλεγες "ευχή της μάνας γύρευε και τα βουνά ανέβα", γι’ αυτό πάντα θα σου ζητώ την ευχή σου για να έχω τη δύναμη να βλέπω τη ζωή σαν μια όμορφη και εύκολη ανηφοριά!

https://www.youtube.com/watch?v=WRKseTy1gGc