Πώς αισθάνεται πραγματικά ένας ηλικιωμένος, όταν του δίνουμε τη θέση μας στα ΜΜΜ

Οι περισσότεροι κάποια στιγμή στη ζωή μας έχουμε δώσει τη θέση μας σε έναν ηλικιωμένο στο λεωφορείο, το τρένο ή το μετρό. Και, όλοι, πιθανότατα θα φτάσουμε κάποια στιγμή στη θέση τους. 

Ένας ηλικιωμένος άντρας εξομολογείται στη The Guardian πως πραγματικά νιώθει, όταν ένας πιο νέος σε ηλικία τού προσφέρει τη θέση του να καθίσει;

Ευγνωμοσύνη; Αμηχανία; Ντροπή; Στεναχώρια για το γεγονός της ηλικίας τους; Την αίσθηση ότι με την κίνησή μας ίσως τον προσβάλλουμε; Ή και όλα αυτά μαζί;

«Η έφηβη που μου προσφέρει τη θέση της στο λεωφορείο είναι όμορφη, παρατηρώ. Άραγε μου επιτρέπεται ακόμα να παρατηρώ τέτοια πράγματα; Με το πιο ζεστό της χαμόγελο, σηκώνεται και κατευθύνεται προς το διάδρομο με μια χάρη που μοιάζει σαν να υποκλίνεται. Nιώθω άσχημα που την ξεβολεύω. «Όχι!», της φωνάζω σιωπηλά, συγκρατώντας ένα εσωτερικό γέλιο. «Ανήκω σε μια γενιά που, κανονικά, εγώ θα έπρεπε να το κάνω αυτό για σένα», λέω και την ίδια στιγμή συνειδητοποιώ πόσο περασμένη και ξεχασμένη μοιάζει αυτή η εποχή.

Ο λόγος μου δεν πιάνει τόπο. Νιώθω να καίω από αμηχανία και σύγχυση. Αργότερα, σκέφτομαι ότι αυτή ήταν μια κίνηση ευγένειας, ένα παράδειγμα καλοσύνης μέσα σε μια κακομαθημένη και κακότροπη γενιά. Χαμηλώνω το κεφάλι σαν ένδειξη αναγνώρισης, αλλά την ίδια στιγμή αισθάνομαι ντροπή. Είμαι γυμνασμένος, ικανός, δυνατός. Στο κεφάλι μου, είμαι νέος ακόμα και με σοκάρει που κάποιος με κάνει να ανανγωρίζω την προχωρημένη μου ηλικία.

Αποδεχόμενος τη θέση είναι σαν να αποδέχομαι την κατάσταση μου, δηλαδή ηλικιωμένος, εξαρτημένος και με ανάγκη για φροντίδα- ένα status που δεν είμαι ακόμα σε θέση να αποδεχτώ. 

Από την άλλη αν αρνηθώ είναι σαν να απορρίπτω μια κίνηση γενναιοδωρίας και να φαίνομαι αχάριστος. Το να τα εξηγήσω όλα αυτά όμως σε ένα γεμάτο λεωφορείο, είναι, επιεικώς, αδύνατο.
____________________
theguardian.com, 

bovary.gr
antikleidi

Δεν φοβήθηκα τότε που μας έκαψαν... Μια ουρά στην τράπεζα θα φοβηθώ!!

Γιώτα Χουλιάρα

Κάτι τελευταίο αλλά σημαντικό κι ας είναι εντελώς προσωπικό.

Τηλεφωνώ στη μητέρα μου που δυστυχώς δεν έχει κάρτα και θα βρεθεί αύριο σε μια από τις τράπεζες που θα ανοίξουν για να παραλάβει το ποσό των χρημάτων που της αναλογεί.

- Μάνα, της λέω, αύριο θα έρθω μαζί σου να πάμε στο υποκατάστημα στο Παγκράτι. 

- Γιατί;; μου απαντά με απορία. 

(Εδώ να τονίσω πως η υγεία της είναι κάπως κλονισμένη και δεν θέλω να την αφήνω να ταλαιπωρείται)

- Για να είμαι μαζί σου ρε μάνα μην πάθεις κάτι, της λέω απότομα.

-Τι να πάθω παιδί μου, μου λέει....

Άκου να σου πω μια ιστορία, συνεχίζει, για να καταλάβεις πως τίποτα δεν θα πάθω. 

Το 1943 που μπήκαν οι Γερμανοί στο χωριό (η μάνα μου γεννήθηκε το 1939 -σε λίγες μέρες έχει γενέθλια) ήμουν 4 χρονών περίπου.

Η γιαγιά σου η Ασπασία ήταν τότε έγκυος στο θείο σου το Κλέαρχο και ο θείος σου ο Διονύσης μωρό.

Μας είπε ο παππούς σου να μαζέψουμε ό,τι είχαμε στο σπίτι και να φύγουμε μην μας κάψουν ζωντανούς.

Η γιαγιά σου ζαλώθηκε κάποιες φλοκάτες, ο παππούς πήρε το μωρό στην αγκαλιά και μένα μου δώσαν να κρατάω μια κότα, η κατσίκα είχε ψοφήσει τον προηγούμενο χειμώνα.

Μην χάσεις την κότα Γιαννούλα,μου είπαν. ΄Ηταν όλη μας η περουσία.

Ημουν ξυπόλητη καθώς περπατάγαμε, σκόνταψα,έπεσα, χτύπησα, αυτό το σημάδι που έχω στο κούτελο εκείνη την ημέρα το έκανα...

H κότα μου έφυγε την έχασα.

Μέσα στην αναμπουμπούλα πως να την κρατήσω, μικρό παιδί ήμουν.

Όταν φτάσαμε σε σημείο που νιώθαμε ασφαλείς, μείναμε φτιάχνοντας με τις φλοκάτες σκηνή.

Δεν με μάλωσαν που έχασα την κότα. Εγώ όμως έκλαιγα, έκλαιγα πολύ.

Όχι για το κεφάλι μου πονούσε από το χτύπημα, ούτε για την κότα που έχασα, αλλά γιατί ένιωθα πως τους απογοήτευσα....

Δεν φοβήθηκα τότε παιδί μου που είδα το χωριό να καίγεται...  Θα φοβηθώ τώρα μια ουρά στην τράπεζα;;

Ελληνίδα Μάνα!!!

Γιώτα Χουλιάρα Νίκλαν facebook