«Όταν με δεις γέρο να λερώνομαι και να μη μπορώ να ντυθώ»

Ένα γράμμα πατέρα στο παιδί του κάνει τον γύρο του διαδικτύου και αξίζει να το διαβάσουν όλοι, σε οποιαδήποτε πλευρά και αν βρίσκονται.

Γράμμα πατέρα στο παιδί του: Κλείνει μέσα του όλο τον κύκλο της ζωής
Αυτό είναι το συγκλονιστικό γράμμα ενός ηλικιωμένου πατέρα προς το γιο του, που κάνει τον γύρο του διαδικτύου, που μέσα από την απλότητα και τον καθάριο λόγο του, καταφέρνει να κλείσει μέσα του, όλο τον κύκλο της ζωής.

Γράμμα πατέρα στο παιδί του: Το παιδί πρέπει να δείξει υπομονή, όπως έκανε ο γονιός όταν ήταν μικρό

«Εάν μια μέρα με δεις “γέρο”… εάν λερώνομαι όταν τρώω και δεν μπορώ να ντυθώ… έχε υπομονή. Θυμήσου πόσο καιρό μου πήρε για να σου τα μάθω…

Εάν όταν μιλάω μαζί σου επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα, μην με διακόπτεις, άκουσε με. Oταν ήσουν μικρός κάθε μέρα σου διάβαζα το ίδιο παραμύθι μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.

Όταν δεν θέλω να πλυθώ μην με μαλώνεις και μην με κάνεις να αισθάνομαι ντροπή… Θυμήσου όταν έτρεχα από πίσω σου και έβρισκες δικαιολογίες όταν δεν ήθελες να πλυθείς. Όταν βλέπεις την άγνοιά μου στις νέες τεχνολογίες, δώσε μου χρόνο και μη με κοιτάς ειρωνικά, εγώ είχα όλη την υπομονή να σου μάθω το αλφάβητο.

Όταν κάποιες φόρες δεν μπορώ να θυμηθώ ή χάνω τον συνειρμό των λέξεων, δώσε μου χρόνο για να θυμηθώ και εάν δεν τα καταφέρνω μην θυμώνεις… Το πιο σπουδαίο πράγμα δεν είναι εκείνο που λέω αλλά η ανάγκη που έχω να είμαι μαζί σου και κοντά σου και να με ακούς.

Όταν τα πόδια μου είναι κουρασμένα και δεν μου επιτρέπουν να βαδίσω μην μου συμπεριφέρεσαι σαν να ήμουν ένα “βάρος”, έλα κοντά μου με τα δυνατά σου μπράτσα, όπως έκανα εγώ όταν ήσουν μικρός και έκανες τα πρώτα σου βήματα.

Γράμμα πατέρα στο παιδί του: Άσχετα από τα λάθη, ένας γονέας θέλει το καλύτερο για το παιδί του
Όταν λέω πως θα ήθελα να “πεθάνω”… μη θυμώνεις, μια μέρα θα καταλάβεις τι είναι αυτό που με σπρώχνει να το πω. Προσπάθησε να καταλάβεις πως στην ηλικία μου δεν ζεις, επιβιώνεις. Μια μέρα θα ανακαλύψεις ότι παρόλα τα λάθη μου πάντοτε ήθελα το καλύτερο για σένα, για να σου ανοίξω τον δρόμο.

Βοήθησέ με να περπατήσω, βοήθησέ με να τελειώσω τις ημέρες μου με αγάπη και υπομονή.

Σε αγαπώ παιδί μου…»

newsitamea

Τι κάνουν σωστά οι αγέραστοι παππούδες;

Σίγουρα ξέρεις κάποιον παππού ή γιαγιά που δεν τον έχει "αγγίξει" ο χρόνος. Παραμένει δραστήριος και γεμάτος ζωή, χωρίς να λαμβάνει υπόψη του τα σημάδια του χρόνου. 

Μπορεί να είναι ευλογημένος με καλά γονίδια. 

Τι άλλο όμως μπορεί να παίζει ρόλο;

Ερευνητές έχουν διαπιστώσει πως η ύπαρξη στόχων είναι αυτή που δίνει νόημα και διάθεση για ζωή -ακόμα και σε άτομα προχωρημένης ηλικίας.

Αυτό είναι το κλειδί για να μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε τη ζωή μας στο έπακρο και να είμαστε γεροί και ακμαίοι μέχρι τα γεράματα.

Μάλιστα, η ύπαρξη στόχων μετά τα 50, όχι μόνο μας δίνει νόημα για ζωή, αλλά βελτιώνει και τις κινητικές μας ικανότητες.

Σε αυτά τα συμπεράσματα κατέληξε μελέτη η οποία πραγματοποιήθηκε από την Ιατρική Σχολή του Harvard, με τη συμμετοχή 4500 ανθρώπων άνω των 50 ετών.

Η ερευνητική ομάδα παρακολούθησε για 4 χρόνια τη φυσική κατάσταση των συμμετεχόντων, ενώ παράλληλα οι ίδιοι καλούνταν να συμπληρώνουν μία σειρά από ερωτηματολόγια σχετικά με την υγεία και την ευημερία τους.

Τα αποτελέσματα δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό περιοδικό JAMA Psychiatry και αποκάλυψαν πως η ύπαρξη στόχων στη ζωή ενός ανθρώπου συνδέεται με την πιθανότητα εμφάνισης συγκεκριμένων σωματικών αλλαγών στην πάροδο του χρόνου.

Ειδικότερα, τα ευρήματα έδειξαν πως οι ηλικιωμένοι άνθρωποι οι οποίοι είχαν κάποιο στόχο στη ζωή τους, είχαν 15% χαμηλότερο κίνδυνο να αναπτύξουν αδυναμία στις λαβές τους και 14% χαμηλότερο κίνδυνο να αναπτύξουν το "καθιερωμένο" αργό περπάτημα που παρατηρείται σε άτομα τρίτης ηλικίας.

Οι ερευνητές σημειώνουν πως η ανάπτυξη ενός χόμπι, η διατήρηση και η καλλιέργεια σχέσεων και η άσκηση είναι μερικοί από τους τρόπους, τους οποίους οι άνθρωποι μπορούν να αξιοποιήσουν, ώστε να αυξήσουν την αίσθηση του σκοπού στη ζωή.

“Τα ευρήματα δείχνουν ότι η αίσθηση του σκοπού, μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της σωματικής λειτουργίας των ηλικιωμένων. 

Τα άτομα με υψηλότερο σκοπό είναι πιο ενεργά στη φροντίδα της υγείας τους, έχουν καλύτερο έλεγχο των παρορμήσεών τους και συμμετέχουν σε πιο υγιεινές δραστηριότητες”.

Η ερευνητική ομάδα υπογραμμίζει φυσικά πως η σχέση σκοπού και καλύτερης σωματικής υγείας χρειάζεται περαιτέρω έρευνα. 

Ωστόσο, μία λίστα με σκοπούς και στόχους, κάνει σίγουρα τη ζωή μας πιο ουσιαστική.

pathfinder

Ηλικιακός Ρατσισμός / Ageism and age discrimination

Ένας στους δύο ανθρώπους είναι ρατσιστές, ως προς τους μεγαλύτερους ηλικιακά ανθρώπους
Ο Ηλικιακός Ρατσισμός αποτυπώνεται στο Πώς ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ, ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΣΤΕ και ΔΡΟΥΜΕ ως προς τους άλλους ανθρώπους ή και τον ίδιο μας τον εαυτό, θέτοντας, ως βασικό κριτήριο, την Ηλικία.

Ageism and age discrimination

O διαχωρισμός και η κατηγοριοποίηση των ανθρώπων, βάσει ηλικίας.
    Ο Ηλικιακός Ρατσισμός αποτυπώνεται στο Πώς ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ, ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΣΤΕ και ΔΡΟΥΜΕ ως προς τους άλλους ανθρώπους ή και τον ίδιο μας τον εαυτό, θέτοντας, ως βασικό κριτήριο, την Ηλικία. Μπορεί να παίρνει διάφορες μορφές, να είναι θεσμικός, διαπροσωπικός, αλλά μπορεί και το ίδιο το άτομο να θέτει τον εαυτό του στη θέση αυτή.

    Το Μάρτιο του 2021 ξεκίνησε μία συλλογική Παγκόσμια Καμπάνια για την καταπολέμηση του Ηλικιακού Ρατσισμού με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας να ηγείται, (WHO) σε συνεργασία με τους OHCHR (Office of the High Commissioner for Human Rights – Ύπατο Αρμοστή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα), UNDESA (United Nations Department of Economic and Social Affairs, Τμήμα Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων των Ηνωμένων Εθνών) και UNFPA (United Nations Population Fund – Ταμείο Των Ηνωμένων Εθνών για τον Πληθυσμό), με στόχο να βελτιωθεί η εμπειρία της καθημερινότητας των μεγαλύτερων ανθρώπων, να εξαλειφθούν τα στερεότυπα και να μπουν οι βάσεις για έναν κόσμο με ισότιμο χώρο για τους ανθρώπους όλων των ηλικιών.

Οι στρατηγικές για την καταπολέμησή του είναι :
    Η Διαμόρφωση και Ενδυνάμωση Πολιτικών και Νόμων για την αντιμετώπιση των διακρίσεων και ανισότητων που σχετίζονται με την ηλικία, και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
    Η ένταξη εκπαιδευτικών προγραμμάτων και παρεμβάσεων σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες, που στόχο θα έχουν να ενισχύσουν την ενσυναίσθηση και την κατανόηση σχετικά με τα στάδια της ζωής, αλλά και να καταρρίψουν αρνητικές αντιλήψεις σχετικά με τις διαφορετικές και ειδικά τις μεγαλύτερες ηλικίες.
    Η Υλοποίηση Διαγενεακών Παρεμβάσεων, που καλλιεργούν την αλληλεπίδραση και σύνδεση μεταξύ διαφορετικών γενεών και μπορούν να συμβάλουν στην αμοιβαία κατανόηση και συνεργασία τους.

Ο ηλικιακός Ρατσισμός μπορεί να εξαληφθεί. Είναι στο χέρι όλων μας να συμβάλουμε στη διαμόρφωση ενός Κόσμου που έχει Ισότιμο Χώρο για όλους.

Ηλικιακός Ρατσισμός: Το ξέρατε ότι:

• Παγκοσμίως, 1 στους 2 ανθρώπους είναι ρατσιστές, ως προς τους μεγαλύτερους ηλικιακά ανθρώπους.
• Στην Ευρώπη, 1 στους 3 νέους και μεγαλύτερους ηλικιακά ανθρώπους, αναφέρουν ότι έχουν γίνει στόχος ηλικιακού ρατσισμού.
• Οι γυναίκες έχουν υψηλότερη πιθανότητα να γίνουν στόχος ηλικιακιακού ρατσισμού.
• Στην Ευρώπη ο ηλικιακός ρατσισμός, είναι πιο δυνατός από το φυλετικό ρατσισμό και το σεξισμό.
• Ο ηλικιακός ρατσισμός αρχίζει να παίρνει μορφή ήδη από την παιδική ηλικία και ενδυναμώνεται με την πάροδο των χρόνων. Τα μηνύματα, τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις της κοινωνίας περνούν στα παιδιά και διαμορφώνουν τον τρόπο που αντιλαμβάνονται, σκέφτονται και, σταδιακά, συμπεριφέρονται.
• Ο ηλικιακός ρατσισμος έχει εκτεταμένες επιπτώσεις σε όλες τις πτυχές της υγείας και της ζωής μας, γενικότερα. Ειδικά στους μεγαλύτερους ανθρώπους, σχετίζεται με μείωση του προσδόκιμου ζωής και μπορεί να τους οδηγήσει στην απόσυρση, την απομόνωση. Μπορεί να προκαλέσει έκπτωση, τόσο στη σωματική, όσο και την ψυχική τους υγεία, και τελικά στην ποιότητα ζωής τους.

Το πώς οραματιζόμαστε / σκεφτόμαστε τον εαυτό μας στη μεγαλύτερη ηλικία, θα έχει επίπτωση στην υγεία και την ποιότητα ζωής μας όταν θα μεγαλώσουμε.

πηγή

Είμαστε ενήλικες, ας μην πληγώνουμε τους γονείς μας

Οι περισσότεροι άνθρωποι αγαπούν, εκτιμούν και σέβονται τους γονείς τους.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η αγάπη, όσο τα χρόνια περνούν, θεωρείται δεδομένη.

Οι ενήλικες μπορούν να γίνουν πολύ σκληροί με τους γονείς τους, χωρίς καν να το αντιλαμβάνονται.

 

Όσο οι γονείς μας μεγαλώνουν, οι φυσικές τους ανάγκες αλλάζουν, αλλά η ανάγκη τους για αγάπη και στοργή μεγαλώνει. Ας μην ξεχνάμε τα γενέθλιά τους. Ας μην βαρυγκομούμε με την ιστορία που για σαρακοστή φορά ακούμε. Ας μην τους μαλώνουμε που δεν προσέχουν και πάλι κρύωσαν. Ας τους δώσουμε κανένα φιλί παραπάνω, κι ας μεγαλώσαμε…

Πώς πληγώνουμε τους γονείς μας

Δεν τους παίρνουμε συχνά τηλέφωνο
Ο χρόνος τρέχει και μας προσπερνά κι εμείς τον κυνηγάμε. Συχνά, συνειδητοποιεί κανείς ότι έχουν περάσει δυο, τρεις εβδομάδες απ’ την τελευταία φορά που πήρε τηλέφωνο τον μπαμπά ή τη μαμά του. Η πιο κοινή σκέψη είναι «Εντάξει. Όποτε θέλουν μπορούν να με πάρουν εκείνοι». Σίγουρα μπορούν, αλλά έχετε σκεφτεί ότι αποτελεί συναισθηματική ανάγκη για τους γονείς μας που γερνούν, να επικοινωνούμε εμείς μαζί τους;
Δεν ξέρουν το πρόγραμμά των παιδιών σας, δεν θέλουν να διακόψουν κάτι σημαντικό, δεν θέλουν να σας φορτώσουν με τα προβλήματά τους, δεν θέλουν να «ζητιανέψουν» το ενδιαφέρον σας. Θέλουν, όμως, να νοιάζεστε γι’ αυτούς. Να νοιάζεστε και να το δείχνετε, με μικρές, καθημερινές κινήσεις αγάπης. Πάρτε τηλέφωνο τους γονείς σας. Μοιραστείτε ένα καλό νέο μαζί τους, ακούστε τις συμβουλές τους (αυτές που είναι πάντα ίδιες και λέγονται με τον ακριβώς ίδιο τρόπο). Είναι ένας πολύ εύκολος τρόπος να τους δώσετε λίγη χαρά.

Ξεχνάμε τα γενέθλιά τους
Ποιος δεν θέλει να τον θυμούνται οι αγαπημένοι του άνθρωποι στα γενέθλιά του; Οι γονείς σας, χρειάζονται την προσοχή σας αυτή την ξεχωριστή για εκείνους ημέρα. Δεν είναι απαραίτητο να οργανώσετε κάποιο αλησμόνητο πάρτι-έκπληξη, ούτε να τους προσφέρετε το ακριβότερο και σπανιότερο δώρο όλων των εποχών. Μια όμορφη κάρτα, δυο ζεστά λόγια και μια τρυφερή αγκαλιά αρκούν για να τους κάνουν χαρούμενους.
Διαβεβαιώστε τους γονείς σας ότι τους θυμάστε και τους σκέφτεστε. Οι άνθρωποι όσο μεγαλώνουν, νιώθουν ότι βρίσκονται στο περιθώριο των γεγονότων και της ζωής των αγαπημένων τους. Μην επιτρέψετε στον εαυτό σας να κάνει τους γονείς του να νιώθουν παραγκωνισμένοι και μόνοι.

Τους ζητάμε λεφτά
Οι άνθρωποι που παίρνουν τηλέφωνο τους γονείς τους μόνο όταν θέλουν να τους ζητήσουν λεφτά, υπάρχουν και ζουν ανάμεσά μας. Οι γονείς δεν πρέπει να γίνονται αποδέκτες των οικονομικών προβλημάτων των ενήλικων παιδιών τους. Μπορεί τα προβλήματα να είναι μεγάλα και άλυτα και μοναδική διέξοδος της νέας οικογένειας να είναι η ενίσχυση από τους γονείς –και, αυτό, είναι μια στο τόσο, φυσικό. Η οικονομική «αφαίμαξη» των ηλικιωμένων ανθρώπων είναι, όμως, στάση ζωής απορριπτέα.
Όσο μεγαλώνουν οι άνθρωποι, μεγαλώνει και η ανάγκη τους για ασφάλεια. Χρειάζονται οικονομικές δικλείδες ασφαλείας, που θα τους εγγυηθούν ομαλά γηρατειά, με γαλήνη και αυτάρκεια. Δεν είναι δίκαιο οι οικονομίες μια ζωής να γίνονται λεφτά «δανεικά κι αγύριστα».

Δεν τους βοηθάμε όταν το χρειάζονται
Ίσως είπατε και ξαναείπατε στη μαμά σας «Πάρε με τηλέφωνο για ό,τι χρειαστείς!». Κι όμως εκείνη δεν σας πήρε ποτέ για να σας ζητήσει κάτι. Πιθανότατα, διστάζει να σας απασχολήσει με τα προβλήματά της ή δεν είναι σίγουρη για τον αυθορμητισμό και την ειλικρίνειά σας.
Πάρτε πρωτοβουλίες και κάντε προτάσεις. Ρίξτε μια ματιά στο σπίτι των γονιών σας, αφιερώστε λίγο χρόνο και σκεφτείτε τη ζωή και τις ανάγκες τους. Σίγουρα θα μπορέσετε να σκεφτείτε κάτι που χρειάζονται ή κάτι που θα διευκόλυνε τη ζωή τους ή, ακόμη, κάτι που θα τους έκανε να χαμογελάσουν.

Δεν τους καλούμε στις οικογενειακές συγκεντρώσεις
Δεν χρειάζεται να καλείτε τους γονείς σας σε κάθε συνάθροιση που οργανώνετε στο σπίτι σας. Όταν πρόκειται όμως για events σημαντικά, απ’ αυτά που στο σπίτι μας έρχονται όλοι οι φίλοι και οι γείτονες, το να λείπουν οι γονείς μας επειδή η ηλικία τους δεν ταιριάζει στο σκηνικό της γιορτής μας είναι άδικο.
Αφήστε τους γονείς να λάβουν μέρος στα παιδικά πάρτι των παιδιών, στα χριστουγεννιάτικα ρεβεγιόν και στις βραδιές των εκλογικών αναμετρήσεων. Επιτρέψτε τους να έχουν μια θέση στην κοινωνική σας ζωή – δεν το έχουν απλά ανάγκη, το έχουν κερδίσει με τις αμέτρητες ώρες φροντίδας που σας χάρισαν.

Οι ρόλοι, τελικά, αντιστρέφονται (;)
Συνήθως, μεγαλώνοντας, μεγαλώνει κι η απόστασή μας απ’ τους γεννήτορές μας. Κάποτε, τρυπώναμε στο κρεβάτι τους τα πρωινά για αγκαλιές, κλαίγαμε στην αγκαλιά τους και μας έφτιαχναν το αγαπημένο μας φαγητό όταν ήμασταν άρρωστοι.

Τώρα, που είναι κάπως γερασμένοι, πιο μόνοι, πιο σκυφτοί και πιο ευσυγκίνητοι, μήπως είναι η δική μας σειρά να τους πούμε: “Να σου δώσω ένα φιλάκι, να περάσει;”

www.mama365.gr
enallaktikidrasi

Κάνοντας φίλους στην Τρίτη Ηλικία!

Όταν ήσασταν παιδιά, δεν είχατε κανένα πρόβλημα στο να κάνετε φίλους οπουδήποτε: στο σχολείο, στο πάρκο, σε μια επίσκεψη. 

Αλλά κι όταν μεγαλώσατε και είχατε πια δικά σας παιδιά, ήταν εύκολο να κάνετε καινούργιες φιλίες μέσα από τις δραστηριότητες και επαφές των παιδιών σας. 

Τώρα, όμως, τα πράγματα είναι λιγάκι πιο δύσκολα. Και εσείς, μάλλον, δεν είστε πια ιδιαίτερα «ανοιχτοί» και διαθέσιμοι, για να συνάψετε νέες φιλικές σχέσεις. 

Μην ξεχνάμε ότι και οι ευκαιρίες, για να γνωρίσετε καινούργιους ανθρώπους, έχουν περιοριστεί σημαντικά.

Για ποιους, όμως, λόγους είναι πολύτιμοι οι καλοί φίλοι;

Το προσδόκιμο ζωής έχει αυξηθεί
Μη βιάζεστε να παραιτηθείτε από τη ζωή, επειδή φτάσατε στην Τρίτη Ηλικία! 

Το προσδόκιμο ζωής έχει αυξηθεί και σας περιμένουν, μάλλον, πολλά ακόμα χρόνια ζωής μπροστά σας. Γιατί, λοιπόν, να μην είναι η ζωή που θέλετε με τους ανθρώπους που θέλετε;

Φιλία για καλύτερη υγεία!
Οι άνθρωποι, που έχουν έναν ή περισσότερους καλούς φίλους, έχουν καλύτερη υγεία (ψυχική και σωματική) από όσους έχουν απλά γνωστούς ή δεν έχουν καθόλου φίλους. 

Αυτός και μόνο ο λόγος αρκεί για τους ανθρώπους της Τρίτης Ηλικίας, όπου η καλή υγεία είναι από τα βασικότερα ζητούμενα.

Τα παιδιά και οι συγγενείς σας ζουν μακριά
Όταν η οικογένεια ζει μακριά (σε άλλη χώρα ή πόλη), οι καλοί φίλοι γίνονται «η οικογένειά σας»! 

Αλλά ακόμα κι αν τα παιδιά σας βρίσκονται στην ίδια πόλη με εσάς, συχνά είναι πολύ απορροφημένα με τις καθημερινές τους υποχρεώσεις και καταλήγουν να σας επισκέπτονται μία φορά/βδομάδα. 

Οι φίλοι, λοιπόν, είναι αυτοί που θα χτυπήσουν την πόρτα του σπιτιού σας κάθε μέρα. Με αυτούς θα βγείτε βόλτα το απόγευμα ή θα πάτε κινηματογράφο το βράδυ. Αν αντιμετωπίσετε κάποια έκτακτη ανάγκη, οι φίλοι θα βρεθούν αμέσως δίπλα σας.

Έχουν μειωθεί οι φίλοι, που είχατε μέχρι τώρα
Αλλαγές στο status quo της οικογένειας φέρνουν αλλαγές και στον φιλικό περίγυρο. Έτσι, κάποιοι που χωρίζουν ή χηρεύουν μοιραία απομακρύνονται από φίλους, που διατηρούσαν μέχρι τώρα ως ζευγάρι. 

Επιπλέον, με το πέρασμα των χρόνων, φεύγουν απ΄τη ζωή άνθρωποι του περιβάλλοντός σας. Καλείστε, λοιπόν, να προσαρμοστείτε στη νέα πραγματικότητα και να αναζητήσετε νέους φίλους (συνήθως παρόμοιας οικογενειακής κατάστασης). 

Αν δεν αντικαταστήσετε αυτές τις απώλειες, θα οδηγηθείτε, αργά ή γρήγορα, στην απομόνωση και τη μοναξιά.

Πώς θα αποκτήσετε καλούς φίλους;

Αν θέλετε καλούς φίλους, να γίνετε πρώτα εσείς οι ίδιοι καλοί φίλοι!

Βασική προϋπόθεση είναι να «ανοιχτείτε». Απογοητεύσεις ή προδοσίες της προηγούμενης ζωής σας ενδεχομένως να σας έχουν κάνει πιο επιφυλακτικούς, καχύποπτους και εσωστρεφείς. 

Για να αποκτήσετε, όμως, φίλους, πρέπει να γίνετε εσείς οι ίδιοι φίλος, να προσεγγίσετε ανθρώπους και να αρχίσετε να μιλάτε και, κυρίως, να ακούτε. Αν περιμένετε παθητικά να σας πλησιάσουν οι άλλοι, κανένας δε θα το κάνει.

Ξεκινήστε διάφορες δραστηριότητες
Εδώ θα επισημάνουμε την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στις αντρικές και τις γυναικείες φιλίες. 

Οι αντρικές φιλίες συνήθως είναι βασισμένες πάνω σε δομημένες δραστηριότητες: παρακολούθηση ενός αγώνα ποδοσφαίρου, μια παρτίδα τάβλι, κυνήγι κλπ. 

Οι γυναίκες δε χρειάζονται απαραίτητα κάποιο συγκεκριμένο πλαίσιο, για να συναντηθούν. Το σημαντικό για τις ίδιες είναι να βρεθούν, να μιλήσουν, να μοιραστούν τις εμπειρίες τους.
Μια καλή αφετηρία είναι να αναμειχθείτε σε χόμπι ή ομάδες, που άπτονται των ενδιαφερόντων σας: χορωδίες, χορευτικά, εθελοντισμός, διαλέξεις, σύλλογοι, συμμετοχή σε δράσεις της κοινότητας ή της συνοικίας σας κλπ. Έτσι, ξεκινάτε με ένα, τουλάχιστον, κοινό σας σημείο.

Αν ψάχνετε ψυχολόγο, πηγαίνετε σε ψυχολόγο και όχι σε φίλο!
Ο φίλος δεν είναι εκεί, για να εναποθέσετε πάνω του όλα σας τα προβλήματα. Μπορεί να είναι πολλά τα προβλήματά σας, όμως άλλα τόσα μπορεί να έχει και ο φίλος σας (ή μήπως δεν τα γνωρίζετε, γιατί ποτέ δεν πρόλαβε να σας τα πει;). 

Ασφαλώς μια καλή φιλία βασίζεται στο μοίρασμα, τη συμπαράσταση και την κατανόηση, αρκεί: 

1) να μη μονοπωλεί κανένας την προσοχή και τον κοινό χρόνο και 

2) να δίνετε χώρο στην ψυχαγωγία και την ανάπτυξη των κοινών σας ενδιαφερόντων. 

Στην ηλικία σας όλοι λίγο-πολύ είναι επιφορτισμένοι με σκοτούρες και προβλήματα. Βρείτε την ευκαιρία με τους φίλους σας να δραπετεύσετε για λίγο από αυτά!

Φιλίες χωρίς ηλικιακά στερεότυπα
Οι καινούργιοι φίλοι σας δεν είναι απαραίτητο να είναι συνομήλικοί σας. Μπορεί να είναι μεγαλύτεροι, νεότεροι ή και πολύ νεότεροι από εσάς. 

Αμφότεροι έχετε να πάρετε και να δώσετε πολλά, ανεξάρτητα από την ηλικία. Εξάλλου, είναι καλό να διατηρείτε μια ποικιλία στις ηλικίες των φίλων σας, για να περιορίσετε τον βαρύ αντίκτυπο των συχνών απωλειών.

Να είστε ευέλικτοι και ανεκτικοί
Οι καινούργιες φιλίες είναι πάντα πιο εύθραυστες στο ξεκίνημά τους. Όμως, καλό είναι να παραβλέπετε και κάποιες ιδιοτροπίες των φίλων. 

Μη «διυλίζετε τον κώνωπα», γιατί, κακά τα ψέματα, στην Τρίτη Ηλικία η δεξαμενή των φίλων είναι μικρότερη από αυτήν, που είχατε στη διάθεσή σας σε νεότερες ηλικίες. 

Προσπαθήστε, λοιπόν, να μην αποκλείσετε για ασήμαντους λόγους αξιόλογους ανθρώπους.

Ποτέ δεν είναι αργά για καινούργιους φίλους. Μάλιστα, με την πείρα, που έχετε αποκτήσει, είστε σε θέση να κάνετε επιλογές εύστοχες και προσαρμοσμένες στις σημερινές σας ανάγκες έχοντας στην άκρη του μυαλού σας και τα λόγια του Γάλλου συγγραφέα, Nicolas Chamfort:

Διέκοψα τη φιλία μου με δύο ανθρώπους. Με τον ένα γιατί ποτέ δεν μου μίλησε για τον εαυτό του. Και με τον άλλο, επειδή ποτέ δεν μου μίλησε για τον εαυτό μου.

gernaoallios

Μην ξεχνάς πως έχεις κι εσύ γονείς που σε χρειάζονται...

Εκτός από γονείς είμαστε και παιδιά γονιών που μας χρειάζονται.

Που πέρασαν, ξόδεψαν, αφιέρωσαν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους σε εμάς, κοντά μας, δίπλα μας, φροντίζοντάς μας, μεγαλώνοντάς μας, αγαπώντας μας για να μείνουν τελικά, στο πιο δύσκολο κομμάτι αυτής της ζωής, μόνοι τους.

Και αυτή είναι η φυσιολογική πορεία των πραγμάτων.

Φυσικά. Δεν αντιλέγει κανείς.
Αλλά... μεγαλώνουν, καταλαβαίνεις;

Γερνάνε μόνοι τους.

Και συνήθως, πολύ διακριτικά, για να μη φορτώνουν με περισσότερα άγχη τις ήδη δύσκολες και κουραστικές ζωές μας.

Αρρωσταίνουν σιωπηρά.

Μελαγχολούν τα βράδια.

Θυμούνται ιστορίες και πάνε για ύπνο σε ένα σπίτι που κάποτε χωρούσε τέσσερα, πέντε ή έξι άτομα.

Και αυτό, όσο και να το συνηθίσεις, όσο και αν το δεχτείς, γιατί έτσι πρέπει να γίνεται, γιατί τα παιδιά πρέπει να φεύγουν από τις εστίες τους, γιατί δεν γέννησες για να γηροκομηθείς, θα είναι πάντα θλιβερό, καθώς διακόπτει περίπου είκοσι χρόνια καθημερινής επαφής και άντε να μάθεις, ξαφνικά, να ζεις, σχεδόν, ξεκρέμαστος σε μια καθημερινότητα που πασχίζεις να θυμηθείς πώς γέμιζες κάποτε.

Και πες άντε.

Όταν είσαι πενήντα, εξήντα, βία εβδομήντα τα κουτσοβολεύεις. Δουλεύεις μέχρι να βγεις στη σύνταξη.

Έχεις φίλους. Έχεις ενδιαφέροντα. Μεγαλώνεις εγγόνια.

Περνάνε τα χρόνια.

Σε ευλογεί ο Θεός και ζεις στα εβδομήντα πέντε, στα ογδόντα ή στα ενενήντα σου, όταν πια δεν ακούς, δεν βλέπεις, δεν περπατάς και περιμένεις πάνω από το τηλέφωνο την αγαπημένη φωνή που θα σου πει:

«Το απόγευμα θα είμαι εκεί. Έρχομαι.»

Και ξανανιώνεις. Έρχεται.
Έρχεται;

Αν μόνο ήξερες πώς σε περιμένουν…

hellomama

Κακοποίηση ηλικιωμένων

Διαστάσεις παίρνει το φαινόμενο της κακοποίησης ηλικιωμένων σε όλο τον κόσμο καθώς εκατοντάδες χιλιάδες από αυτούς υφίστανται σωματική βία, απειλούνται, καθυβρίζονται, καταπιέζονται προκειμένου να αλλάξουν τις διαθήκες τους, υφαρπάζονται οι τραπεζικοί τους λογαριασμοί και βιάζονται.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφέρει ότι υπάρχουν 600 εκατομμύρια άτομα ηλικίας άνω των 60 ετών και ο αριθμός αυτός αναμένεται να διπλασιαστεί μέχρι το 2025 και να ξαναδιπλασιαστεί ως το 2050.
Εξάλλου λόγω της δημογραφικής γήρανσης το ποσοστό των ατόμων ηλικίας άνω των 80 ετών στην Ευρώπη αναμένεται να φτάσει το 2050 στο 12%.
Η γήρανση του πληθυσμού έχει ως συνέπεια όλο και περισσότεροι άνθρωποι να εξαρτώνται από την φροντίδα συγγενών ή εξειδικευμένου προσωπικού και να είναι ευάλωτοι σε φαινόμενα παραμέλησης ή κακοποίησης.

Τα στοιχεία αυτά παρουσιάστηκαν σε ανακοινώσεις ειδικών στο πλαίσιο του συνεδρίου με θέμα «Νομικά και κοινωνικά θέματα στην άνοια» στη Θεσσαλονίκη το οποίο διοργάνωσε το Πανελλήνιο Ινστιτούτο Νευροεκφυλιστικών Νοσημάτων και η Ελληνική Εταιρεία Νόσου Αλτσχάιμερ και Συγγενών Διαταραχών.

Έρευνες, τις οποίες επικαλείται σε ανακοίνωσή της η κοινωνική λειτουργός Ιωάννα Τσοκανάρη, αναφέρουν ότι κάθε χρόνο ο αριθμός των ατόμων τρίτης ηλικίας στην ΕΕ, τα οποία υφίστανται κάποια μορφή κακοποίησης ανέρχεται σε εκατοντάδες χιλιάδες ενώ σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, το ποσοστό των ηλικιωμένων που κακοποιούνται κυμαίνεται μεταξύ 4-6% του πληθυσμού.

Πηγή: ΑΠΕ
psychografimata

Σε κάθε ζαβολιά, μου λείπεις παππού

Σε θυμάμαι, παππού. Θυμάμαι εσένα, στη παιδική μου ηλικία. Εγώ να παίζω με τα παιδιά της γειτονιάς κι εσύ να κάθεσαι να με χαζεύεις.

Πάντα με πρόσεχες, μην τυχόν και πάθω τίποτα.
Σε κάθε ζαβολιά, σε κάθε θέλω μου ήσουν εκεί. Βράχος απέναντι στα επιβλητικά όχι της μαμάς. Με την δική σου βοήθεια κατάφερα πολλές φορές να περάσει το δικό μου.

Θυμάμαι, λίγα χρόνια μετά, είχες ξυνιστεί που ξεκίνησα κλασσικό αθλητισμό. Παραπονιόσουν για τις ώρες που σπαταλούσα από το διάβασμα μου στη προπόνηση.

Μα σαν ήρθες να με δεις, τα μάτια σου έλαμψαν από περηφάνια.

Θυμάμαι τότε που είχα εκείνο το ατύχημα, ήρθες στο νοσοκομείο να με δεις. Με μάλωσες για την απροσεξία μου. Είχες φοβηθεί πολύ. Πονούσες μαζί μου, μα ο πόνος σου ήταν βουβός. Ανέκαθεν ήσουν έτσι. Ήξερες να κρύβεσαι καλά. Στι δύσκολες στιγμές εσύ ήσουν στήριγμα για όλους.

Τόσες αναμνήσεις, τόσες στιγμές. Το ξέρω πως έχει περάσει καιρός. Λένε πως όλα είναι θέμα συνήθειας, κι έχουν δίκιο. Όμως, φοβάμαι παππού. Φοβάμαι πως όσο συνηθίζω, τόσο πιο γρήγορα θα ξεχάσω. Δε θέλω να ξεχάσω την μορφή σου, παππού. Δεν θέλω να ξεχάσω τον ήχο της φωνής σου. Δε θέλω να ξεχάσω το γέλιο σου. Παλεύω, κάθε μέρα, να σε κρατήσω ζωντανό μέσα στη σκέψη μου.

Άρχισα να πίνω ελληνικό, παππού. Μου θυμίζει τα πρωινά που μου έπαιρνες μπουγάτσα κι εσύ έπινες τον “κλασσικό”. Ναι, εγώ.

Που κάποτε προσπάθησα να σε κάνω μοντέρνο μαθαίνοντάς σε τον φραπέ. Τελικά, τα είχα καταφέρει. Το καλοκαίρι μου τηλεφωνούσες. Έκανες τα παράπονα σου που σε ξέχασα, μετά μου’ λεγες να περάσω από εκεί να με δεις, και να σου φτιάξω έναν “κρύο” να τα πούμε.

Προσπαθούσες να δεις τον κόσμο μέσα από τα δικά μου μάτια, να ονειρευτείς μαζί μου. Οι συμβουλές σου χρήζουν ανεκτίμητης αξίας. Εσύ μου έμαθες τι θα πει νοιάξιμο, φιλότιμο και ευγένεια. Στοιχεία του χαρακτήρα σου που θαύμαζα, εγώ και πολλοί άλλοι. Αν και μερικές φορές πιάστηκες κορόιδο εξαιτίας της καλοσύνης σου, δεν σταμάτησες ποτέ να είσαι άνθρωπος. Ένας άνθρωπος με άλφα κεφάλαιο! Επίσης, δεν σταμάτησες ποτέ να πιστεύεις στους ανθρώπους. Έψαχνες να βρεις πάντα το καλό, κι ας ήταν ύπουλος και κακόβουλος ο κόσμος γύρω σου.

Σ’ ευχαριστώ, παππού. Ήσουν ένα σχολείο ζωής. Μου έμαθες τόσα πολλά πράγματα. Μ’ αγαπούσες με όλη σου την ψυχή. Ήσουν η μεγαλύτερη μου αδυναμία και όλοι το ξέρουν αυτό. Ο μόνος ικανός να με κάνει να υποχωρήσω γιατί δεν ήθελα να του χαλάσω χατήρι, ούτε να τον στενοχωρήσω. Κι αυτό σημαίνει πολλά! Πόνεσα πολύ που σε έχασα. Πονάω ακόμη. Μετάνιωσα που δεν σου ζήτησα μια τελευταία αγκαλιά. Μετάνιωσα που δεν πρόλαβα ποτέ να σου πω όλα αυτά που νιώθω για σένα.

Μου λείπεις πολύ, παππού. Θα προσπαθώ μέσα από τις πράξεις μου να σε κάνω περήφανο και για όσο ζω θα υπάρχεις πάντα μέσα στη καρδιά και το μυαλό μου. Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ.

Σ’ αγαπώ.

Για τον παππού μου.

πηγή

Γιαγιά, σε ευχαριστώ...

Γιαγιά, σε ευχαριστώ. 

Κάποτε με έκανες να πιστεύω ότι σοκολάτα αρκεί για να είμαι ευτυχισμένη.

Γιαγιά, σε ευχαριστώ. 

Μου δίδαξες ότι η αγάπη για κάποιον ξεπερνά τους όποιους περιορισμούς της ηλικίας και δε σταματάει ποτέ να προσφέρει. Τίποτα δεν μπορεί να σε σταματήσει από το να προσφέρεις στον άνθρωπο που αγαπάς, κανένα εμπόδιο, καμία κούραση, τίποτα.

Γιαγιά. σε ευχαριστώ. 

Τα γκρίζα σου μαλλιά δεν με εμπόδισαν, πολλές φορές, να σε βλέπω σαν τον πιο όμορφο άνθρωπο του κόσμου.

Γιαγιά μου, και πάλι σε ευχαριστώ. 

Μου έδειξες ότι οικογένεια είναι ο άνθρωπος που σε φροντίζει και σε αγαπάει.

Γιαγιά, σου οφείλω ευγνωμοσύνη, γιατί όλη μου η ευτυχία όταν έκανα τα πρώτα μου βήματα στη ζωή εξαργυρωνόταν σε μία καραμέλα, ένα περιποιημένο φαγητό, μία αγκαλιά. 

Αυτά είχα και όμως αυτά ήταν για μένα ο πλούτος όταν ήμουν παιδί.

Γιαγιά μου, σε ευχαριστώ, γιατί εσύ και ο παππούς μου δείξατε ότι η αγάπη μένει και αντέχει στο πέρας των χρόνων, όταν ο εγωισμός αρχίσει να περισσεύει , όταν μας νοιάζει περισσότερο το "εμείς" και λιγότερο το "εγώ".

Γιαγιά μου, σε ευχαριστώ... το παιδικό μου χέρι κράτησε το δικό σου και ζήσαμε μαζί πολλές όμορφες και άσχημες στιγμές... όπως για κάθε παιδί, έτσι και για εμένα, ήσουν η γιαγιά εκείνη που είχε πάντα χρόνο για μας και ήταν έτοιμη να μας αγκαλιάσει πάντα με στοργή.

Ήταν όμως και ο άνθρωπος εκείνος που υπενθύμιζε σε όλα τα μέλη της οικογένειας ότι οι άνθρωποι μεγαλώνουν και κάποτε αναπόφευκτα γερνούν. Και έχουν ανάγκη τη στοργή, την αγάπη, τη βεβαιότητα ότι κάποιος θα είναι εκεί και για αυτούς.

Σε ευχαριστώ, γιαγιά.. κάθε μέρα θα σε σκέφτομαι...

Μαρία Σκαμπαρδώνη

Η αληθινή αγάπη χρόνια και ρυτίδες δεν κοιτά

Το μυστικό της αιώνιας αγάπης βασίζεται στην κατανόηση, στην ικανότητα αρμονικής συνύπαρξης και στο σεβασμό. Τα αγαπημένα ζευγάρια αναλαμβάνουν την ευθύνη της εξέλιξης και των δύο συντρόφων και της εξασφάλισης ευτυχίας στη σχέση.

Η αληθινή αγάπη χρόνια και ρυτίδες δεν κοιτά. Μερικές αγάπες κρατάνε ένα καλοκαίρι, ένα χρόνο ή μια ολόκληρη ζωή. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχει σημασία πόσο κρατάνε, εφόσον άξιζαν, σας έκαναν ευτυχισμένους και σας άφησαν μια ευχάριστη ανάμνηση.

Όμως οι πιο εμπλουτιστικές αγάπες, εκείνες που μας τρέφουν, που μας βοηθούν να εξελιχτούμε και ριζώνουν μέσα και έξω από μας είναι εκείνες που μας συνοδεύουν μέχρι τα κόκαλά μας να αρχίσουν να πονούν και τα χρόνια να βαραίνουν πάνω μας, ενώ ο καιρός που οι άνθρωποι περνούν μαζί δεν γερνάει ποτέ.

Μερικοί άνθρωποι δυσκολεύονται να πιστέψουν στην αληθινή αγάπη. Όμως η αγάπη που διαρκεί μια ζωή πραγματικά υπάρχει. Υπάρχει και έχει μυστικά.

Τα θεμέλια που κάνουν την αληθινή αγάπη να διαρκεί μια ζωή

Ας ξεκινήσουμε ξεκαθαρίζοντας μια πολύ σημαντική πτυχή. Υπάρχουν ζευγάρια τα οποία απολαμβάνουν σχέσεις που διαρκούν δύο, πέντε ή δέκα χρόνια και αισθάνονται την ίδια ευτυχία με εκείνα των οποίων η σχέση διαρκεί μια ζωή.

Και υπάρχουν άλλοι άνθρωποι εκεί έξω που βρίσκουν την ευημερία και την ισορροπία τους μένοντας μόνοι. Αυτό που θέλουμε να πούμε είναι ότι, στην πραγματικότητα, υπάρχουν πολλές οδοί προς την ευτυχία και η ευτυχία έχει πολλά πρόσωπα. Δεν χρειάζεται να εξιδανικεύουμε την “αιώνια αγάπη”.

Η αγάπη διαρκεί όσο χρειάζεται να διαρκέσει και θα διατηρηθεί αν και οι δύο σύντροφοι επενδύουν χρόνο, στοργή και προσπάθεια σε αυτή. Ας ρίξουμε μια ματιά στα θεμέλια που χαρακτηρίζουν τις πιο σταθερές σχέσεις, εκείνες που διαρκούν πέρα από τις ρυτίδες μας.

Δεν πρόκειται για “ανοχή” αλλά για εξέλιξη

• Είμαστε βέβαιοι ότι κάποια στιγμή στη ζωή σας ακούσατε κάποιον να λέει ότι, όσον αφορά στην αγάπη, το πιο σημαντικό πράγμα που πρέπει κανείς να γνωρίζει είναι να ανέχεται, να υποχωρεί, να έχει υπομονή και να συγχωρεί.
• Πρέπει να είστε προσεκτικοί με αυτή τη “λαϊκή σοφία” που μερικές φορές μπορεί να οδηγήσει σε δυσάρεστα αποτελέσματα. Οπωσδήποτε πρέπει να έχετε υπομονή. Πρέπει να ξέρετε πότε να συγχωρείτε, είναι αλήθεια. Όμως σε όλα πρέπει να κρατάτε ισορροπίες αναλαμβάνοντας πάντα την ευθύνη της αυτοεκτίμησής σας.
• Η αγάπη που διαρκεί μια ζωή δεν περιορίζεται στο “να ανέχεστε ο ένας τον άλλο”, να μένετε σιωπηλοί και να προσποιείστε, να κρύβετε τα πράγματα που δεν σας αρέσουν και να παραπονιέστε γι’αυτά κρυφά. Αυτό δεν είναι υγιές ούτε καλό για τη συναισθηματική ευημερία.
• Οι σύντροφοι σε θετικές, μακροχρόνιες σχέσεις γνωρίζουν πώς να εξελίσσονται, πώς να χτίζουν γέφυρες, πώς να έρχονται σε συμφωνία, να βρίσκουν πράγματα μαζί και να φροντίζουν καθημερινά ο ένας τον άλλο. Δεν πηγαίνουν ποτέ για ύπνο θυμωμένοι, αλλά μάλλον με ενθουσιασμό για την επόμενη μέρα, έτσι ώστε να συνεχίσουν μαζί το κοινό τους σχέδιο.

Ειλικρινές ενδιαφέρον του ενός για τον άλλο

Τα ζευγάρια περνούν από αρκετά διαφορετικά στάδια από τα οποία δεν λείπουν οι κρίσεις. Προβλήματα στη δουλειά, οικογενειακά προβλήματα, περίοδοι που οι σύντροφοι πέφτουν στη ρουτίνα και στη μονοτονία…

• Η ειλικρινής αγάπη διαρκεί μια ζωή επειδή αντιμετωπίζει τα προσωπικά προβλήματα των συντρόφων, επειδή υπάρχει αυθεντική κατανόηση και αμοιβαίο ενδιαφέρον.
• Οι σύντροφοι δεν αποζητούν πάντα τη δική τους ευημερία μόνο, το εγώ μπαίνει στην άκρη, όχι προς όφελος του άλλου αλλά προς όφελος της σχέσης.

“Καταλαβαίνω ότι το να εξελίσσεις τη σταδιοδρομία σου, το να χαίρεσαι τα χόμπι σου και τις φιλίες σου σε κάνει ευτυχισμένο/η και ότι όλη αυτή η ευημερία επανεπενδύεται στην ευτυχισμένη συντροφικότητα”.

• Αν δεν υπάρχει ενδιαφέρον για το άλλο άτομο, ειλικρίνεια και αυθεντικότητα, σιγά-σιγά ο δεσμός σπάει. Οι σύντροφοι αρχίζουν να διψούν για στοργή και σεβασμό.

Η μαγεία του να κάνετε πράγματα μαζί

Τα ευτυχισμένα ζευγάρια είναι πρώτα και κύρια μια εξαιρετική ομάδα. Σιγά-σιγά αμβλύνουν τις διαφορές τους, όχι επειδή υποχωρούν ή ανέχονται αλλά από καθαρό, αμοιβαίο σεβασμό.

• Κάτι που σας φέρνει πιο κοντά κάθε μέρα είναι η χαρά του να κάνετε πράγματα μαζί. Να ξυπνάτε μαζί, να πάτε για ύπνο μαζί, να γελάτε μαζί, να διασκεδάζετε μαζί…
• Αν καταλαβαίνετε ο ένας τον άλλο και εκφράζετε μια σαφή επιθυμία να μοιράζεστε πράγματα, χώρους και σχέδια, θα γεράσετε μαζί περιβαλλόμενοι από πολύ μεγαλύτερη στοργή.
• Επομένως μια πτυχή που πρέπει να έχετε επίσης υπόψη σας είναι η εξέλιξη. Το να κάνετε πράγματα μαζί σημαίνει ότι συνεχίζετε να μοιράζεστε εμπειρίες και να ξεκινάτε μαζί καινούργια σχέδια. Αυτό θα σας βοηθήσει να ανακαλύψετε πράγματα ο ένας για τον άλλο ενδυναμώνοντας ακόμα περισσότερο το δεσμό σας.
• Το να ταξιδεύετε μαζί, το να βγαίνετε με καινούργιους φίλους , το να επιτρέπει ο ένας στον άλλο να έχει τα χόμπι και τα σχέδιά του επίσης συμβάλλουν στην εξέλιξη των συντρόφων ατομικά αλλά και του ζευγαριού.

Είμαστε σίγουροι ότι κάπου γνωρίζετε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι το οποίο σας γεμίζει θαυμασμό για την αγάπη που είναι ακόμα ζωντανή στα μάτια των συντρόφων, παρά τα χρόνια τους και τον καιρό που έχει περάσει. Αυτό συμβαίνει επειδή η αληθινή αγάπη είναι τυφλή.

Χωρίς αμφιβολία έχουν περάσει πολλές δυσκολίες και στιγμές κρίσης. Όμως έχουν αγωνιστεί ο ένας για τον άλλο και για τη σχέση τους. Γνωρίζουν ότι η αληθινή αγάπη χτίζεται και ότι πρόκειται για μια επένδυση. Πάνω απ’όλα, νοιάζονται πραγματικά ο ένας για τον άλλο.

meygeia.gr

Το καλύτερο και φθηνότερο φάρμακο για τον εγκέφαλο και τη μακροζωία…

Το να έχει ο άνθρωπος ένα σταθερό σκοπό στη ζωή του, μπορεί να τον προστατεύσει καλύτερα από την άνοια και το Αλτσχάιμερ όσο περνάνε τα χρόνια, σύμφωνα με μία νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα, που δείχνει ότι οι ηλικιωμένοι πρέπει να μην έχουν απάθεια και κατάθλιψη, αλλά, αντίθετα, να αισθάνονται ότι ζουν για κάποιο σκοπό.

Old lady and flute playing dog

Οι ερευνητές, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο ψυχιατρικό περιοδικό «Archives of General Psychiatry» του Αμερικανικού Ιατρικού Συλλόγου, διαπίστωσαν ότι, για κάποιο λόγο, όσοι άνθρωποι αισθάνονται περισσότερο από τους άλλους ότι έχουν ένα σκοπό στη ζωή τους, είναι αυτοί που, ακόμα κι αν έχουν στον εγκέφαλό τους τα φυσικά σημάδια της άνοιας και του Αλτσχάιμερ, τα καταφέρνουν καλύτερα να μην επηρεάζονται αρνητικά από αυτά, όπως μετέδωσε το Αθηναϊκό Πρακτορείο.

Οι ερευνητές μελέτησαν τα τεστ που είχαν δοθεί σε περίπου 250 ηλικιωμένους, οι οποίοι αργότερα πέθαναν και οι εγκέφαλοί τους ελέγχθηκαν μέσω νεκροψίας για να διαπιστωθεί σε ποιο βαθμό ήταν προχωρημένη η εξάπλωση των σημαδιών της άνοιας. Προτού οι συμμετέχοντες πεθάνουν, οι ερευνητές τους είχαν ζητήσει να προσδιορίσουν κατά πόσο αισθάνονται ότι έχουν ένα σκοπό στη ζωή τους και αν βρίσκουν συγκεκριμένο νόημα σε αυτήν. Η ύπαρξη στόχου θεωρείται από τους ψυχολόγους δείκτης ψυχικής υγείας και ικανοποίησης στην προσωπική ζωή.

Έδωσαν ένα ψυχολογικό τεστ στους ηλικιωμένους από το οποίο αξιολόγησαν σε ποιο βαθμό οι τελευταίοι όντως αισθάνονταν ότι ζουν για κάποιο σκοπό. Η μεταθανάτια μελέτη του εγκεφάλου των ατόμων αυτών επέτρεψε στους επιστήμονες να συσχετίσουν το ψυχικό βίωμα καθενός, όσον αφορά το σκοπό και την αξία της ζωής του, με την μεταθανάτια κατάσταση του εγκεφάλου του.

Όπως διαπιστώθηκε, ακόμα και ανάμεσα σε εκείνους τους ηλικιωμένους που είχαν πολλά σημάδια άνοιας (τις χαρακτηριστικές «πλάκες» που προκαλούν το θάνατο των νευρωνικών εγκεφαλικών κυττάρων), όσοι, όσο ζούσαν, αισθάνονταν ότι είχαν ένα σκοπό, ήσαν αυτοί που επηρεάζονταν λιγότερο αρνητικά από την πρόοδο της νευροεκφυλιστικής νόσου και τη σταδιακή έκπτωση των νοητικών λειτουργιών τους.

Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι, κατά μέσο όρο, τα άτομα μ’ ένα σκοπό στη ζωή τους είχαν περίπου 30% βραδύτερη επιδείνωση των νοητικών λειτουργιών τους σε σχέση με όσους σε μικρό μόνο βαθμό θεωρούσαν ότι ζούσαν για κάποιο συγκεκριμένο σκοπό. Δεν είναι ακόμα σαφές για ποιό λόγο και μέσα από ποιό βιολογικό μηχανισμό ο σκοπός στη ζωή συσχετίζεται με την καλύτερη υγεία του εγκεφάλου στα γεράματα. Εξάλλου, από την μελέτη προκύπτει ότι οι πιο μορφωμένοι φαίνεται να είναι πιο ικανοί στο να επιβραδύνουν την άνοια.

real.gr

enallaktikidrasi

Δεν είναι ρούχο παλιό και φορεμένο, είναι η μάνα σου

Σε ξέχασαν!
Σε ξέχασαν όλοι τους, μα εσύ δεν ξέχασες ποτέ κανέναν.
Σε αφήσανε μοναχή σου, όλοι εκείνοι που εσύ δεν τους παράτησες ποτέ σου.
    Σε ξέχασαν σε έναν καναπέ, μπροστά από μια οθόνη, με ανόητες σαπουνόπερες, ανιαρά δελτία ειδήσεων, άθλιες κουτσομπολίστικες εκπομπές και λίγο διαδίκτυο και social media, που τώρα πια είναι η μόνη συντροφιά σου, κι όλοι αυτοί που θα έπρεπε να σε συντροφεύουν, τραβήξανε τον δρόμο τους, που εσύ δεν έχεις θέση.

    Κάποτε σε φωνάζαν μαμά, κι εσύ ήσουνα εκεί πριν καν τελειώσουνε την λέξη τους.
Κάποτε ήσουνα σύντροφος, μα τώρα ο σύντροφος σου δεν θυμάται, ποια ήσουνα, τι σήμαινες, τι του έδωσες, πόσες φορές τον στήριξες, κι εσένα τώρα σε αφήνει να αιωρείσαι στο κενό σου.

    Περάσανε τα χρόνια, μάτια μου θλιμμένα, κι αφού όλοι τους σου πήρανε ό,τι είχες να τους δώσεις, αφού σε στύψανε, τώρα δεν σε χρειάζονται άλλο.
Πέρασε, γαμώτο, σχεδόν όλη η ζωή σου, κι όλοι εκείνοι που δικαίως σε αποκαλούσαν ουρανό τους, σε πέταξαν στα χώματα, σε αφήσανε εκεί. κι αυτοί άνοιξαν τα φτερά τους.
Πέρασε κι η νιότη σου, πάει, κι αυτός που κάποτε σε επέλεξε για μάνα των παιδιών του, αυτός που κάποτε σε κοίταζε στα μάτια, σήμερα σου ρίχνει μόνο βλέμματα οίκτου, απαξίωσης και περιφρόνησης.

    Αυτός που κάποτε ήταν η αγκαλιά σου και σε κοίμιζε μέσα σε αυτήν, σήμερα σε αφήνει μόνη σου, σε ένα τραπέζι με την απέναντι καρέκλα του αδειανή, σε ένα κρεβάτι μοναξιάς κι αγκαθερό ή αν είναι πάνω στο κρεβάτι, εσύ βλέπεις την πλάτη του κι όχι την αγκαλιά του.
Αυτός που σου ορκίστηκε αιώνια αγάπη, τον άλλαξε τον αιώνα του μέσα σε λίγες δεκαετίες, και τώρα αγαπάει μόνο τον εαυτούλη του.
Αυτός που κάποτε σε έκαιγε με έρωτα, τώρα σε καίει με την αδιαφορία του.

    Περάσανε τα χρόνια κι εσύ σκορπίστηκες κι απόμεινες ένας πόνος βουβός, μια μοναξιά σαν πρόωρος θάνατος, κι ένα αναπάντητο “γιατί” να σακατεύει την ψυχή σου.
Περάσανε τα χρόνια, κι όλο σου το κορμί πονάει από το δόσιμο, τα δάκτυλα σου μουδιάζουν από την κούραση, οι αρθρώσεις σου διαμαρτύρονται από την πολύ κατάχρηση, μα ο πιο μεγάλος πόνος σου δεν είναι αυτός, είναι όλα εκείνα που βίαια συνειδητοποιείς!

    Πού πήγανε όλοι; Αναρωτιέσαι.
Εγώ τι έκανα για μένα; Ρωτάς τον εαυτό σου, κι η απάντηση του “τίποτα”, σε κόβει.
Πώς γυρνάει η ζωή μου πίσω; Σκέφτεσαι κι ένα δάκρυ σου πιέζεται να βγει.
Γιατί κανείς δεν με ρωτάει τι κάνω κι αν θέλω κάτι; Συλλογιέσαι κι ένας κόμπος ανεβαίνει στον λαιμό σου και σε πνίγει.

    Το ξέρω, θα διαβάσεις αυτό το κείμενο και θα σε πιάσει ένα παράπονο, θα σε πλακώσει ένα βάρος, θα κλάψεις σιωπηλά, όπως σιωπηλή και περίπου αόρατη μένεις τόσα χρόνια.
    Μα δεν γράφω για αυτό ετούτες τις αράδες, προς Θεού, δεν είναι ο στόχος μου να σε στεναχωρήσω. Αυτό που θέλω πρώτα από όλα, είναι να σου απονείμω φόρο τιμής, για όλα όσα έκανες, για όσα έχεις προσφέρει, κι ας τα έχουνε ξεχάσει κάποιοι αχάριστοι. 

Κι ύστερα, θέλω να το διαβάσουνε όσοι σε παραπέταξαν, σαν ρούχα παλιό και φορεμένο, σε έναν καναπέ και μπροστά από μια οθόνη, και να τους πω, “ντροπή σας ρε”!

Γιώργος Καραγεώργος

Μυστικά ζωής από ηλικιωμένους - Lessons from the long-lived

Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Cornell, Karl Pillemer, έκανε μια μελέτη στην οποία συμμετείχαν περίπου 1500 άτομα ηλικίας 70 έως 100+ ετών. Τα ευρήματα της μελέτης δημοσιεύτηκαν στο βιβλίο “30 Lessons for Living: Tried and True Advice from the Wisest Americans”.

Dianne Dengel "Side By Side" painting of elderly couple embracing

Lessons from the long-lived

Συνοψίζοντας το περιεχόμενο του βιβλίου, μπορούμε να κρατήσουμε τα εξής από την εμπειρία των ηλικιωμένων που πήραν μέρος στη μελέτη:

1) Να θυμάστε ότι η ζωή είναι σύντομη.
Η έρευνά ξεκίνησε με μια απλή ερώτηση: «Ποια είναι τα πιο σημαντικά μαθήματα που έχετε μάθει από τη ζωή σας;»
Οι ερωτηθέντες αναφέρθηκαν κυρίως σε θέματα που αφορούσαν το γάμο, τα παιδιά, τα χρήματα, την εργασία , τα γηρατειά και την υγεία.
Όμως αυτό που όλοι τόνισαν και συμφώνησαν ομόφωνα, ήταν τέσσερις απλές λέξεις:
«Η ζωή είναι σύντομη».

2) Για την καριέρα; Κάντε αυτό που σας αρέσει.
Αν και πολλοί συμμετέχοντες στην έρευνα είχαν ζήσει κατά τη διάρκεια δύσκολων οικονομικών συγκυριών, αντί να παροτρύνουν τους νεότερους να κυνηγήσουν μια σταθερή και καλά αμειβόμενη θέση εργασίας, συμβούλεψαν:

«Κάντε κάτι που σας αρέσει».
Έχοντας επίγνωση του πόσο σύντομη είναι η ζωή, όλοι υποστήριξαν ότι θα πρέπει να αναζητούμε τη δουλειά που αγαπάμε. Η εργασία θα πρέπει να επιλέγεται με βάση την εγγενή αξία της για τον καθένα, καθώς και για την αίσθηση της απόλαυσης αλλά και την αίσθηση του σκοπού. Η ζωή είναι πάρα πολύ σύντομη για να την περνάμε κάνοντας κάτι που δεν μας αρέσει, έστω και για λίγα χρόνια.

3) Υγιεινή Ζωή; «Αντιμετωπίστε το σώμα σας σαν να πρόκειται να το χρειαστείτε για 100 χρόνια.»
Με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας, η ανθυγιεινή διαβίωση δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα πεθάνετε νωρίτερα. Σημαίνει όμως χαμηλότερη ποιότητας ζωής, όταν μεγαλώσετε.
Αντί να προσφέρουν συμβουλές όπως «τρώτε λαχανικά», "να κοιμάστε νωρίς," ή "μην καπνίζετε», οι συμμετέχοντες στην έρευνα απάντησαν όταν ρωτήθηκαν σχετικά με την υγεία:
«Αντιμετωπίστε το σώμα σας, σαν να έχετε την ευκαιρία να το χρειαστείτε για 100 χρόνια. Εμείς οι ηλικιωμένοι κατανοούμε ότι σύγχρονη ιατρική τεχνολογία σημαίνει πως όσοι έχουν ανθυγιεινό τρόπο ζωής, καταδικάζουν τον εαυτό τους να πάσχει από χρόνιες ασθένειες τα 20 ή 30 ή 40 τελευταία χρόνια της ζωής τους ."

4) Τι μετάνιωσαν περισσότερο; Την άσκοπη ανησυχία.
Οι ερωτηθέντες εξέπληξαν τον Pillemer όταν τους ζήτησε να αναφέρουν τι είναι αυτό για το οποίο μετάνιωσαν περισσότερο. Αντί να αναφέρουν κάτι σχετικό με τις σχέσεις τους, πιθανούς εθισμούς ή λανθασμένες επιχειρηματικές κινήσεις, σχεδόν ομόφωνα, απάντησαν:
«Μακάρι να μην είχαμε περάσει τόσο πολύ χρόνο ανησυχώντας.»

5) Ευτυχία; Μην κάνετε την ευτυχία σας εξαρτώμενη. Να είστε ευτυχείς ακόμα και στις κακές στιγμές.
Ένα άλλο δίδαγμα από την έρευνα αφορούσε την αντίληψη ότι ο καθένας μας είναι υπεύθυνος για την ευτυχία του. Ενώ ακούγεται σαν κλισέ, εντούτοις το θεωρούσαν πολύ κρίσιμο, και το επιχείρημά τους ήταν το εξής:
Οι νεότεροι άνθρωποι τείνουν να είναι ευτυχισμένοι «μόνο εάν». Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις όλο και περισσότερο ότι η ευτυχία σου πρέπει να μην εξαρτάται από τις συγκυρίες."

Αλήθεια, πόσα από αυτά τα λάθη κάνετε εσείς;

antikleidi

Μη στενοχωριέστε που μεγαλώνετε, είναι ένα δώρο που πολλοί το απορρίπτουν

Το να μεγαλώνουμε δεν είναι κάτι άσχημο, αντιθέτως είναι προνόμιο, τέχνη και δώρο για τον καθένα.

Το γκριζάρισμα των μαλλιών, το σκίσιμο των σελίδων του ημερολογίου κι ο εορτασμός των γενεθλίων μας είναι πάντα ένας λόγος για να νιώσουμε ευτυχισμένοι. Ευτυχία στη ζωή και για τη ζωή σημαίνει να είσαι παρόν/παρούσα σ’ αυτήν.

Η ζωή έχει την ιδιόμορφη τάση να γλιστράει σαν το νερό από τα χέρια μας στο πέρασμα του χρόνου, μια κατάσταση που μας φέρνει ρυτίδες στο πρόσωπο και μας πλαισιώνει τον πόνο και τη δυστυχία κοντά μας αρκετά συχνά. Όμως, όλα αυτά προκαλούνται από την αντανάκλαση της ζωής και θα πρέπει να νιώθουμε αρκετά περήφανοι που τα ζήσαμε.

Πρέπει να έχουμε ευγνωμοσύνη για την ευκαιρία που μας δόθηκε να μεγαλώνουμε, γιατί κάτι τέτοιο μας επιτρέπει να μοιραζόμαστε περισσότερες στιγμές με τους ανθρώπους που αγαπάμε γύρω μας. Μπορούμε να απολαμβάνουμε τις χαρές της ζωής, να χαμογελάμε και να οικοδομούμε ένα καλύτερο κόσμο με την παρουσία μας εδώ.

Οι ρυτίδες μας θυμίζουν τα χαμόγελα που χαρίσαμε
Οι ρυτίδες είναι μια ευγενική κι όμορφη αντανάκλαση της ηλικίας μας μετρημένη από τα χαμόγελα που ζωγραφίστηκαν στα πρόσωπά μας. Καθώς, όμως, αρχίζουν να εμφανίζονται, μας κάνουν να συνειδητοποιούμε ότι η ζωή είναι εφήμερη και φευγαλέα.
Ως εκ τούτου, αισθανόμαστε συχνά άβολα και φοβισμένοι με μια τέτοια σκέψη, οπότε η παρουσία τους μπορεί να αποτελέσει μια πηγή ευτυχίας. Γιατί είμαστε λυπημένοι αφού ανεξαρτήτως των χρόνων που έχουν περάσει είμαστε ακόμα ζωντανοί;
Επειδή φοβόμαστε ότι όσο γερνάμε, χάνουμε τις φυσικές μας ικανότητες, με αποτέλεσμα να αντιλαμβανόμαστε το γήρας σαν μια τιμωρία που έρχεται με έναν υποτιμητικό κι εξευτελιστικό τρόπο. Έτσι, όταν γεράσουμε βλέπουμε πίσω και αναρωτιόμαστε τι έχουμε κάνει τη ζωή μας.

Ευχαριστήστε κάθε έτος που συμπληρώνετε
Θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες στη ζωή για την ευκαιρία να παραμένουμε εδώ και για το ότι έχουμε την ικανότητα να την απολαμβάνουμε. Τι νόημα έχει να λυπόμαστε και να διαμαρτυρόμαστε για τις ευκαιρίες που χάσαμε στο παρελθόν; Θα επωφεληθούμε από τέτοιες σκέψεις ή θα αλλάξουμε κάτι από όσα έγιναν; Ας κοιτάξουμε μπροστά κι ας σταματήσουμε να χαραμίζουμε την παρούσα στιγμή για χάρη του παρελθόντος.

Το να μεγαλώνουμε θα πρέπει να είναι μια πηγή ευτυχίας. Κάθε νέα μέρα σηματοδοτεί 1440 λεπτά δυνητικά νέων επιλογών, υπέροχων σκέψεων, εκατοντάδων αποχρώσεων των συναισθημάτων μας. Κάθε δευτερόλεπτο μας δίνει τη δυνατότητα να βιώσουμε και να επωφεληθούμε από όλες τις επιλογές που μας παρέχει το περιβάλλον μας.

Κάθε χρόνος είναι ένα μετάλλιο, μια ευκαιρία να συγκεντρώσουμε αναμνήσεις, να βιώσουμε καινούργιες στιγμές, να σβήσουμε τα κεράκια των γενεθλίων μας με περισσότερο σθένος και υπερηφάνεια. Συνεχίστε την προσπάθεια εκπλήρωσης των ονείρων σας κάθε δευτερόλεπτο, λεπτό, ώρα, μέρα, μήνα, χρόνο… Έτσι, στο τέλος θα είστε σε θέση να γιορτάσετε την επιτυχία σας με τους αγαπημένους σας. Το προσδοκώμενο είναι καθώς μεγαλώνετε να συναντάτε τον εαυτό σας γεμάτο με βιώματα, ρυτίδες, και ευτυχία.

ΠΟΣΟ ΧΡΟΝΩΝ ΕΙΜΑΙ;

Έφτασα στην ηλικία όπου τα πράγματα φαίνονται πιο ήρεμα αλλά θέλω να συνεχίσω να μεγαλώνω. Είμαι αρκετά μεγάλος ώστε να έχω τα όνειρά μου στα χέρια μου και οι αυταπάτες μου να έχουν γίνει ελπίδες.Είμαι σε τέτοια ηλικία όπου η αγάπη μοιάζει σαν φωτεινή λάμψη, έτοιμη να καταναλωθεί από την επιθυμία και το πάθος. Ενώ άλλες φορές μοιάζει σαν ένας ειρηνικός παράδεισος όπως το ηλιοβασίλεμα σε μια παραλία. Πόσο χρονών είμαι; Ο αριθμός δεν έχει σημασία, επειδή οι στόχοι μου έχουν εκπληρωθεί και τα δάκρυά μου από τις διαλυμένες αυταπάτες κείτονται στο δρόμο που έχω χαράξει… Αξίζουν πολύ περισσότερα από αυτό. Επομένως, τι σημασία έχει αν είμαι είκοσι, σαράντα ή εξήντα! Αυτό που έχει σημασία είναι το πόσο χρονών αισθάνομαι ότι είμαι. Είμαι αρκετά μεγάλος για να ζω ελεύθερος χωρίς να φοβάμαι. Μπορώ να ακολουθήσω το δικό μου μονοπάτι χωρίς φόβο· επειδή κουβαλάω μαζί μου την εμπειρία που απέκτησα και τη δύναμη των στόχων μου. Πόσο χρονών είμαι; Και ποιος νοιάζεται! Είμαι αρκετά μεγάλος για να αφήσω το φόβο πίσω μου και να κάνω ό,τι επιθυμώ και αισθάνομαι.
-José Saramago-

Η ζωή μεταξύ της παιδικής ηλικίας και της ενηλικίωσης διαρκεί για μια στιγμή Μην λυπάστε που μεγαλώνετε. Η ζωή είναι ένα δώρο που δεν έχουμε όλοι το προνόμιο να απολαμβάνουμε.
Είναι ένα κουτί γεμάτο με στενοχώριες, εμπόδια, απολαύσεις, γνώσεις και ταλαιπωρίες. Αυτός είναι κι ο λόγος για τον οποίο η ίδια η ζωή είναι υπέροχη. Κι αυτός είναι και ο λόγος που είναι σημαντικό να εκμεταλλευόμαστε την κάθε στιγμή, να την κάνουμε δική μας, να την προσεγγίζουμε με αισιοδοξία. Η διαιώνιση της νεότητας είναι μια τέχνη που συνίσταται στο να ιεραρχείς ως πιο σημαντικό το να ζεις τη ζωή στο παρόν σου από το να αφήνεις τα χρόνια να επηρεάζουν τη ζωή σου. Με λίγα λόγια, δώσε στην ύπαρξή σου νόημα.

Δεν έχει σημασία, αν έχουν γκριζάρει τα μαλλιά μας ή αν έχουν σχηματιστεί ρυτίδες στο πρόσωπό μας ή αν το σώμα μας χρειάζεται μια ανάπαυλα κάθε τόσο. Αυτό που πραγματικά έχει νόημα είναι ο τρόπος που μεγαλώνουμε, γιατί στο τέλος το σωματικό γήρας μπορεί να είναι αναπόφευκτο, αλλά το πνευματικό είναι προαιρετικό.

share24.gr

Να τους αγαπάς τους γονείς σου, ρε, όπως τα παιδιά σου.

Είναι φίλος από τη Θεσσαλονίκη. Δυο μέτρα λεβέντης. Παλιά τρώγαμε έξω κάθε φορά που κατέβαινε Αθήνα. Οι δυο μας. 

Τα τσούζαμε και λίγο. Μετά από το κρασί έβγαιναν πάντα οι αλήθειες.
Είχε έναν αφοπλιστικό τρόπο να σε καθηλώνει όταν έλεγε κάτι. Και το ΄λεγε πάντα καλά ο μπαγάσας.

Εκείνη τη βραδιά η κουβέντα ήρθε στις γυναίκες. “Στεφανάκι”, μου λέει, “άκου τι έλεγε ο μπαμπάς μου για τις γυναίκες”, κι έλαμψε ένα πονηρό γελάκι στην άκρη των χειλιών του.

“Ο χειρότερος άντρας είναι η καλύτερη γυναίκα…”

Σκάσαμε κι οι δύο στα γέλια. Όχι μόνο για την υπερβολή, αλλά και για τον τρόπο που το είπε.

Κι εκεί που γελάγαμε, ο φίλος μου άρχισε να κλαίει. Ήρεμα στην αρχή, πιο έντονα μετά, με λυγμούς στο τέλος. Δεν είχα ιδέα γιατί έκλαιγε. Ούτε ήξερα πώς να αντιδράσω. Σεβάστηκα το φίλο μου και τη στιγμή και τον άφησα να ξεσπάσει.

“Τι έγινε, ρε Μπάμπη;” τον ρώτησα στο τέλος.

“Ο πατέρας μου, ρε. Δεν τον έχω πια στη ζωή μου. Έφυγε ξαφνικά πριν χρόνια. Κι εγώ ο μαλάκας δεν πρόλαβα να του πω πόσο τον αγαπάω. Μόνο όταν έφυγε κατάλαβα το μεγαλείο του.”

Είχα μείνει να κοιτάω τον φίλο μου και να πονάω κι εγώ μαζί του. Τα ‘χουμε δεδομένα τα πράγματα στη ζωή. 

Και τους γονείς μας μαζί. Μια ωραία πρωία την κάνουν και μένουμε με τα χρωστούμενα. Κι όλα αυτά που θέλαμε να τους πούμε και δεν είπαμε ποτέ. 

Εάν οι δικοί σου γονείς ζουν, τράβα να τους δεις. 

Σήμερα.

Το σύμπαν δεν κρατάει καθυστερήσεις, 

όταν έρχεται η ρημάδα η ώρα.

Να τους παίρνεις αγκαλιά.
Μην την φοβάσαι.
Και να τους λες πόσο τους αγαπάς.
Έχουν κάνει τόσα για σένα.
Μόνο όταν κάνεις παιδιά θα καταλάβεις πόσα.
Χωρίς να σου ζητήσουν τίποτα πίσω.
Μόνο να τους αγαπάς.
Αυτό θέλουν.
Και να τους το δείχνεις.
Και τα λάθη με καλή πρόθεση τα έκαναν.
Να τους τα συγχωρείς.
Τα έκαναν κι οι γονείς τους.
Θα τα κάνεις κι εσύ με τα παιδιά σου.

Και θα έρθει μια μέρα, και σ’ το εύχομαι, που θα σε πάρουν κι αυτά στη δική τους αγκαλιά.
Για να σε συγχωρέσουν.

Να τους αγαπάς τους γονείς σου, ρε.
Σαν τα παιδιά σου.

Αν δεν υπήρχαν οι γονείς σου, δε θα υπήρχαν τα παιδιά σου.
Γιατί απλά δε θα υπήρχες εσύ.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Το δώρο», Ξενάκης Στέφανος, εκδόσεις keybooks

themamagers

Να μην ξεχνάμε στις γιορτές τα «χαμομηλάκια» που μας μεγάλωσαν

Τις γιορτές μην ξεχνάμε τους ηλικιωμένους

H κατάσταση την περίοδο των γιορτών είναι ιδιαίτερα δύσκολη για τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας, καθώς η χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα κάνει πιο δυσβάσταχτη τη μοναξιά.
Oι ηλικιωμένοι είναι η πιο ευαίσθητη και ευάλωτη στην κατάθλιψη μερίδα του πληθυσμού, ειδικά κατά τις γιορτινές ημέρες.

H απώλεια των αγαπημένων προσώπων αποκτά άλλη διάσταση και σημασία, βιώνεται πιο έντονα αυτές τις στιγμές. Tο ίδιο και η απομάκρυνση των παιδιών από την οικιακή εστία, προκειμένου να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια και να πορευθούν στη ζωή τους.

Συμβαίνει, και είναι άσχημο, πολλοί ηλικιωμένοι να είναι ξεχασμένοι και να ζουν μόνοι τους, και πιθανώς χωρίς σύντροφο. Tο αίσθημα της εγκατάλειψης που νιώθουν, έχοντας μείνει πίσω και μόνοι είναι εντονότερο τις γιορτές.

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τους ηλικιωμένους, στη διάρκεια των εορτών να βρίσκονται, όχι μόνο με τα παιδιά και τα εγγόνια τους, αλλά και με ανθρώπους της ηλικίας τους, με τους οποίους θα έχουν πολύ περισσότερα πράγματα να μοιραστούν.

stogiatro