Συγκλονιστικός 93χρονος Kρητικός

Συγκλονιστικός 93χρονος Κρητικός περιγράφει πως ξεπέρασε τις… πανδημίες του τελευταίου αιώνα... 

ΚΡΗΤΗ σήμερα

Τα Επιτραπέζια Παιχνίδια μειώνουν τον Κίνδυνο Εμφάνισης Άνοιας / Playing board games, cognitive decline and dementia

Τα παιχνίδια δεν προσφέρουν μόνο διασκέδαση, κρατούν τον νου μας σε εγρήγορση. Τουλάχιστον αυτό φαίνεται να είναι το κύριο συμπέρασμα μιας σειράς πρόσφατων μελετών που αναδεικνύουν τα γνωστικά οφέλη των βιντεοπαιχνιδιών.

Playing board games, cognitive decline, and dementia

Για παράδειγμα, ορισμένοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι μόνο 1 ώρα παιχνιδιού βελτιώνει την προσοχή και άλλες μελέτες έχουν καταδείξει ότι τα παιχνίδια που περιλαμβάνουν σκοποβολή συγκεκριμένα βελτιώνουν τις γνωστικές μας ικανότητες.

Όσον αφορά τους μεγαλύτερους σε ηλικία ενήλικες, τα οφέλη των παιχνιδιών φαίνεται να είναι ακόμα μεγαλύτερα. 

Από εφαρμογές για την εξάσκηση του εγκεφάλου μέχρι 3d video games, όλα τα είδη παιχνιδιού φαίνεται να αντιστρέφουν την γνωστική εξασθένιση που σχετίζεται με την διαδικασία γήρανσης.

Αλλά τι συμβαίνει με τα επιτραπέζια παιχνίδια και τα σταυρόλεξα; Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου θέλησαν να εξετάσουν μια πιθανή σχέση. Ο Drew Altschul από τη Σχολή φιλοσοφίας, Ψυχολογίας και Επιστημών της Γλώσσας συνέγραψε με τους ερευνητικούς του συνεργάτες τα αποτελέσματα μιας ενδιαφέρουσας μελέτης. Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο The Journals of Gerontology.

Ο Drew Altschul από τη Σχολή φιλοσοφίας, Ψυχολογίας και Επιστημών της Γλώσσας συνέγραψε με τους ερευνητικούς τους συνεργάτες τα αποτελέσματα μιας ενδιαφέρουσας μελέτης. Το άρθρο έχει δημοσιευτεί στο The Journals of Gerontology.

Οι επιστήμονες εξέτασαν 1.091 συμμετέχοντες που είχαν γεννηθεί το 1936 και των οποίων τα δεδομένα υπήρχαν ήδη καταχωρημένα από προηγούμενες έρευνες. 

Οι ερευνητές αρχικά αξιολόγησαν τις γνωστικές λειτουργίες των συμμετεχόντων όταν ήταν 11 ετών, και αργότερα στις ηλικίες 70, 73, 76 και 79 ετών μέσω γνωστικών τεστ.

Ως μέρος της νέας έρευνας, οι επιστήμονες ζήτησαν από τους συμμετέχοντες να τους εξηγήσουν πόσο συχνά έπαιζαν επιτραπέζια, χαρτιά, σκάκι, bingo ή σταυρόλεξα στα 70 και στα 76 τους. 

Η ανάλυση βρήκε ότι όσοι έπαιζαν περισσότερο παιχνίδια στα 70 τους ήταν πιθανότερο να διατηρήσουν σε υγιή επίπεδα τις γνωστικές τους λειτουργίες στα μετέπειτα χρόνια.

Παίζουμε επιτραπέζια για να μειώσουμε την γνωστική εξασθένιση
Συγκεκριμένα, όσοι ανέφεραν ότι έπαιζαν επιτραπέζια παιχνίδια στα 70 τους εμφάνισαν λιγότερη γνωστική εξασθένιση από τα 11 τους χρόνια μέχρι τα 70, και λιγότερη εξασθένιση από τα 70 έως τα 79 τους.

Οι ερευνητές σχολίασαν πως η ευεργετική τους αυτή δύναμη δεν οφείλεται στον παράγοντα της κοινωνικοποίησης, αλλά στην πρόκληση που θέτουν στον εγκέφαλό μας, όπως συμβαίνει και με άλλες δραστηριότητες, δηλαδή το διάβασμα, τη γραφή και τη δια βίου μάθηση.
Πηγές

Τέσσερα λεπτά για τα απλά, τα μικρά, τα καθημερινά…. Αφιερωμένα στους παππούδες και τις γιαγιάδες μας!

Η ταινία είναι αφιερωμένη στα άτομα της τρίτης ηλικίας που δοκιμάζονται έντονα μέσα στην περίοδο της πανδημίας λόγω του COVID-19. 

Να τονιστεί ότι δεν υπάρχει καθόλου στο προσκήνιο το θέμα της πανδημίας, πάραυτα η απομόνωση των ηλικιωμένων για την προστασία τους, δίνει μια άλλη διάσταση στην ταινία και στα λεγόμενα της γιαγιάς.

Το 2(ii) είναι μια ταινία μικρού μήκους – ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε σε συνθήκες καραντίνας γι’αυτό και δεν υπάρχει κανένα εξωτερικό πλάνο. 

Μια γιαγιά 82 ετών μιλάει για τις δυσκολίες της τρίτης ηλικίας αλλά και για το “μυστικό” που την κρατάει για πάντα νέα. 

youtube

Tα λόγια της γιαγιάς βγήκαν μέσα από την καρδιά της, αυθόρμητα χωρίς πρόβες και δεύτερες προσπάθειες. 

Όλα τα πλάνα ολοκληρώθηκαν μέσα σε λίγα λεπτά με στόχο να μην κουραστούν οι παππούδες και η μπέμπα.

Έτσι μπορούμε να πούμε ότι κάθε πλάνο της ταινίας είναι one shot! To μοντάζ πραγματοποιήθηκε μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα λόγω των μετρημένων πλάνων. 

Η ταινία ολοκληρώθηκε όταν ντύθηκε μουσικά με την πρωτότυπη μουσική του Ιωάννη Παπαδημητρίου. Στην μετάφραση συμμετείχαν ο Μιχαήλ Μιχαήλ και η Κατερίνα Ηλιάδου. 

Είναι ένα project λιτό… δεν έχει μέσα πλάνα με dolly, με drones, με πανάκριβους φακούς κτλ… έχει μέσα την αγάπη της γιαγιάς και του παππού και αυτό φτάνει.

“Πάλι γίνεται παιδί ο άνθρωπος που γερνάει” – Σοφοκλής

“Βλέπεις φλόγα στα μάτια των νέων. Μα στα μάτια των γέρων, βλέπεις φως” – Βίκτωρ Ουγκώ

Αφιερωμένη στους παππούδες και τις γιαγιάδες μας!

«Οι Ηλικιωμένοι θεωρούνται Βάρος για την Κοινωνία στο Ηνωμένο Βασίλειο»! Older people widely demonised in the UK

Ήρθε ο κορωνοϊός για να ρίξει την τελευταία σφαίρα κατά των ηλικιωμένων, των απόμαχων της ζωής, της τρίτης ηλικίας, των «περήφανων γηρατειών», όπως τα έλεγε ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Older people widely demonized in the UK

Ήδη είχαν αρχίσει οι μπηχτές, τα πικρόχολα σχόλια ότι το συνταξιοδοτικό σύστημα δεν αντέχει οικονομικά να θρέψει τους ηλικιωμένους, που ζουν και πάνω από 80 χρόνια, ότι δεν φτάνουν τα λεφτά.

Και οι κυβερνώντες όλης της Γης άρχισαν να αναρωτιούνται τι θα κάνουν με τους συνταξιούχους, γιατί το κονδύλι του προϋπολογισμού δεν φτάνει όχι μόνο για τις συντάξεις αλλά και για τα έξοδα νοσηλείας τους.
Φτάνουν στο σημείο κυβερνήσεις να… συζητούν ότι στοιχίζει ακριβά η «τρίτη ηλικία».

Με πρώτη την κυβέρνηση του Άγγλου πρωθυπουργού Μπόρις Τζόνσον. Που λέει ότι ζουν πολύ… Και ξαφνικά τον επισκέφθηκε ο κορωνοϊός, από τα χέρια του οποίου γλίτωσε μεν χάρη στους γιατρούς και στις νοσοκόμες, όμως πήρε το μήνυμα τι θα πει ζωή, καθώς κανένας επί της Γης δεν μπορεί να προδικάσει πόσα χρόνια θα ζήσει…

Την απόδειξη την πρόσφερε ο «Guardian», με αφορμή ένα άρθρο που δημοσίευσε, στο οποίο «οι ηλικιωμένοι δαιμονοποιούνται, χειραγωγούνται και θεωρούνται βάρος για την κοινωνία στο Ηνωμένο Βασίλειο»!

Η δαιμονοποίηση δεν ήρθε τυχαία.

Είναι αποτέλεσμα της ταύτισης των ηλικιωμένων, τα τελευταία χρόνια, με τη συνταξιοδότηση και τα επιβαρημένα ασφαλιστικά ταμεία, που δεν αντέχουν να καλύψουν το κόστος.

Και ξαφνικά ήρθε ο κορωνοϊός να τους βγάλει από το αδιέξοδο, μειώνοντας την… πρωτοφανή αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης σε παγκόσμιο επίπεδο, συν το ότι δεν φτάνουν οι κλίνες των Μονάδων Εντατικής Θεραπείας σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες.
Τόσο καλά τα έχουν καταφέρει…

Οι ηλικιωμένοι με την αύξηση του μέσου όρου ζωής είναι βάρος για το σύστημα….

Άλλωστε, ό,τι μπορούσαν να προσφέρουν, το πρόσφεραν πριν γεράσουν…

το βρήκαμε στο exintaplus

Η Σκληρή Μοίρα των Γηρατειών

«Σου έχω εδώ παραδείγματα και λόγια σοφά πολύπειρων ανθρώπων, γερόντων που χαίρονται τα χρόνια τους και δεν μαραζώνουν στο περιθώριο ακίνητοι και συννεφιασμένοι, παραδομένοι στις μαύρες σκέψεις τους.»

Γράφει ο Γιάννης Τριάντης

Αγαπητέ Σταύρο, Πριν από μήνες μου είπες ότι συχνά τώρα τελευταία δεν μπορείς να κάνεις ανάκληση. Βλέπεις πρόσωπα, δηλαδή, και δεν μπορείς να θυμηθείς ποια είναι.

«Γεράσαμε, φίλε, κι αυτό με διαολίζει» συμπλήρωσες με ελεγχόμενη πικρία.
Όμως δεν έδωσα σημασία. Είχα την αίσθηση ότι αυτό δεν με αγγίζει, παρότι βρίσκομαι κοντά στην ηλικία σου.
Βαυκαλιζόμουνα με την ιδέα ότι σε μένα λειτουργεί το άτρωτον της νεότητος.

Μέχρι που ένα βράδυ είδα στην τηλεόραση την αγαπημένη Ελεν Μίρεν και δεν μπορούσα να θυμηθώ το όνομά της…
Προς Θεού! Δεν βρισκόμαστε ακόμη στη θέση των γερόντων που αναφέρει ο Καβάφης.

Δηλαδή παλιά, φθαρμένα σώματα όπως του γέρου που κάθεται μόνος «στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος», σκυμμένος στο τραπέζι με την εφημερίδα εμπρός του.

Όμως, τι τα θες; Είναι αδύνατο να ξεφύγεις από αυτήν τη βασανιστική αλογόμυγα, την ιδέα των γηρατειών. Έχει δίκιο ο Γούντι Αλεν που είπε κάποτε: «Τα γηρατειά μού έχουν γίνει εμμονή. Το γεγονός ότι μεγαλώνεις μαζί με τον φόβο του θανάτου έρχεται απρόσκλητα στη ζωή σου».

Υπάρχει κάτι χειρότερο, βέβαια, από τον αρχέγονο αυτόν φόβο: να πεθαίνεις ξάφνου ένα πρωί λησμονημένος στο γηροκομείο, χτυπημένος από τον καύσωνα ή τον διαβολικό ιό που μας ταλανίζει

(ρεκόρ στη Γαλλία από θανάτους ηλικιωμένων το 2003 με τις μεγάλες ζέστες, όπως και τώρα με την επιδημία).
Κι εκείνο που συνέβη στην Ισπανία πού το πας;

Βγήκαν στον δρόμο οι κάτοικοι μιας κωμόπολης για να εμποδίσουν την εγκατάσταση ηλικιωμένων στα μέρη τους. Φοβήθηκαν ότι οι γέροι θα σπείρουν τον κορωνοϊό. Φαντάσου την πίκρα και τη θλίψη των γερόντων βλέποντας αυτές τις αντιδράσεις.

Όμως δεν σου γράφω για να σου κάνω την καρδιά περιβόλι. Κάθε άλλο. Σου έχω εδώ παραδείγματα και λόγια σοφά πολύπειρων ανθρώπων, γερόντων που χαίρονται τα χρόνια τους και δεν μαραζώνουν στο περιθώριο ακίνητοι και συννεφιασμένοι, παραδομένοι στις μαύρες σκέψεις τους.

Πρώτος, ο Εντγκάρ Μορέν.

Που σε βαθιά γεράματα συνεχίζει διαυγής και χαλκέντερος να γράφει, να ονειρεύεται μια άλλη κοινωνία και να είναι αισιόδοξος. Ενα κράμα παραδοσιακών αξιών και αριστερού ριζοσπαστισμού η ταυτότητά του. Φωτεινό παράδειγμα, φίλε μου.
Αμ ο άλλος; Ο Κενζαμπούρο Οε;

Όχι μόνο δεν αντιμετωπίζει παθητικά το μόρσιμον ήμαρ ο Γιαπωνέζος νομπελίστας, αλλά ξιφουλκεί εναντίον του κατεστημένου, των πολεμοκάπηλων και των εκδικητικών πολέμων.

Άκου τι λέει αξιοποιώντας μια σκέψη του Τόμας Ελιοτ:

«Πιστεύω πως δεν πρέπει να περιμένουμε από έναν γέρο άνθρωπο σοφία, αλλά αντιθέτως τρέλα απέναντι στον κοινό νου, ένα είδος ασέβειας απέναντι στο κατεστημένο».

Αυτά από τον υπέργηρο Ιάπωνα. Αλλά για το τέλος σου ’χω το καλύτερο, Σταύρο.

Για τους «Γερόντους» του Γιάννη Ρίτσου, λέω.
Ήταν «λιγνοί χοντροκόκκαλοι μ’ άσπρα μουστάκια», εκεί, στη Μακρόνησο, όπου «ο θάνατος έκοβε βόλτες αμίλητος έξω απ’ το συρματόπλεγμα».

Για κείνους, λοιπόν, τους γέροντες που έσφυζαν από ζωή και δεν λογάριαζαν τον θάνατο:
«Δίπλα στα μάτια τους έχουν ένα δεντράκι καλοσύνη/ ανάμεσα στα φρύδια τους ένα γεράκι δύναμη/ κι ένα μουλάρι από θυμό μες στην καρδιά τους/ που δεν σηκώνει τ’ άδικο/ Και τώρα κάθονται εδώ στη Μακρόνησο/ στο άνοιγμα του τσαντιριού, αγνάντια στη θάλασσα/ σαν πέτρινα λιοντάρια στην μπασιά της νύχτας/ με τα νύχια μπηγμένα στην πέτρα/ Δε μιλάνε»…

Πηγή

exintaplus

Γιάννης Ρίτσος — Οι Γερόντοι

Ο Γιάννης Ρίτσος έγραψε το παρακάτω ποίημα από τα βιώματα της εξορίας. Μελοποιήθηκε το 1976 από τον Θάνο Μικρούτσικο στο δίσκο «Καντάτα για τη Μακρόνησο» και ερμηνεύθηκε από τη Μαρία Δημητριάδη. 

Στο βίντεο μπορείτε να δείτε κάποιες από τις φωτογραφίες του ποιητή στην εξορία καθώς και στιγμιότυπα από τη ζωή των εξορίστων.

antiauthor

15 σκίτσα του Γιάννη Ρίτσου από την εξορία

Κάθε τόσο μας έρχονται καινούριες καραβιές γερόντοι
απ το Μοριά, απ’ τη Ρούμελη
Και πιο πάνω απ’ τα Τρίκαλα και τη Μακεδονία

Λιγνοί γερόντοι χοντροκόκκαλοι μ’ άσπρα μουστάκια και φλοκάτες
Μυρίζουν σβουνιά και χωράφι
Μέσα στα μάτια τους βελάζουν τα πρόβατα του απόβραδου
Στα τσουλούφια τους κρέμονται οι σκιές των πλατανόφυλλων

Μιλάνε λίγο δεν μιλάνε καθόλου ωστόσο πότε πότε το βλέπεις
Πούχουν συμπεθεριάσει με τα ελάτια
Μια στιγμή που σηκώνουν τα μάτια απ το χώμα
Και τηράνε πίσω απ τους ώμους μας
Όταν γαλανίζει το βράδυ τις τέντες
Κι ο αγέρας μπλέκει τα μουστάκια του στο θυμάρι
Όταν ο ουρανός κατεβαίνει απ’ τα βράχια

Δρασκελώντας τη θύμηση με τις προκαδούρες των άστρων
κι ο θάνατος κόβει βόλτες αμίλητος έξω απ’ το συρματόπλεγμα,

τότες τους βλέπουμε που συνάζονται τρεις-τρεις, πέντε-πέντε,
σα στα παλιά τα χρόνια στις μπαρουταποθήκες του Μεσολογγιού

Και τότες πια δεν ξέρεις- έτσι συναγμένοι στον αυλόγυρο της βραδιάς
αξούριστοι, άλαλοι,
δεν ξέρεις πια, σαν ανάβουν τα τσακμάκια τους,
αν είναι ν’ ανάψουν το τσιγάρο τους
ή αν είναι ν’ ανάψουν το φιτίλι του δυναμίτη.

Τούτοι οι γερόντοι δε μιλάνε.
Τα παιδιά τους βγήκαν στο κλαρί.
Ετούτοι χώσαν την καρδιά τους στο βουνό
σαν ένα βαρέλι με μπαρούτι.

Δίπλα στα μάτια τους έχουν ένα δεντράκι καλοσύνη,
ανάμεσα στα φρύδια τους ένα γεράκι δύναμη,
κι ένα μουλάρι από θυμό μες στην καρδιά τους
που δε σηκώνει τ’ άδικο
Και τώρα κάθονται εδώ στη Μακρόνησο
στο άνοιγμα του τσαντιριού, αγνάντια στη θάλασσα,
σαν πέτρινα λιοντάρια στη μπασιά της νύχτας,
με τα νύχια μπηγμένα στην πέτρα. Δε μιλάνε.

Κοιτάνε πέρα την αντιφεγγιά της Αθήνας,
κοιτάνε τον ποταμό του Ιορδάνη,
σφίγγοντας μια πέτρα στη χωματένια φούχτα τους,
σφίγγοντας μες στα μάτια τους τα σκάγια των άστρων,
σφίγγοντας μες στο φυλλοκάρδι τους μια δυνατή σιωπή,
εκείνη τη σιωπή που γίνεται πριν απ’ τ’ αστροπελέκι.

youtube

από Τα Τετράδια της Αμπάς

«Οι άνω των 75 χρονών άνθρωποι δεν θα γίνονται δεκτοί στα νοσοκομεία» ή στο πηχτό σκοτάδι των καιάδων…

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΠ΄ ΤΗ ΓΙΑΓΙΑ ΣΚΩΤΙΑ

ΣΤΟ ΠΗΧΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΩΝ ΚΑΙΑΔΩΝ

To BBC δημοσίευσε χτες έγγραφο του Hove Clinical Commissioning Group, τμήματος του Εθνικού Συστήματος Υγείας στο Σάσεξ, προς τα γηροκομεία της περιοχής, που ανακοινώνει πως οι άνω των 75 χρονών άνθρωποι δεν θα γίνονται δεκτοί στα νοσοκομεία. Ότι μπορούν να έχουν το «γλυκό τέλος», όπως το ονόμασε ο ανατριχιαστικά εξευτελισμένος επικοινωνιολόγος του Μπόρις, οι φασίστες με κουστούμια που εκλέχτηκαν για νεκροθάφτες.

Παρακινούν μάλιστα τις οικογένειες να το κουβεντιάσουν με τους υπερήλικες, να τους εξοικειώσουν μ’ ένα τέλος χωρίς φροντίδα, χωρίς ελπίδα.
– Μαμά, μπαμπά, γλυκά το λέμε, όσο δουλέψατε, δουλέψατε. Πικραθήκατε, κουραστήκατε, μια ζωή αγωνίες και καημοί. Κοιτάξτε πώς στραβώσανε τα δάχτυλά σας; πόσο κύρτωσε η πλάτη σας, πόσο μπαμπάκι έγιναν τα μαλλιά σας . Γλυκά το λέμε, πρέπει να φύγετε.
Την ίδια ώρα ο κορωνοϊός Ελισάβετ, στο παλάτι του Μπάκιγχαμ, με τα 775 δωμάτια, τα χρυσά πόμολα και τις κρυφές πόρτες, έκανε διάγγελμα στο Βρετανικό λαό για υπακοή και υπομονή. Λοιμώδης απρέπεια.
Την ίδια πάλι ώρα, η ΓΙΑΓΙΑ ΣΚΩΤΙΑ, μια 93χρονη κυρτωμένη «σκουριασμένη δεκάρα», βιντεοσκοπήθηκε απ΄την κόρη της για να χαιρετήσει τα έγκλειστα παιδιά και τα εγγόνια της.
– Είμαι ακόμα εδώ. Σα σκουριασμένη δεκάρα. Δεν θ’ απαλλαγούν εύκολα από μένα. Ελπίζω να είστε όλοι καλά.
Έρχεται μια στιγμή, τόσο ακραία στη ζωή όλων μας, που και τα πιο απαθή μυαλά, οι πιο νωθρές καρδιές και οι πιο ισοπεδωμένες συνειδήσεις, είναι καιρός να βγουν απ’ το κώμα.

Νίνα Γεωργιάδου
prologos.gr