Ludmila Belousova and Oleg Protopopov. Όταν κάνεις αυτό που αγαπάς, ο χρόνος παγώνει.

Αυτό μας αποδεικνύουν περίτρανα η Ludmila Belousova και ο Oleg Protopopov, ένα ζευγάρι πρωταθλητών στο καλλιτεχνικό πατινάζ αλλά και στη ζωή.

Ο Όλεγκ είναι 83 ετών και η Λιουντμίλα 79, αυτό όμως δεν τους εμπόδισε να πατήσουν ξανά στον πάγο και να χορέψουν με τόση χάρη και ζωντάνια σαν να ήταν και πάλι νέοι.
Απολαύστε την υπέροχη παράσταση που έδωσαν με τη συνοδεία μιας εκπληκτικής μουσικής αλλά και χορογραφίας.

enallaktikidrasi

Εκείνοι ξεχνούν, εσείς θα τους ξεχάσετε; «Unforgettable – A Walk with Alzheimers»

Ένα συγκινητικό, ταϊβανέζικο animation με τίτλο «Unforgettable – A Walk with Alzheimers» μας δείχνει τι ακριβώς βιώνουν οι άνθρωποι που πάσχουν από τη νόσο καθημερινά.

Η πιο συχνή μορφή άνοιας είναι η νόσος Αλτσχάιμερ (50%-60%). Κάθε 68 δευτερόλεπτα διαγιγνώσκεται και μια νέα περίπτωση της νόσου παγκοσμίως.
Πρόκειται για μια νευροεκφυλιστική ασθένεια του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος, που χαρακτηρίζεται στην ήπια μορφή της από σταδιακή απώλεια της μνήμης και περιορισμό των υπόλοιπων νοητικών λειτουργιών του εγκεφάλου και είναι προοδευτική και μη αναστρέψιμη προς το παρόν.

Εκδηλώνεται, συνήθως, σε άτομα ηλικίας άνω των 65 ετών, σπάνια σε ηλικίες 50 – 65, ενώ είναι σπανιότερη σε ηλικίες μικρότερες των 50 ετών.
Εκείνοι ξεχνούν, εσείς θα τους ξεχάσετε;

antikleidi

Κανένας Ηλικιωμένος μόνος αυτά τα Χριστούγεννα - None Elderly lonely this Christmas

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, κάθε χρόνο, χιλιάδες Βρετανοί περιμένουν με ανυπομονησία το διαφημιστικό σποτ των βρετανικών πολυκαταστημάτων John Lewis.

Ο κολοσσός του Ηνωμένου Βασιλείου έχει ανεβάσει τον πήχη όσον αφορά τις διαφημιστικές του καμπάνιες και κάθε κυκλοφορία αποτελεί ιδιαίτερα σημαντικό γεγονός. 
Πριν λίγες μέρες αναρτήθηκε στο διαδίκτυο το πολυαναμενόμενο σποτ και το buzz που δημιούργησε, είναι εντυπωσιακό.
Με τον τίτλο Man On The Moon, το σποτ δεν είναι απλώς ένα μαγικό παραμύθι που που έχει στόχο να μας κάνει να νιώσουμε την οικογενειακή θαλπωρή. Είναι μια ωδή στη μοναξιά της τρίτης ηλικίας.

Η μικρή Lily με τη βοήθεια ενός τηλεσκοπίου, εντοπίζει έναν άνθρωπο στο φεγγάρι. Η μοναξιά του, αγγίζει βαθιά το κορίτσι που προσπαθεί απεγνωσμένα να τραβήξει την προσοχή του - αλλά τα χάρτινα αεροπλάνα και τα γράμματά της δε μπορούν να φτάσουν τόσο μακριά.
Στη συνέχεια, όμως, ένα μαγικό πακέτο με δώρο ένα τηλεσκόπιο θα προσγειωθεί στο φεγγάρι. 
Κάπου εκεί, οι χρήστες του internet υποστηρίζουν πως η όρασή τους θολώνει από τα δάκρυα. Αυτή τη χρονιά, το τραγούδι που συνοδεύει τη διαφήμιση, είναι το "Half the World Away" των Oasis, το οποίο απέδωσε εκπληκτικά η 19χρονη Νορβηγή τραγουδίστρια Aurora. 

Στόχος της καμπάνιας είναι να μην μείνει κανένας ηλικιωμένος μόνος αυτά τα Χριστούγεννα.
Η παραγωγή κόστισε 1.000.000 λίρες και τα γυρίσματα έγιναν κυρίως στο στούντιο της Warner Brothers στο Hertfordshire (και όχι στην εξώσφαιρα).

To είδαμε: ΕΔΩ
Αντικλείδι , antikleidi.com

Πώς στενοχωρούμε, άθελά μας, τους γονείς μας

Δεν γράφουμε (μόνο) για να κλάψουμε και μέσα απ’ το κλάμα μας να εξιλεωθούμε. Γράφουμε για να εντοπίσουμε τα λάθη μας, να τα αναγνωρίσουμε, να θρηνήσουμε λιγάκι για τον κακό, εγωιστή εαυτό μας και πιο συνειδητοποιημένοι να γίνουμε καλύτεροι.

Τι κάνουμε λοιπόν άθελά μας λάθος;

Δεν τους παίρνουμε συχνά τηλέφωνο
Όσο το σπίτι και οι γονείς μας «χάνουν εξουσία», τόσο η αίσθηση παντοδυναμίας μας μεγαλώνει. Γινόμαστε μεγάλα παιδιά, εγκαταλείπουμε την οικογενειακή εστία και αργά ή γρήγορα χτίζουμε μια άλλη, δική μας. Είμαστε ελεύθεροι κι ωραίοι και κανέναν δεν έχουμε ανάγκη. Και ο καιρός περνά. Και τα τηλέφωνα μειώνονται. Γιατί «σήμερα, δεν έχω πάρει ανάσα» ή γιατί «εντάξει, μωρέ, θα με πάρουν αυτοί αν θέλουν κάτι». Και , καμιά φορά, πράγματι παίρνουν, γιατί πράγματι κάτι θέλουν –κι εμείς δεν το σηκώνουμε. Θα τους πάρουμε αύριο το πρωί απ’ το αυτοκίνητο…

Τους φερόμαστε σαν να είναι παιδιά
Όσο οι άνθρωποι μεγαλώνουν οι ιδιοτροπίες τους αυξάνονται –ίσως επειδή νιώθουν περισσότερο «αυθεντίες» ή, απλά, επειδή η παλιοζωή τους κούρασε και ήρθε η ώρα να το δείξουν χωρίς ενοχές. 

Είναι αλήθεια ότι μπορεί να γίνονται γκρινιάρηδες ή απαιτητικοί, να αρνούνται να πάρουν τα φάρμακά που «διέταξε» ο γιατρός να παίρνουν καθημερινά. Μπορεί να γίνονται παιδικά πεισματάρηδες και κοινωνικά απροσάρμοστοι ή/ και αγενείς. Με δυο λόγια: από ένα σημείο κι έπειτα, όσο γερνάς, τόσο μικραίνεις.

Οι ηλικιωμένοι, μπορεί να μοιάζουν τρομακτικά με 6χρονα, όμως δεν είναι. Και τα παιδιά τους έχουν την ενοχλητική συνήθεια να τους αποπαίρνουν και να τους «βάζουν στη θέση τους» σαν να πρόκειται για άμυαλα νήπια. Οι γονείς όμως έχουν εκτελέσει τα χρέη τους, έχουν δουλέψει, έχουν μεγαλώσει παιδιά και είναι ώριμοι ενήλικες και κύριοι του εαυτού τους. Το τελευταίο πράγμα που θέλουν στη ζωή τους είναι κάποιον να τους κάνει το γονιό και να τους πυροβολεί με «πρέπει» και «μη».

Υποτιμούμε την άποψή τους
Η αλήθεια είναι ότι η γνώμη της μαμάς σας περί Παιδαγωγικής έχει σοβαρές πιθανότητες να είναι αναχρονιστική ή η άποψη του μπαμπά σας για την πολιτική να είναι διαμορφωμένη και βασισμένη σε παλιά δεδομένα. 

Και, ναι, η ξεροκεφαλιά τους είναι κουραστική και η επί παντός επιστητού γνώμη τους είναι συχνά εντελώς αβάσιμη. Για σκεφτείτε το, όμως, πόσο συχνά είπατε στους γονείς σας την πιο ύπουλα απαξιωτική φράση όλων των εποχών: «καλά, καλά»; 

Οι μεγάλοι άνθρωποι την πατάνε καμιά φορά όπως ο ψεύτης βοσκός στο γνωστό μύθο του Αισώπου -καταθέτουν μια σωστή και καλοζυγισμένη άποψη, όμως κανείς δεν τους παίρνει στα σοβαρά. Ναι, ενδεχομένως οι μεγαλοστομίες και οι αφορισμοί τους σας κουράζουν, όμως σκεφτείτε: η παραγωγικότητά τους παρήλθε, η γνώμη και τ' αστεία τους δεν είναι πια επίκαιρα. Πώς μπορεί να νιώθουν όταν τοποθετείτε το πνεύμα τους στο περιθώριο;
 
Δεν τους καλούμε συχνά στο σπίτι μας
Κάνουν θόρυβο όταν τρώνε, γίνονται απότομοι με ανθρώπους που μετά βίας γνωρίζουν, επιμένουν με την άποψή τους ή είναι απλώς πολύ μεγάλοι για να ταιριάξουν με την παρέα που έχουμε καλέσει. Επομένως, δεν είναι καλεσμένοι. Αντίθετα, είναι καλεσμένη μια μάλλον συμπαθητική κοπέλα που γνωρίσατε από το Σύλλογο Γονέων και έχετε μιλήσει δύο, τρεις φορές. Ίσως νιώθετε ότι ο γκρινιάρης μπαμπάς και η φλύαρη μαμά σας, δεν ταιριάζουν στο σκηνικό της γιορτής σας κι ίσως, πράγματι, να μην ταιριάζουν.
Πάρτε τους τηλέφωνο και καλέστε τους. Ούτως ή άλλως, μπορεί από υπερηφάνεια να αρνηθούν.

Δεν δίνουμε σημασία πια στις ιστορίες τους
Μεγαλώνοντας έχει κανείς την (θλιβερή) τάση να ζει παρέα με το παρελθόν του. Πολλοί απ’ τους φίλους και τους συγγενείς φεύγουν απ’ τη ζωή κι αυτός που μένει δεν έχει παρά να αναρωτηθεί πότε θα σωθεί το λάδι στο καντήλι του. 

Όσοι έχετε γονείς μεγάλους σε ηλικία, το ξέρετε: νιώθουν ότι η ζωή τους έχει προσπεράσει κι έτσι, ζουν μέσα από τις αναμνήσεις τους. Για κάποιους, η μοναξιά είναι βραχνάς καθημερινός και οι μνήμες μπορεί να λειτουργήσουν θεραπευτικά.

Αφήστε τους λοιπόν να σας πουν για 20η φορά αυτό το πολιτικό κουτσομπολιό, που τη δεκαετία του ’70 ήταν καυτό, αλλά τώρα πια είναι βαρετό ή εντελώς ανεπίκαιρο. Παλέψτε με τον εαυτό σας και δώστε τους αυτό που θέλουν. Βάλτε τα χεράκια σας , πείτε «Όχι, δεν τη θυμάμαι την ιστορία. Για πες…», και βγάλτε τα ματάκια σας. Η διήγηση αυτής της παλιάς, βαρετής ιστορίας θα κάνει τα μάτια τους να λάμψουν από ενθουσιασμό –μικρή η θυσία.

lifestyle

«Αφήσατε ένα μάθημα για κάθε γιό και μία ελπίδα για κάθε πατέρα»

Ένας γιος πήρε τον γέρο πατέρα του και πήγαν σε ένα πολύ σικ εστιατόριο για δείπνο.
Ο πατέρας ήταν πολύ γέρος και αδύναμος. Καθώς έτρωγε, τα φαγητά του έπεφταν και λέρωναν το πουκάμισο και το παντελόνι του.

Οι γύρω συνδαιτημόνες τους έβλεπαν με αποστροφή, ενώ ο γιος του συνέχιζε να τρώει απόλυτα ήρεμος.

Αφού τελείωσε το φαγητό του, ο γιος του τον πήρε στην τουαλέτα και καθάρισε τα υπολείμματα τροφίμων, του καθάρισε τους λεκέδες, του χτένισε τα μαλλιά και του διόρθωσε τα γυαλιά του. Όταν βγήκαν από την τουαλέτα όλο το εστιατόριο κοίταζε τον γιο και δεν μπορούσε να κατανοήσει πως ένα τόσο νέος μπορούσε να φέρεται έτσι και να εκτίθεται σε ένα τέτοιο κοινό.

Ο γιος πήρε αγκαζέ τον πατέρα του και στράφηκε προς την έξοδο.
Εκείνη την στιγμή ένας γέρος μεταξύ των συνδαιτυμόνων φώναξε τον γιο και τον ρώτησε,
«Δεν νομίζετε ότι έχετε αφήσει κάτι πίσω;».
Ο γιος απάντησε:
«Όχι, κύριε, δεν έχω αφήσει κάτι».
Ο γέρος απάντησε,
«Ναι, έχετε! Αφήσατε ένα μάθημα για κάθε γιό και μία ελπίδα για κάθε πατέρα».
Σε ολόκληρο το εστιατόριο έπεσε βουβαμάρα.

το βρήκαμε στο skouliki,
ένα από τα αγαπημένα μας ιστολόγια

1η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ

Η Παγκόσμια Ημέρα των Ηλικιωμένων, γνωστή και ως «Παγκόσμια Ημέρα για την Τρίτη Ηλικία» εορτάζεται κάθε χρόνο την 1η Οκτωβρίου. 
Υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 1990, για να αποτίσει τον οφειλόμενο φόρο τιμής στους ηλικιωμένους, αλλά και να επισημάνει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για τους ηλικιωμένους, το 2000 ζούσαν σε όλο τον πλανήτη 600 εκατομμύρια άνθρωποι ηλικίας άνω των 60 ετών. 
Υπολογίζεται ότι μέχρι το 2025, ο αριθμός αυτός θα έχει φτάσει το 1,2 δισεκατομμύρια, ενώ το 2050 θα έχει ξεπεράσει τα 2 δισεκατομμύρια.

Στην χώρα μας, η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία αναφέρει ότι ο πληθυσμός ηλικίας άνω των 60 ετών ξεπερνούσε το 2004 τα 2.547.000 άτομα, με τις γυναίκες να είναι περισσότερες από τους άνδρες. Το 17,1% του πληθυσμού της χώρας μας ανήκει στην ηλικιακή ομάδα άνω των 65 ετών, ενώ η πρόβλεψη για το άμεσο μέλλον είναι το 2020 να πλησιάζει το 24%. Με τα δημογραφικά δεδομένα, λοιπόν, που έχουμε, σε λίγα χρόνια, το ¼ των κατοίκων αυτής της χώρας θα ανήκει στην ευαίσθητη αυτή ομάδα!

Εκ των πραγμάτων, οι άνθρωποι της Τρίτης Ηλικίας, αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι της Ελληνικής Κοινωνίας. Παρά το ότι συνηθίζουμε να αναφερόμαστε σε αυτούς με τον όρο: «οι απόμαχοι της ζωής», οι ηλικιωμένοι σήμερα συμβάλλουν αποφασιστικά στην κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη, αφού στην εποχή μας παίζουν έναν ολοένα σημαντικότερο ρόλο, μέσω του εθελοντικού έργου τους, της μετάδοσης των εμπειριών και των γνώσεών τους, της βοήθειας που δίνουν στα παιδιά τους αναλαμβάνοντας να φροντίζουν τα εγγόνια τους, αλλά και της αυξανόμενης συμμετοχής τους στην αγορά εργασίας.

Η Ελληνική Κοινωνία και η Ελληνική Πολιτεία, έχουν βαθύτατη υποχρέωση απέναντι στους ανθρώπους αυτούς, όχι μόνο για τη συνεχιζόμενη προσφορά τους, αλλά και για λόγους ευαισθησίας απέναντι σε μια ομάδα πολιτών που καθίστανται εκ των πραγμάτων όλο και πιο αδύναμοι. Έχουμε, λοιπόν, όλοι την υποχρέωση να φροντίζουμε για την ασφαλή και αξιοπρεπή διαβίωσή τους.

Η ΓΡΑΜΜΗ ΖΩΗΣ, με τα προγράμματα και τις δομές που αναπτύσσει, προσπαθεί βασισμένη στην εθελοντική προσφορά να βοηθήσει όσο μπορεί στην κατεύθυνση αυτή. 

Το Κόκκινο Κουμπί, το πρόγραμμα του Εθελοντή Γείτονα, η Πανελλήνια Τράπεζα Αίματος για την Τρίτη Ηλικία, η Στήριξη μέσω των ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών της Κοινωνικής μας Υπηρεσίας, η Νομική μας Υπηρεσία, το πρόγραμμα SILVER ALERT, η Γραμμή 1065 για καταγγελίες κακομεταχείρισης και κακοποίησης ηλικιωμένων, είναι κάποιες από τις υπηρεσίες που προσπαθούν να παρέχουν στους ηλικιωμένους το αίσθημα ασφάλειας, κοινωνικοποίησης και αξιοπρέπειας που πρέπει να έχει κάθε πολίτης αυτής της χώρας. Αυτά με τις μικρές μας δυνάμεις μπορούμε να προσφέρουμε, με τη βοήθεια των Εθελοντών και των Συνεργατών μας.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων, αισθανόμαστε την ανάγκη να υπενθυμίσουμε στην Πολιτεία τις δικές της υποχρεώσεις απέναντι στους ανθρώπους αυτούς.

Σήμερα, τα άτομα της τρίτης ηλικίας, τα «Τιμημένα Γηρατειά», βιώνουν τη χειρότερη εποχή τους. Η σύνταξή τους δεν τους καλύπτει το μήνα. Δεν υπάρχουν δομές φιλοξενίας για μοναχικούς ηλικιωμένους ή είναι ελάχιστες. Το Πρόγραμμα «Βοήθεια στο σπίτι» είναι σημαντικό, αλλά χρειάζεται ενίσχυση. Η κοινωνική ασφάλιση είναι ανύπαρκτη. Δεν έχουν σωστή Ιατρική, Φαρμακευτική και Νοσοκομειακή Περίθαλψη.

Οι ηλικιωμένοι, οι συνταξιούχοι και γενικά τα άτομα της τρίτης ηλικίας χρειάζονται σεβασμό. Σεβασμό στην προσωπικότητα και την αξιοπρέπειά τους. Δικαιούνται αξιοπρεπείς συντάξεις και σωστή ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη. Δικαιούνται να νοιώθουν ασφάλεια που μόνο το Κράτος μπορεί να τους την παρέχει. Δικαιούνται τα αυτονόητα για κάθε άνθρωπο.

Για να μπορούν χωρίς άγχος να γιορτάζουν αυτήν την μέρα που τους είναι αφιερωμένη. Για να μπορούν με ελπίδα να βλέπουν την επόμενη μέρα. Για να μην νοιώθουν ότι είναι βάρος στα παιδιά τους.

Για να μπορούν να ζουν!

«Γραμμή Ζωής»

Η Ελληνίδα γιαγιά είναι δυο φορές Ελληνίδα Μάνα; (με αρκετή δόση χιούμορ)

Υπάρχει μια παροιμία που είμαι σίγουρη ότι την ξέρετε όλοι και την έχετε ακούσει και ουκ ολίγες φορές στη ζωή σας η οποία λέει:
"Του παιδιού μου το παιδί, είναι δυο φορές παιδί μου"    

Έκανα λοιπόν μια έρευνα στον γούγλη, για να δω κατά πόσο υπάρχει κάτι αντίστοιχο σε άλλες γλώσσες και δεν κατάφερα να βρω κανένα αποτέλεσμα (τώρα αν ξέρετε κάτι εσείς σε καμιά γλώσσα που εγώ δεν ξέρω, πχ mandarin chinese ή σουαχίλι , παρακαλώ διαφωτίστε μας, η Ελληνίδα Μάνα δεν είναι ο πάπυρος λαρούς μπριτάνικα και εκτιμάει κάθε βοήθεια).

Κατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται περί ελληνικής επινόησης και φυσικά μου δημιουργήθηκε η εξής -τρομακτική ομολογώ- απορία :

 

Η Ελληνίδα γιαγιά είναι δυο φορές Ελληνίδα Μάνα;;;;

Σαν να βλέπω τον πανικό να ζωγραφίζεται και στα δικά σας πρόσωπα, καθώς είμαι βέβαιη πως όλοι έχετε λίγο ή πολύ να διηγηθείτε ιστορίες τρόμου με πρωταγωνίστριες τις γιαγιάδες σας. Ιστορίες με εσάς 8-9 χρονών, ένα απόγευμα καλοκαιριού και με εκείνες να σας κυνηγάνε απογευματιάτικα με μια φετάρα τσουρέκι παστωμένο με μερέντα για να φάτε και ας είχατε φάει πριν από 2 ώρες τα γεμιστά που σας μπούκωσε πάλι με το στανιό...

Η Ελληνίδα Γιαγιά είναι ένα είδος υπαρκτό και όχι αποκύημα της φαντασίας μου.

Ξεκίνησα να το συνειδητοποιώ λίγο μετά την γέννηση του Δύσκολου Πελάτη και αφού πέρασε εκείνη η περίοδος που με κανακέψανε, με ταϊσανε, με φροντίσανε, διότι κακά τα ψέματα αναγνώστη, η λεχώνα θέλει την προσοχή της μη σου πηδήξει από κανένα παράθυρο.

Μόλις άρχισα λοιπόν τις επισκέψεις στις γιαγιάδες, κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά. Ειδικά η μάνα μου, έχει δυο κορίτσια, οπότε ο εγγονός την έχει αποχαζέψει ντιπ.

Για παράδειγμα, καθότι ζω μόνη μου από τα 25 μου, κάθε φορά που πήγαινα επίσκεψη στο πατρικό μου, με περιμένανε όλοι στη πόρτα, δωσ' του οι αγκαλιές, δωσ' του τα φιλιά , "τι κάνεις κοριτσάκι μου;", "να σου βάλω να φας;", "να πάει να φέρει ο μπαμπάς μπριζολίτσες να σου κάνω;" .  

Με το που πάω λοιπόν την πρώτη επίσκεψη στη μαμά μου με τον Δύσκολο Πελάτη, εννοείται πως με περιμένουν στην πόρτα, όχι την επάνω, κάτω στο πεζοδρόμιο και ενίοτε στον δρόμο, να σκουντιούνται ποιος θα πρωτοπάρει τον Δύσκολο Πελάτη, επικές στιγμές, άστα.

Μόλις με βλέπουν αρχίζουν να φωνάζουν όλοι μαζί σαν τις γαλοπούλες Έχεις δει φάρμα με γαλοπούλες; Είδες τι φασαρία κάνουν όλες μαζί; Ε φαντάσου τώρα τη μάνα, τον πατέρα και την αδερφή σου σαν φάρμα με γαλοπούλες και το έχεις το visual.

Μου αρπάζουν λοιπόν το παιδί και με παρατάνε σύξυλη στη μέση του δρόμου,σαν να μην υπάρχω. Ίσως ο μπαμπάς μου να μου πάρει και καμιά τσάντα να με ξεφορτώσει την άμοιρη κι αυτό μόνο και μόνο γιατί είναι το alter ego του Φιλιππίδη στο 50-50 και μου έχει παθολογική αγάπη.

 

Και κάπως έτσι αρχίζει το πάρτι. 

— Μόνο αυτά φοράει το παιδί; Φόρα του κάλτσες, θα κρυώσει 
— Ρε μάνα, Αύγουστο έχουμε
— Σήμερα δεν έφαγε. Νηστικός είναι. Έφαγε μόνο τα 3/4 του τάπερ. (Τάπερ εννοεί τα δικά μας τα μεγάλα, γεμάτο μέχρι πάνω).
Ο Δύσκολος Πελάτης μπατλακιασμένος από τα φαγητό, να μας κοιτάει σαν ναρκωμένος βόας 
— Να του δώσω λίγο βερυκοκκάκι να φάει;
— Ρε μάνα, μόλις τον τάισες 
— Να του στύψω ένα χυμό να πιει;
— Και δεν του στύβεις
Μετά από λίγο
— Για ποιον είναι μάνα τα 5 στυμμένα πορτοκάλια; 
— Τι εννοείς για το μωρό; 
— Ποιο μωρό, αυτό;»

Μη σου πω τι γίνεται μόλις τολμήσει να ρίξει μια υποψία από δάκρυ ο Δύσκολος Πελάτης. Τρέχει σαν την τρελή μην έπαθε κανένα ανεπανόρθωτο κακό "το παιδί".

Και φυσικά "το παιδί" την έχει πάρει χαμπάρι και την χορεύει στο ταψί. Ένα θα σου πω.... Ανεβοκατεβαίνουν μαζί όλους τους ορόφους με το ασανσέρ, γιατί στον Δύσκολο Πελάτη αρέσει να πατάει τα κουμπιά του ασανσέρ και το κουδουνάκι που πατάς όταν κλείνεσαι μέσα. 

Προσπαθώ να της δώσω να καταλάβει ότι «ρε μάνα, αν καμιά φορά κλειστείτε στα αλήθεια μέσα, κανείς δε πρόκειται να έρθει να σας βγάλει» και παίρνω πληρωμένη απάντηση ότι  «αφού το παιδί θέλει να πατάει το κουδουνάκι». 
Ε, τους παρατάω και φεύγω, δε θα με τρελάνουν εμένα.

Ας μη μιλήσουμε για την εξαιρετική ευφυΐα του Δύσκολου Πελάτη και την εξαιρετική του ομορφιά, που όλες στο σούπερ μάρκετ τον βλέπουν και θέλουν να τον φάνε. Και εκείνη σιγά μην τον δώσει σε καμιά σουρλουλού, από Κέιτ Μίντλετον και πάνω και πάλι θα το σκεφτεί, γιατί δε γουστάρει ψηλομύτα συμπεθέρα σαν την Κουίν Ελίζαμπεθ. Εντάξει, συμφωνώ βέβαια ότι ο γιος μου είναι ένας κούκλος και μισός, αλλά ούτε εγώ δεν κάνω έτσι.

Είμαι απολύτως πεπεισμένη πλέον ότι όταν μεγαλώσει ο Δύσκολος Πελάτης και φύγει από το σπίτι, αν μπορούσε θα καθόταν μέσα στο ψυγείο σαν τη συμπαθέστατη κυριούλα της διαφήμισης του γνωστού χυμού μέχρι να βεβαιωθεί ότι έχει κατεβάσει μέχρι και την τελευταία σταγόνα του φρεσκοστυμμένου χυμού πορτοκάλι.

Α, και κάτι τελευταίο. Αγνοεί την ύπαρξή μου. Κανονικά.

ellhnidamana