Να αγαπάτε τους παππούδες σας παιδιά!

Οι παππούδες προσφέρουν στα παιδιά μας πολύ περισσότερο από μια αγκαλιά ή σπιτικά μπισκότα
Τα εγγόνια απολαμβάνουν τις σχέσεις με τους παππούδες τους και αποκομίζουν πολλαπλά οφέλη όπως τα παρακάτω:

Αξίες και Σοφία
Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να ενσταλάξετε αξίες και ηθική στα παιδιά σας από το να αφήσετε τους παππούδες και τις γιαγιάδες να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην διαπαιδαγώγηση τους. Οι ιστορίες, τα μαθήματα ζωής και η σοφία που μοιράζονται οι παππούδες συμβάλλουν θετικά στην ανάπτυξη του παιδιού σας.

Υποστήριξη
Οι παππούδες και γιαγιάδες είναι πάντα εκεί για να προσφέρουν στήριξη όταν ένα παιδί κλαίει ή να παραπονιέται - ακόμα και αν το παιδί παραπονείται για εσάς. Αυτό μπορεί να λειτουργήσει προς όφελός σας: όταν ένα παιδί είναι πεπεισμένο ότι έχετε φανεί τρομερά άδικοι απέναντί του, οι παππούδες ναι μεν θα ακούσουν με προθυμία το παράπονο αλλά θα μπορέσουν να μεταπείσουν αποτελεσματικά το παιδί.

Οι παππούδες γίνονται σπουδαίοι φίλοι
Ως γονείς, δεν μπορείτε πάντα να είστε φίλοι με το παιδί σας αλλά και οι φιλίες με τα άλλα παιδιά πολλές φορές προκαλούν στεναχώρια, ζήλεια, σύγκρουσεις. Οι παππούδες και γιαγιάδες, δεν είναι ούτε οι φίλοι από το σχολείο ούτε γονείς: έτσι μπορούν να προσφέρουν συντροφικότητα, διασκέδαση, πίστη με όλη τους την καρδιά.

Μέντορες
Τα παιδιά είναι πάντα πρόθυμα να μάθουν νέες δεξιότητες και οι παππούδες ή γιαγιάδες μπορούν να γίνουν εξαιρετικοί μέντορες. Ίσως ο παππούς ξέρει έναν πιο εύκολο τρόπο να διδάξει το εγγόνι του να δέσει τα κορδόνια του από εσάς. Ίσως η γιαγιά να έχει περισσότερο χρόνο για να βοηθήσει το παιδί με τα μαθήματα στο σπίτι από τους κουρασμένους γονείς. Ή ίσως ένα παιδί ανακαλύψει μια δεξιότητα στο ράψιμο, σε κάποιο σπορ ή στο σκάκι γιατί τη θαυμάζει στον παππού του.

Οικογενειακές ιστορίες
Τα παιδιά που περνούν το χρόνο τους με τους παππούδες και ακούνε οικογενειακές ιστορίες ή ιστορίες για το πώς ήταν τα πράγματα παλιά είναι τυχερά! Μαθαίνουν για τις ρίζες τους, την ιστορία της οικογένειάς τους, αλλά και την ιστορία γενικότερα από ανθρώπους που την έζησαν.

Σταθερότητα
Οι παππούδες προσφέρουν μια αίσθηση σταθερότητας σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τα παιδιά των οποίων οι γονείς παίρνουν διαζύγιο. Δεν χρειάζεται να είναι τόσο τραυματικές οι αλλαγές στη ζωή ενός παιδιού για να κλονιστεί η ψυχολογική και πνευματική ισορροπία του . Μια νέα δουλειά ή η ανεργία, η μετακίνηση σε άλλη πόλη, η αλλαγή σχολείου μπορεί να αναστατώσει και να μπερδέψει ένα παιδί. Γι’ αυτό κάθε φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, βοηθά πολύ να ξέρει ότι η γιαγιά του είναι εκεί και το περιμένει.

Ευτυχέστερα παιδιά
Τέλος, τα παιδιά με παππούδες τείνουν να είναι πιο ευτυχισμένοι και πιο σταθερά στα συναισθήματα τους. Έρευνες σε Πανεπιστήμια της Οξφόρδης και της Βοστώνης επιβεβαιώνουν πως όσα παιδιά έχουν παππούδες με ενεργητική συμμετοχή στη ζωή τους είναι πιο ευτυχισμένα και με χαμηλότερα ποσοστά κατάθλιψης σε σχέση με τα παιδιά που δεν έχουν.

mamamia.gr

Το Σπίτι της Γιαγιάς ήταν και είναι πάντα ο Παράδεισός μας

Ένα απ΄τα πράγματα που πιθανώς έχουν μείνει αναλλοίωτα από τότε που ήσουν παιδί μέχρι σήμερα είναι το σπίτι της γιαγιάς και του παππού. Το σπίτι που γνωρίζεις όσο κανένα άλλο. Το μοναδικό σου βασίλειο, εκεί πιθανότατα έκανες τα πρώτα σου βήματα, έβγαλες το πρώτο σου δόντι κι έριξες την πρώτη σου ρουκέτα γάλακτος στο κατάλευκο σεμέν της γιαγιάς σου.

Εκεί όλα ήταν επιτρεπτά κι εφικτά. Το «όχι» και το «μη» ακουγόταν σε σπάνιες περιπτώσεις. 

Αυτό το μέρος, που μόλις περάσεις το κατώφλι χώνονται στα ρουθούνια σου απίστευτες μυρωδιές καλομαγειρεμένων κι αχνιστών φαγητών που πάντα υπάρχουν εκεί και λέμε υπάρχουν γιατί πάντοτε είναι πάνω από δύο. 

Φυσικά πάντα υπάρχει γλυκό στο σπίτι της γιαγιάς. Φρέσκο και παραδοσιακό είναι πάντα καλοστολισμένο κι ακουμπισμένο πάνω στο πλαστικό προστατευτικό στο τραπέζι της κουζίνας, αυτό που απλώνεται πάνω απ’ το φλοράλ τραπεζομάντιλο.

Δίπλα απ’ το γλυκό υπάρχει πάντα η φρουτιέρα, τίγκα από φρούτα εποχής τα οποία υποχρεωτικά θα φας μετά το γεύμα. Αν, δε, υπάρχουν πορτοκάλια θα πιεις έστω ένα ποτήρι -επιτόπου, όμως, χωρίς να χάσεις χρόνο γιατί όπως όλοι ξέρουμε θα φύγουν οι βιταμίνες.

Επίσης δε λείπει το κουτί με τα βουτήματα του απογευματινού καφέ, σου έδινε κι εσένα, αμέ, αραιωμένο βέβαια. Για να μη ζηλεύεις. Αυτό το κλασσικό τσίγκινο κουτί μόλις τελειώσουν τα βουτήματα θα φιλοξενήσει στο εσωτερικό του τα ραφτικά (κλωστές, βελόνες, μασούρια, παραμάνες).

Κάθε άνοιξη υποφέρεις λίγο η αλήθεια είναι στο σπίτι της γιαγιάς γιατί κάθε φορά που πας σε πεθαίνει η αλλεργία σου αφού τριγύρω υπάρχουν γλάστρες, γλαστράκια και παραγλαστράκια με ανθοφόρα φυτά, μυρωδικά, αλλά και φυτά που χρειάζονται πολλή φροντίδα, για την οποία μόνο μια γιαγιά θα είχε τον χρόνο να παρέχει.

Στο σαλόνι εδώ και χρόνια στέκει αγέρωχη η τεράστια τηλεόραση, όχι σε μήκος, αλλά σε φάρδος. Ναι, εννοούμε την παλιά τηλεόραση, αυτή με το εκτόπισμα. Συνοδεύεται από αντίστοιχου μεγέθους σκούρο ξύλινο έπιπλο και περιφερειακό εξάρτημα το τηλεκοντρόλ μέσα στο φθαρμένο σελοφάν. 

Σαν τώρα θυμάμαι τη γιαγιά μου να λέει: «Ε, αυτή η τηλεόραση αθάνατη!».

Λίγο παραδίπλα συναντάμε τη βιτρίνα με τα αντικείμενα-μπιζουδάκια.

Ενδεχομένως εκεί να βρίσκεται και το περίφημο «καλό σερβίτσιο». Προφανώς και δεν επιτρεπόταν να τα αγγίξεις! Μόνο να τα καθαρίσεις. Κάπου σε αυτό το έπιπλο υπάρχει και το συρτάρι με κορδέλες. Οι κορδέλες απ’ τα κουτιά ζαχαροπλαστείου είναι must. Κι αν τολμήσεις να τη ρωτήσεις γιατί δεν τις πετάει, στραβώνει κιόλας.

Διάσπαρτες σε όλο το σπίτι της γιαγιάς και κυρίως πάνω σε καθρέφτες υπάρχουν φωτογραφίες απ’ την παιδική ή βρεφική σου ηλικία στις περισσότερες απ’ τις οποίες σε απαθανατίζουν είτε να τρέχεις ανέμελα χωρίς βρακί σε κάποια παραλία είτε να τρως λαίμαργα και να έχεις λερώσει μέχρι και την οροφή του σπιτιού.

Ανοίγεις τον καταψύκτη κι αντικρίζεις μες στη χαρά την αγαπημένη σου συσκευασία παγωτού. Βγάζεις μπολ, βγάζεις κουτάλι, ανοίγεις, τι να δεις; Κατεψυγμένα φασολάκια! Αν έχεις τον Θεό σου! 

Παλιές συσκευασίες παγωτών ή φέτας που πλέον χρησιμοποιούνται κι ως τάπερ. «Μια χαρά την κάνει τη δουλειά του», θα σου πει αν τη ρωτήσεις γιατί πάει να σου βάλει μέσα σε αυτό φαγητό. 

Κι ας υπάρχουν χιλιάδες κλασικά τάπερ που δε λείπουν από κανένα σπίτι γιαγιάς –ή και το δικό σου, πάνε κληρονομιά, αμέ!

Στην κουζίνα υπάρχει ένα ξεχωριστό ντουλάπι με σακούλες, ανεξέλεγκτα πολλές πλαστικές σακούλες. Γιατί μπορούν να σηκώσουν τα πάντα, γιατί πάντα χρειάζονται. 

Σε κάποια γωνιά του σπιτιού, που κάθε άλλο παρά μικρή τη λες, υπάρχει σίγουρα η γωνιά της προσευχής. Καντηλάκια, εικόνες αγίων, κομποσκοίνια, καρβουνάκια, θυμιατά, φυλαχτά και λοιπά ενθύμια από μοναστήρια που έχουν επισκεφθεί οι ίδιοι ή φιλικά πρόσωπα κι αγιασμός, όταν λέμε αγιασμός εννοούμε πολύ αγιασμός που εμπεριέχεται σε μπουκαλάκια κάθε μεγέθους.

Φυσικά όλες οι επιφάνειες του σπιτιού καλύπτονται με σεμέν.

Κάθε γιαγιά που θέλει να θεωρείται ευυπόληπτη οφείλει να έχει συλλογή την οποία φροντίζει σαν μουσειακό έκθεμα. Αφενός τα έχει πλέξει με τα χεράκια της, αφετέρου γιατί μιλάμε για την προίκα σου. 

Κι αν την πετύχαινες και σε καλή μέρα; Χαρτζιλίκι loaded! Αλλά πρόσεχε: O «μαγικός» τρόπος που σου έδινε το «φυλαχτό» κρύβοντάς το, ήταν κι είναι από αυτά που δε θα ξεχάσεις ποτέ.

Όλα αυτά τα συναντάς και σε περίοπτες θέσεις, αλλά και κρυμμένα στα ράφια της κουζίνας ή τα συρτάρια του σκρίνιου. Αλλόκοτα και τα περισσότερα παρωχημένα, αυτά τα πράγματα μπορεί να αντανακλούν μια άλλη εποχή και μια εντελώς διαφορετική νοοτροπία, αλλά συνθέτουν έναν άνθρωπο που αγαπάς πολύ.
Εξάλλου, χωρίς αυτά οι επισκέψεις στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού δε θα ήταν ποτέ ίδιες.

Γράφει η Κατερίνα Πατήρα

themamagers
Φιλοξενία: Το Χαμομηλάκι

Οι ηλικιωμένοι γονείς που μένουν πίσω - Η άλλη όψη του brain-drain

Ο Τάσος Ταπεινόπουλος, διεθνολόγος και η σύζυγός του, γιατρός, είναι μέρος του φαινόμενου του brain-drain (κυκλική μετανάστευση επιστημονικού και τεχνολογικού ανθρωπίνου δυναμικού).

Πριν από ενάμιση χρόνο άφησαν την Ελλάδα και τη Θεσσαλονίκη και ζουν στο Μπέρμιγχαμ, αναζητώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης για τους ίδιους και τα δύο μικρά παιδιά τους.

Ο Τάσος εργάζεται ως διαχειριστής συγχρηματοδοτούμενων έργων στο Birmingham City University (BCU). Πίσω όμως άφησε την ηλικιωμένη μητέρα του.

Ευτυχώς η κυρία Μαρίκα, ποντιακής καταγωγής, είναι δυναμική και μπορεί να φροντίζει τον εαυτό της. Αν και ο αποχωρισμός δεν είναι εύκολος -«του είπα πέντε χρόνια αντέχω, για μετά …δεν ξέρω»- χαίρεται που βλέπει την οικογένεια του παιδιού της ευτυχισμένη.

Η (οικονομική και όχι μόνο) μετανάστευση ανθρώπων στην πιο παραγωγική τους ηλικία έχει και την άλλη όψη: αυτή των ηλικιωμένων γονέων, που τις περισσότερες φορές μένουν πίσω μόνοι.

Κατά κανόνα είναι ο αποχωρισμός και η απόσταση που πονά, γιατί και οι δυο πλευρές έχουν ενδιαφέρον, αγάπη, νοιάξιμο. «Πίσω στην Ελλάδα έχω αφήσει μια μάνα, τη Μαρίκα, είναι 77 ετών (κρύβει δύο χρόνια).

Η μάνα μου, όταν της ανακοίνωσα πως θα φύγουμε άρχισε να ξεχνάει. Και πριν ξεχνούσε, αλλά αυτό το γεγονός επιδείνωσε αισθητά τη κατάσταση της.

Πιστεύω πιο πολύ από το σοκ και την αλλαγή που θα έφερνε αυτό στη ζωή και την καθημερινότητά της» λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Τάσος Ταπεινόπουλος.

netakias

Πολεμώντας τη μοναξιά της τρίτης ηλικίας

Στο Museo Civico, στη Βιτσέντζα της Ιταλίας, δύο φορές την εβδομάδα ηλικιωμένοι ασθενείς με Πάρκινσον συγκεντρώνονται και χορεύουν για να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής τους. Είναι μία από τις πολλές πρωτοβουλίες που αναπτύσσονται ως «απάντηση» στην αποξένωση της τρίτης ηλικίας. Η μοναξιά των ηλικιωμένων λαμβάνει χαρακτηριστικά επιδημίας και συνδέεται ακόμη και με μείωση της διάρκειας ζωής.

«Για αναρίθμητους ανθρώπους του πλανήτη, η μοναξιά έχει εξελιχθεί σε θλιβερή πραγματικότητα της σύγχρονης ζωής». Τάδε έφη, ακριβώς ένα χρόνο πριν, η 42χρονη Τρέισι Κράουτς, η πρώτη υπουργός Μοναξιάς του Ηνωμένου Βασιλείου, όταν ανέλαβε το καινούργιο πόστο της, με στόχο να καταπολεμήσει την αποξένωση που προκαλούν οι σύγχρονοι ρυθμοί ζωής στην τρίτη ηλικία. Πράγματι, καθώς η επικοινωνία μπαίνει ολοκληρωτικά στο πλαίσιο της ψηφιακής εποχής και ενώ τα χάσματα των γενεών αυξάνονται σημαντικά, οι ηλικιωμένοι του πλανήτη αντιμετωπίζουν ανησυχητικά περισσότερη μοναξιά. Στην Ιαπωνία, το φαινόμενο των μοναχικών θανάτων των ηλικιωμένων είναι τόσο σύνηθες, που απέκτησε πλέον το ξεχωριστό όνομα Kodokushi, ενώ, σύμφωνα με έρευνα του 2010, πάνω από το ένα τρίτο των Αμερικανών πολιτών άνω των 60 αισθάνεται μοναξιά. Τέτοια είναι η έκταση της πρόκλησης που αντιμετωπίζει η τρίτη ηλικία, που ο πρώην γενικός χειρουργός των ΗΠΑ Βίβεκ Μούρθι χαρακτήρισε τη μοναξιά ως επιδημία και ανέφερε ότι η κοινωνική απομόνωση «σχετίζεται με μείωση της διάρκειας ζωής συγκρίσιμη με εκείνη που προκαλείται από το κάπνισμα 15 τσιγάρων την ημέρα».
Ωστόσο, ανά τον κόσμο, δεκάδες συγκινητικές πρωτοβουλίες απαντούν στην αποξένωση της τρίτης ηλικίας δημιουργώντας νέες συνθήκες για κοινωνική ένταξη και αλληλεπίδραση. Μία από αυτές βρίσκεται στην κεντρική εκθεσιακή αίθουσα του Museo Civico, στη γραφική Βιτσέντζα της Ιταλίας, όπου δύο φορές την εβδομάδα συναντά κανείς μια εντυπωσιακή ξύλινη σκηνή. Επάνω της φιλοξενείται ένα πρωτόγνωρο θέαμα: τα απογεύματα δεκάδες άτομα χορεύουν με τον δικό τους ρυθμό. Οι περισσότεροι είναι ηλικιωμένοι ασθενείς που πάσχουν από τη νόσο του Πάρκινσον· ωστόσο, πλαισιώνονται από εφήβους, τουρίστες, μετανάστες και ανθρώπους όλων των κοινωνικών στρωμάτων. Καλούνται όλοι μαζί να αντλήσουν έμπνευση από τους μοντέρνους πίνακες με τα έντονα γεωμετρικά σχέδια που κοσμούν την αίθουσα και να μεταφέρουν με την κίνησή τους τη ροή της ενέργειας και της ζωτικότητας που κρύβουν μέσα τους.

Η ομάδα «Αγγελοι της Χαράς» χρησιμοποιεί την τέχνη και το θέατρο για να απαλύνει τον πόνο των ανθρώπων που φιλοξενούνται σε γηροκομεία.

Οι ερασιτέχνες χορευτές είναι κομμάτι της πρωτοβουλίας σύγχρονου χορού που ονομάζεται «Dance Well» και βασίζεται στον χορό ως θεραπεία και τεχνική κοινωνικής ενσωμάτωσης για άτομα που πάσχουν από τη γνωστή νόσο. Κάθε Δευτέρα και Παρασκευή, περίπου 70 άτομα περιφέρονται στις αίθουσες του μικρού μουσείου, ενώ ένας δάσκαλος και χορογράφος τούς καλεί να κινηθούν κατά μήκος των διαδρόμων και να ανταποκριθούν στα καλλιτεχνικά ερεθίσματα με την κίνησή τους. Μερικοί χαράσσουν τα δικά τους χορευτικά μονοπάτια, ενώ κάποιοι δημιουργούν τροχιές που αλληλεπιδρούν με άλλους χορευτές, με αποτέλεσμα τη θεραπευτική φυσική επαφή με άλλους ανθρώπους που σπάνια βιώνουν οι πάσχοντες ηλικιωμένοι.
«Όλα ξεκίνησαν από την ιδέα –που αργότερα επιβεβαίωσε και η επιστήμη– πως ο σύγχρονος χορός μπορεί να βοηθήσει τους ανθρώπους που πάσχουν από Πάρκινσον να βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής τους», αναφέρει ο Ντανιέλε Βόλπε, διευθυντής θεραπευτικού κέντρου στο Ινστιτούτο Πάρκινσον της Ιταλίας. «Πρέπει να βρούμε νέα μοντέλα θεραπείας και αποκατάστασης πέρα από τις συμβατικές μεθόδους», προσθέτει, ενώ προειδοποιεί πως οι 6,9 εκατομμύρια ασθενείς που πάσχουν από τη νόσο κινδυνεύουν να διπλασιαστούν μέχρι το 2040.
Η πρωτοβουλία του «Dance Well» ξεκίνησε το 2013, με φιλόδοξο στόχο να μεταμορφώσει τη χοροθεραπεία από σχετικά μοναχική δραστηριότητα, που πραγματοποιείται κυρίως σε γυμναστήρια, σε καλλιτεχνική κοινότητα που μετατρέπει έργα τέχνης σε κίνηση και απελευθερώνει τους ενδοιασμούς και τα κοινωνικά εμπόδια. Η 66χρονη Εύα, η οποία ζει με τη νόσο του Πάρκινσον εδώ και 15 χρόνια, είναι πεπεισμένη πως η καλλιτεχνική χοροθεραπεία τής έχει αλλάξει τη ζωή και πλέον ανυπομονεί για τις Δευτέρες και τις Παρασκευές. «Δεν είναι υπερβολή να πω πως ο χορός άλλαξε τα πάντα στη ζωή μου και πλέον νιώθω τη δύναμη να ζω όπως ακριβώς ζούσα και πριν από την ασθένεια», αναφέρει συγκινημένη. «Αλλά, πάνω απ’ όλα, κατάφερα να ξεπεράσω το στίγμα που συνδέεται με τη νόσο του Πάρκινσον χάρη στην αλληλεπίδρασή μου με τους άλλους χορευτές. Δεν αισθάνομαι πλέον μοναξιά, και η αυτοεκτίμησή μου έχει αυξηθεί τρομερά», καταλήγει.
Στην Ελλάδα, μια εξίσου συγκινητική πρωτοβουλία με τεράστιο αντίκτυπο είναι η δράση των «Αγγέλων της Χαράς», μιας ομάδας που από το 2011 χρησιμοποιεί την τέχνη και το θέατρο για να απαλύνει τον πόνο των ηλικιωμένων που φιλοξενούνται σε γηροκομεία. Όπως είχε αναφέρει σε ρεπορτάζ της Λίνας Γιάνναρου στην «Κ» η Αγγελική Βούλγαρη, μία από τις ιδρύτριες της ομάδας: «Το τραγούδι και το θέατρο είναι μόνον η αφορμή. Δεν είναι το θέατρο που έχουν ανάγκη οι ηλικιωμένοι, είναι η σύνδεση που χρειάζονται, το αίσθημα ότι κάποιος έχει ενδιαφερθεί» («Λίγα λουλούδια αν θέλεις στείλε μου και πάλι, φίλε μου, απόψε», 30/10/2018).

Ψηφιακή ένταξη των ηλικιωμένων

Δεκάδες πιλοτικά προγράμματα δοκιμάζονται σε κάθε γωνιά της Ευρώπης, με αποτελέσματα που ξεπερνούν κάθε προσδοκία.

Η ενσωμάτωση της τεχνολογίας έχει αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο δουλεύουμε, ζούμε και επικοινωνούμε και, παρά τα δεκάδες καλά που επιφέρει, μια από τις σημαντικότερες προκλήσεις είναι η αποξένωση των ανθρώπων που μένουν πίσω. Η ψηφιακή ένταξη των ηλικιωμένων είναι μια σαφώς δύσκολη πρωτοβουλία, καθώς δεν είναι μυστικό πως η υιοθέτηση της τεχνολογίας συσχετίζεται έντονα με τα χρόνια του χρήστη. Ωστόσο, η ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι πολλοί ηλικιωμένοι δεν μπορούν να μάθουν σύγχρονες τεχνολογίες αποδεικνύεται ψευδής, με ολοένα και περισσότερα στοιχεία να καθιστούν σαφές πως με την κατάλληλη διδασκαλία η τρίτη ηλικία μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τον διαδικτυακό αναλφαβητισμό. Δεκάδες πιλοτικά προγράμματα δοκιμάζονται πλέον σε κάθε γωνιά της Ευρώπης, με αποτελέσματα που ξεπερνούν κάθε προσδοκία και εκπλήσσουν τους ηλικιωμένους μαθητευόμενους.

Η πρωτοβουλία
Μια από αυτές τις πρωτοβουλίες διοργανώθηκε στην Ελλάδα από την Κοινωνική Υπηρεσία του Δήμου Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης, που σε συνεργασία με το «Ολοι Μαζί Μπορούμε» και το κορυφαίο διεθνές ινστιτούτο κυβερνοασφάλειας CSI Institute, προσέφερε μια σειρά από δωρεάν μαθήματα βασικών δεξιοτήτων υπολογιστών και ασφαλούς πλοήγησης στο Διαδίκτυο για άτομα που βρίσκονται στην τρίτη ηλικία. Ο πρώτος κύκλος μαθημάτων κράτησε τρεις εβδομάδες και έκλεισε επισήμως την Τετάρτη που μας πέρασε, παρέχοντας την ευκαιρία σε διάφορους ηλικιωμένους του δήμου να επιστρέψουν στους τέσσερις τοίχους της σχολικής αίθουσας – τα μαθήματα, άλλωστε, έλαβαν χώρα στο 2ο Γυμνάσιο Βούλας.
Ωστόσο, ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η πρωτοβουλία του Δήμου Κισσάμου στην Κρήτη. Με την υλοποίηση του προγράμματος «Κυβερνοχώρος στην Τρίτη Ηλικία», ο δήμος στοχεύει να φέρει την ψηφιακή εκπαίδευση στους ηλικιωμένους της επαρχίας, όπου η αποξένωση είναι σαφώς μεγαλύτερη. Η πληροφορικός κ. Αννα Αγιομυργιανάκη καλεί τους ηλικιωμένους του δήμου στο εργαστήριο πληροφορικής του ΕΠΑΛ Κισσάμου στο όμορφο Καστέλλι, όπου τους διδάσκει πώς να γράφουν στο Word, να κάνουν ασφαλή πλοήγηση στο Διαδίκτυο, και να επικοινωνούν με τους νεότερους συγγενείς τους μέσω ηλεκτρονικών μηνυμάτων και των σύγχρονων εφαρμογών κοινωνικής δικτύωσης. Η 64χρονη Γεωργία Τζωρτζάκη αναφέρει ενθουσιασμένη στον τοπικό Τύπο: «Αυτό που μου αρέσει, είναι ότι μπορείς να βρεις ενδιαφέροντα πράγματα: όμορφα τοπία, φωτογραφίες, συνταγές, μαντινάδες, να συνομιλήσεις με δικούς σου ανθρώπους. Ειδικά το τελευταίο μου χρειάζεται για να μπορώ να επικοινωνώ με τα παιδιά μου», σημειώνει η κ. Γεωργία, προτού προσθέσει πως πλέον σκέφτεται σοβαρά να αγοράσει ηλεκτρονικό υπολογιστή.

Αμοιβαία επωφελής συγκατοίκηση

Δεκάδες εφαρμογές έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία δύο χρόνια, με στόχο να φέρουν σε επαφή νεαρούς ενοικιαστές με ηλικιωμένους ιδιοκτήτες.

Από τη μία, η παγκόσμια επιδημία της μοναξιάς δημιουργεί μία σειρά από ιατρικά και ψυχολογικά προβλήματα στους ηλικιωμένους του πλανήτη. Από την άλλη, νεαροί επαγγελματίες σε δεκάδες πόλεις ανά τον κόσμο δυσκολεύονται να βρουν οικονομικά προσιτή στέγαση, καθώς τα ενοίκια αυξάνονται εκθετικά. Από αυτές τις δύο προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι διαφορετικές γενιές του σήμερα, προκύπτει μια σύγχρονη ευφάνταστη λύση που καλύπτει τις ανάγκες και των δύο. Ο λόγος για το φαινόμενο του homesharing, δηλαδή της συγκατοίκησης νεαρών ενδιαφερόμενων με ιδιοκτήτες κατοικιών τρίτης ηλικίας, με εξαιρετικά χαμηλό ενοίκιο αλλά με επιπλέον αντάλλαγμα τη βοήθειά τους σε διάφορες δουλειές του σπιτιού.

Η αρχή
Η έξυπνη πρωτοβουλία του homesharing πρωτοεμφανίστηκε, όπως είναι άλλωστε φυσικό, στις μεγαλουπόλεις του κόσμου, λόγω των τρομακτικά υψηλών ενοικίων αλλά και της ιδιαίτερης απομόνωσης που νιώθουν οι ηλικιωμένοι όταν πλαισιώνονται από τους γρήγορους αστικούς ρυθμούς. Ενα από τα πρώτα προγράμματα ήταν το Novus Homeshare με έδρα στο Λονδίνο, το οποίο λειτουργεί με τη δομή ενός ΜΚΟ και μέχρι σήμερα έχει βοηθήσει πάνω από 500 νέους ανθρώπους να βρουν μια οικονομική στέγη στο σπίτι ενός ηλικιωμένου.
Το πρόγραμμα της πρωτοβουλίας απαιτεί από τους 20χρονους ενοικιαστές να ξοδεύουν περίπου 10 ώρες την εβδομάδα συμβάλλοντας στις διάφορες δουλειές του σπιτιού, πληρώνοντας ενοίκια που περιστρέφονται γύρω από τις 200 λίρες – ποσό 80% χαμηλότερο από τον μέσον όρο ενός δωματίου στο Λονδίνο. Μάλιστα, για να βεβαιωθεί πως η συμβίωση δεν θα είναι απλά αρμονική αλλά και αλληλοϋποστηρικτική, η Novus Homeshare λαμβάνει υπόψη της τα ενδιαφέροντα και τα χόμπι νέων και ηλικιωμένων, οδηγώντας σε ιδιαίτερα απολαυστικές και συναρπαστικές συγκατοικήσεις. Οι πρωτότυπες φιλίες που προκύπτουν έχουν τεράστια βαρύτητα για τους ηλικιωμένους των μεγαλουπόλεων – πολλοί από τους οποίους ζούσαν δίχως συντροφικότητα πριν να ανοίξουν τις πόρτες του σπιτιού τους στους νεαρούς ενοικιαστές.
Η 26χρονη Χάνα, η οποία εργάζεται ως ηθοποιός στη βρετανική πρωτεύουσα κουβαλώντας τα οικονομικά άγχη κάθε νεαρού καλλιτέχνη, αποφάσισε μέσω της πρωτοβουλίας να συγκατοικήσει με την 87χρονη Αμπιγκεϊλ στη συνοικία του Κένσινγκτον στο Λονδίνο. Η ηλικιωμένη έμενε μόνη της τα τελευταία 20 χρόνια, από τότε που απεβίωσε ο άνδρας της, και στην αρχή ήταν ιδιαίτερα διστακτική με τη νέα της συγκάτοικο. «Με κέρδισε τελικά με το θεσπέσιο φαγητό που μαγειρεύει και την παρέα της», αναφέρει η Αμπιγκεϊλ στην «Κ», προτού προσθέσει με χαρά. «Η παρουσία της γέμισε το σπίτι μου ζωή, ελπίδα και υπέροχες μυρωδιές».

ΝΙΚΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ
kathimerini.gr 

Πώς να αναγνωρίσετε την κακοποίηση ηλικιωμένων

Δυστυχώς, πολλοί ηλικιωμένοι πέφτουν θύματα κακοποίησης. Πρόκειται για ένα ολοένα αυξανόμενο πρόβλημα, λόγω της αδυναμίας τους να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, όμως υπάρχει δυσκολία στην αναγνώρισή του.

Παλαιότερα, η ευαισθησία σχετικά με το θέμα εστιαζόταν μόνο στις μονάδες μακροχρόνιας φροντίδας ηλικιωμένων. Ομως, τώρα είναι πια γνωστό πως η κακοποίηση των ηλικιωμένων μπορεί να συμβαίνει ακόμα και μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, κάποιες φορές δε από τους ίδιους τους συγγενείς τους.

Αυτό μπορεί να προκύψει από την αμέλεια του ατόμου που έχει αναλάβει τη φροντίδα των ηλικιωμένων ή από αυτούς που θέλουν να τους εκμεταλλευτούν οικονομικά.

Καθώς περνούν τα χρόνια, οι ηλικιωμένοι γίνονται λιγότερο ικανοί να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους από την κακοποίηση σε όλες τις μορφές της. Οι ικανότητες της όρασης, της ακοής και της σκέψης τους φθίνουν και κάποιοι στο περιβάλλον τους είναι πιθανό να το εκμεταλλεύονται αυτό. Σε κάποιο βαθμό οι ψυχικές ή οι σωματικές παθήσεις τους μπορεί να τους κάνουν πιο επιρρεπείς στην κακοποίηση.

Οποια και αν είναι η αιτία, αν υποψιάζεστε ότι ένα ηλικιωμένο άτομο υφίσταται κακοποίηση είναι σημαντικό να μιλήσετε. Αλλά πρώτα, είναι σημαντικό να αναγνωρίζετε τα σημάδια της κακοποίησης των ηλικιωμένων. Η κακοποίηση των ηλικιωμένων παίρνει μορφές που παρατίθενται παρακάτω.

Σωματική κακοποίηση

Η σωματική κακοποίηση οδηγεί σε πόνο, τραυματισμό ή δυσλειτουργία. Μπορεί να μην προκύψει από άμεσες σωματικές επιθέσεις, όπως χτύπημα, αλλά μπορεί να προκύψει από την ακατάλληλη χρήση των φαρμάκων ή περιορισμούς. Οι σωματικές βλάβες μπορεί να περάσουν απαρατήρητες με τη σκέψη ότι το ηλικιωμένο άτομο είναι επιρρεπές σε εύκολους μώλωπες από χτυπήματα και πτώσεις.

Συναισθηματική κακοποίηση

Η συναισθηματική ή ψυχολογική κακοποίηση είναι το αποτέλεσμα όταν το ηλικιωμένο άτομο αισθάνεται συναισθηματικό πόνο ή αγωνία. Η λεκτική βία παίρνει διάφορες μορφές, όπως ταπείνωση, εμπαιγμό ή εκφοβισμό μέσω φωνών  και απειλών. Η συναισθηματική κακοποίηση μπορεί επίσης να λάβει άλλες μορφές, όπως το να αποφεύγει κανείς το ηλικιωμένο άτομο, απομονώνοντάς το ή κρατώντας το μακριά από τους φίλους ή τρομοκρατώντας το.

Σεξουαλική κακοποίηση

Δυστυχώς, όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, οι ηλικιωμένοι μπορούν επίσης να πέσουν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης, η οποία δεν αποτελείται μόνο από τη φυσική σεξουαλική επαφή, αλλά μπορεί επίσης να λάβει τη μορφή της έκθεσης σε πορνογραφικό υλικό ή του εξαναγκασμού της παρακολούθησης μιας σεξουαλικής δραστηριότητας.

Οικονομική εκμετάλλευση

Αυτή η κακοποίηση απορρέει από τη μη εξουσιοδοτημένη χρήση των χρημάτων ή της περιουσίας ενός ηλικιωμένου από το άτομο που έχει αναλάβει τη φροντίδα του. Αυτό μπορεί να κυμαίνεται από το να του κλέβει τα μετρητά που προορίζονταν για την αγορά προϊόντων οικιακής χρήσης έως την κλοπή μεγάλων ποσών ή και αφαίρεση περιουσιακών στοιχείων.

Καταγγελία κακοποίησης

Αν είστε ένας ηλικιωμένος και υφίστασθε κακοποίηση, ενημερώστε το γιατρό σας ή κάποιον που μπορείτε να εμπιστευθείτε. Μην αφήνετε τα συναισθήματα ενοχής για να σας αποτρέψουν από την ανάληψη δράσης.

Αν υποψιάζεστε ότι συμβαίνει κακοποίηση σε κάποιον ηλικιωμένο του περιβάλλοντός σας, βρείτε τρόπο να τού μιλήσετε, προκειμένου να σας ανοιχτεί. Αν η κακοποίηση είναι αρκετά σοβαρή μπορεί να θέλετε να συμβουλευτείτε έναν δικηγόρο που έχει εμπειρία στο χειρισμό αυτών των υποθέσεων.

medinova.gr

Γιαγιά και εγγονή - Αγάπη Βαθειά ⬧ Unique moment of Victoria with her grandmother

Και τι έγινε μετά;…

Όσοι έχουν δει την μοναδική στιγμή από την προετοιμασία της Βικτώριας με την γιαγιά της, όσοι έχουν ακούσει να τους περιγράφω με λεπτομέρεια το πως εκτυλίχθηκε, με ρωτούν… “και μετά; Τι έγινε μετά;“. Αυτό το “και μετά” δεν το απάντησα για πολλούς μήνες γιατί δείλιασα φωτογραφικά! Πίστευα ότι η φωτογραφία που έβγαλα δεν ήταν τεχνικά άρτια. Ότι είχε λάθη. Και έτσι απάντηση στο ερώτημα δεν είχα. Αλλά σήμερα, πήρα το θάρρος να φέρω στο φως τη φωτογραφία γιατί χρωστάω την απάντηση. 

Μετά από τη στιγμή της γνωστής φωτογραφίας, τα χέρια της νύφης και της γιαγιάς της έμειναν για πολλά λεπτά έτσι όπως φαίνεται πιο κάτω. Έτσι ακριβώς. Δεμένα. Μαζί με το μαντήλι που χρησιμοποιούσε η Βικτώρια. Συγχωρήστε τα όποια τεχνικά λάθη. Αλλά δεν μπορούσα να αφήσω αυτό το “και μετά…” χωρίς απάντηση. Νομίζω ότι έτσι φαίνεται καλύτερα πόσο “ακριβή” ήταν αυτή η στιγμή.

Those who have seen the unique moment of Victoria with her grandmother, those who have heard me describe the story behind the photo, always ask… “and then? What happened?“. I never took the courage to answer the question with a photo. I still believe that I took a photo which was technically at fault. And thus, I never provided a proper answer. Today however, I decided that I should shed light to the answer. After the moment that you have seen, the hands of the bride and her grandmother remained tangled, literally for minutes. Exactly like shown. Tied. Complemented by the handkerchief that Victoria used to wipe her grandma’s eyes. Please forgive any technical errors… I just could not leave this “and then?” question without its proper answer. It now makes the whole moment, so precious as it really was.

yannislarios
hamomilaki.blogspot.com

Το γράμμα 83χρονης γυναίκας στη φίλη της... An 83-Year-Old Lady’s Letter to Her Friend

... είναι ό,τι πιο σοφό θα διαβάσετε σήμερα

Χρειάζεται να μας πιέσει ο χρόνος για να σκεφτούμε πιο καθαρά; Πρέπει να φοβηθούμε ότι «σώνεται το καντήλι» μας για να βγάλουμε στη φόρα το καλό μας το σερβίτσιο, να πούμε τις «συγγνώμες» που χρωστάμε ή να φορέσουμε εκείνο το φόρεμα που φυλάμε για «ειδικές περιστάσεις» (λες και δεν είναι κάθε περίσταση ειδική);

An 83-Year-Old Lady’s Letter to Her Friend Is Full of Life Lessons That We Can All Benefit From

(Photo: Brightside.me) 

Αν όλοι σκεφτόμασταν όπως αυτή η σοφή 83χρονη γυναίκα, θα ήμασταν πολύ, πολύ πιο χαρούμενοι.

Διαβάστε το γράμμα που έστειλε στη φίλη της και θα δείτε:

«Αγαπημένη μου φίλη,

Διαβάζω περισσότερο και ξεσκονίζω λιγότερο. Κάθομαι στην αυλή και θαυμάζω τη θέα χωρίς να τρελαίνομαι με τα αγριόχορτα που πάλι βγήκαν στον κήπο. Περνάω περισσότερο χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους μου και λιγότερο κάνοντας δουλειές.

Όποτε είναι δυνατό, πρέπει να βλέπουμε τη ζωή σαν ένα σύνολο εμπειριών που πρέπει να απολαύσουμε, όχι να υπομείνουμε. Προσπαθώ να εντοπίσω αυτές τις στιγμές πια και να τις εκτιμήσω.

Δεν “φυλάω” τίποτα. Χρησιμοποιώ το καλό, πορσελάνινο σερβίτσιο για οποιαδήποτε μικρή “ειδική” περίσταση παρουσιαστεί.

Φοράω την καλή μου ζακέτα όταν πηγαίνω για ψώνια.

Δεν κρατάω το ακριβό μου άρωμα για επίσημες συγκεντρώσεις, αλλά το φοράω για τους ταμίες στην τράπεζα και τους υπαλλήλους των καταστημάτων.

Οι φράσεις “κάποτε” ή “μια απ’ αυτές τις μέρες” χάνουν το νόημά τους για ‘μένα. Αν αξίζει να δω, ν’ ακούσω ή να κάνω κάτι, θέλω να το δω, να το ακούσω και να το κάνω τώρα.

Δεν ξέρω τι θα έκαναν οι άνθρωποι αν ήξεραν ότι δεν θα βρίσκονται εδώ αύριο. Πιστεύω ότι θα καλούσαν τους συγγενείς και τους φίλους τους. Ίσως να τηλεφωνούσαν σε μερικού φίλους για να απολογηθούν για παρελθοντικές φιλονικίες. Μ’ αρέσει να σκέφτομαι ότι θα έβγαιναν για να φάνε στο αγαπημένο τους εστιατόριο. Μαντεύω… δεν ξέρω.

Είναι όλα αυτά τα μικρά, μισοτελειωμένα πράγματα που θα με θύμωναν αν ήξερα ότι οι ώρες μου είναι μετρημένες. Θα θύμωνα, επειδή δεν έγραψα τα γράμματα που θα ‘πρεπε να έχω γράψει. Θα θύμωνα επειδή δεν είπα αρκετά στον άντρα και τους γονείς μου πόσο τους αγαπώ.

Προσπαθώ πολύ σκληρά να μην αναβάλω, φυλάξω ή κρατήσω πίσω οτιδήποτε μπορεί να φέρει γέλιο και λάμψη στη ζωή μου.

Και κάθε πρωί, όταν ανοίγω τα μάτια μου, λέω στον εαυτό μου ότι η μέρα που έρχεται είναι μοναδική. Κάθε μέρα, κάθε λεπτό, κάθε ανάσα είναι ένα αληθινό δώρο Θεού.

Ίσως η ζωή μας εξελίχθηκε πολύ διαφορετικά απ’ αυτό που είχαμε θελήσει. Όσο όμως είμαστε εδώ, μπορούμε να χορεύουμε!»

Πηγή: Brightside

mama365