«Οι άνω των 75 χρονών άνθρωποι δεν θα γίνονται δεκτοί στα νοσοκομεία» ή στο πηχτό σκοτάδι των καιάδων…

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΠ΄ ΤΗ ΓΙΑΓΙΑ ΣΚΩΤΙΑ

ΣΤΟ ΠΗΧΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΩΝ ΚΑΙΑΔΩΝ

To BBC δημοσίευσε χτες έγγραφο του Hove Clinical Commissioning Group, τμήματος του Εθνικού Συστήματος Υγείας στο Σάσεξ, προς τα γηροκομεία της περιοχής, που ανακοινώνει πως οι άνω των 75 χρονών άνθρωποι δεν θα γίνονται δεκτοί στα νοσοκομεία. Ότι μπορούν να έχουν το «γλυκό τέλος», όπως το ονόμασε ο ανατριχιαστικά εξευτελισμένος επικοινωνιολόγος του Μπόρις, οι φασίστες με κουστούμια που εκλέχτηκαν για νεκροθάφτες.

Παρακινούν μάλιστα τις οικογένειες να το κουβεντιάσουν με τους υπερήλικες, να τους εξοικειώσουν μ’ ένα τέλος χωρίς φροντίδα, χωρίς ελπίδα.
– Μαμά, μπαμπά, γλυκά το λέμε, όσο δουλέψατε, δουλέψατε. Πικραθήκατε, κουραστήκατε, μια ζωή αγωνίες και καημοί. Κοιτάξτε πώς στραβώσανε τα δάχτυλά σας; πόσο κύρτωσε η πλάτη σας, πόσο μπαμπάκι έγιναν τα μαλλιά σας . Γλυκά το λέμε, πρέπει να φύγετε.
Την ίδια ώρα ο κορωνοϊός Ελισάβετ, στο παλάτι του Μπάκιγχαμ, με τα 775 δωμάτια, τα χρυσά πόμολα και τις κρυφές πόρτες, έκανε διάγγελμα στο Βρετανικό λαό για υπακοή και υπομονή. Λοιμώδης απρέπεια.
Την ίδια πάλι ώρα, η ΓΙΑΓΙΑ ΣΚΩΤΙΑ, μια 93χρονη κυρτωμένη «σκουριασμένη δεκάρα», βιντεοσκοπήθηκε απ΄την κόρη της για να χαιρετήσει τα έγκλειστα παιδιά και τα εγγόνια της.
– Είμαι ακόμα εδώ. Σα σκουριασμένη δεκάρα. Δεν θ’ απαλλαγούν εύκολα από μένα. Ελπίζω να είστε όλοι καλά.
Έρχεται μια στιγμή, τόσο ακραία στη ζωή όλων μας, που και τα πιο απαθή μυαλά, οι πιο νωθρές καρδιές και οι πιο ισοπεδωμένες συνειδήσεις, είναι καιρός να βγουν απ’ το κώμα.

Νίνα Γεωργιάδου
prologos.gr

Φτιάχνουν μάσκες από τα προικιά των γιαγιάδων τους στον Έβρο ...

Οι γυναίκες της Νέας Βύσσας και των χωριών του βορείου Έβρου από τη μέρα που γεννιούνται μαθαίνουν να «κρατούν Θερμοπύλες». Πριν από ένα μήνα όταν έγινε και η πρώτη ενορχηστρωμένη επίθεση των Τούρκων με μπροστάρηδες μετανάστες και πρόσφυγες μαζί με τους άντρες και τα παιδιά τους στάθηκαν με σθένος και οργάνωσαν τις αντιστάσεις τους σε όλα τα επίπεδα. Συνέδραμαν όπου μπορούσαν τις δυνάμεις της Αστυνομίας και του Στρατού προσέφεραν εθελοντικά όπου υπήρχε ανάγκη και όπου παρατηρήθηκαν ελλείψεις.

Νυχθημερόν συγκεντρώνουν αγαθά μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και δημόσιες δηλώσεις. Από λιχουδιές, μέχρι φακούς και φάρμακα. Επικοινωνούν με ομογενείς, εμπνέουν εθελοντικές οργανώσεις και φορείς από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, κρατούν τα ηνία της κοινωνίας στον Έβρο. Αλλά και τώρα με το ξέσπασμα του κορωνοϊού είναι ακόμα ένα βήμα μπροστά. Με την πρωτοβουλία του συλλόγου γυναικών Νέας Βύσσας και τη συμπαράσταση των γυναικών από τα χωριά Ρύζια, Στέρνα και Καβύλη. Πρόκειται για 14 μοδίστρες που ράβουν ιατρικές μάσκες με ύφασμα από τα προικιά των γιαγιάδων τους. προκειμένου να τις παραδώσουν στα Κέντρα Υγείας Ορεστιάδας, Δικαίων, Διδυμοτείχου και στα Σώματα Ασφαλείας. Τα λόγια της προέδρου του συλλόγου γυναικών Νέας Βύσσας Φανής Μπαχαρίδου στο ethnos.gr συγκλονίζουν.
 
Από το ρεκόρ Γκίνες στις μάσκες
«Ολα ξεκίνησαν μετά από ιδέα της συμπολίτισσας και φίλης Δήμητρας Τζορίδου και μελος του ΔΣ του συλλόγου μας η οποία έχει μπει και στο βιβλίο Γκίνες για τη μεγαλύτερη πλεξούδα σκόρδου. Μου είπε πως θα φτιάξει ιατρικές μάσκες για την οικογένεια της. Μάσκες χρειάζονται όλοι αυτή την εποχή. Τα Κέντρα Υγείας του Έβρου και οι άνθρωποι που μας φυλάνε εδώ νύχτα μέρα. Ολες οι γυναίκες έδειξαν ενδιαφέρον και ξεκινήσαμε από τη Νέα Βύσσα. Ακολούθησαν οι γυναίκες από Καβύλη και σήμερα και αύριο θα έχουμε παραγωγή από τα χωριά Στέρνα και Ρύζια».
 
«Χασέδες από τα προικιά των γιαγιάδων μας»
Το πιο συγκινητικό είναι πως τα υλικά που οι ακρίτισες φτιάχνουν τις μάσκες προέρχονται από τα προικιά τους που είχαν για χρόνια στα σεντούκια τους από τις προγιαγιάδες τους. Είναι τα δικά μας προικιά και τα προικιά των γιαγιάδων μας. Είναι τα σεντόνια και τις μαξιλαροθήκες από ύφασμα χασέ. Ο χασές είναι άσπρο, βαμβακερό ύφασμα από αρκετά χοντρό νήμα που ράβονταν στο παρελθόν οι μαξιλαροθήκες και τα σεντόνια. Είναι δροσερό, πλένεται και σιδερώνεται εύκολα. «Κάποτε μετρούσαν τα προικιά από τους χασέδες. Οσο πιο πολλούς χασέδες είχε η νύφη τόσο πιο μεγάλη προίκα είχε. Από χασέ είναι και οι μαντίλες που φορούσαν οι θρακιώτισσες στις παραδοσιακές φορεσιές αλλά και οι μαντίλες για καθημερινή χρήση στα χωράφια. Για μας αυτά τα υλικά αυτά έχουν μεγάλη συναισθηματική αξία αλλά αυτό που προέχει είναι να τώρα είναι να πετύχουμε το σκοπό μας και αισθανόμαστε περήφανες για αυτό».
 
Διπλής όψεως
Οι εθελόντριες μοδίστρες από τη Νέα Βύσσα είναι οι κυρίες Τασούλα, Χρυσή, Κυριακή, Δήμητρα, Μαρία και η κυρία Ζωή που το ethnos.gr είχε βρει να εργάζεται και στα χωράφια πλάι στον φράχτη των συνόρων. Από το χωριό Στέρνα είναι τρεις μοδίστρες, από τα Ρύζια τρεις και από τη Καβύλη δύο μοδίστρες.
«Ολες γνωριζόμαστε μεταξύ μας και είμαστε μέλη του συλλόγου. Κάθε μέρα μία μοδίστρα μπορεί να φτιάξει 25 μάσκες. Χρειάζεται πολύ δουλειά για να φτιαχτεί μία μάσκα. Εξ ολοκλήρου είναι χειροποίητη. Είναι διπλής όψεως, στο ενδιάμεσο έχει γάζα, υπάρχουν οι σούρες, τα λάστιχα για τα αφτιά και ένα πολύ λεπτό σιδεράκι στο πάνω μέρος. Μπορεί να πλυθεί, να απολυμανθεί και να χρησιμοποιηθεί πολλές φορές. Οι νεότεροι πρέπει να ξέρουν πως στο παρελθόν που δεν υπήρχαν μάσκες μίας χρήσης οι μάσκες ήταν χειροποίητες όπως αυτές που φτιάχνουμε».
 
«Οι αθάνατες μάσκες»
Ο στόχος των γυναικών του βορείου Εβρου είναι να φτιάξουν περίπου 600 μάσκες και την Παρασκευή να τις παραδώσουν στον στρατό και στο νοσοκομείο Διδυμοτείχου. Αν χρειαστεί μάλιστα είναι διατεθειμένες να κάνουν και μόνιμη παραγωγή αφού πολλοί από Ελλάδα και το εξωτερικό τους ζητούν χειροποίητες «αθάνατες» μάσκες: «Την Παρασκευή θα παραδώσουμε ότι φτιάξαμε αλλά δεν θα σταματήσουμε εδώ. Θα συνεχίσουμε την εθελοντική προσφορά μας. Οι μάσκες αυτές κατά κάποιο τρόπο θα έχουν και συλλεκτική αξία. Εκτός του ότι είναι χειροποίητες, θα έχουν μεγάλη διάρκεια ζωής και θα μας θυμίζει αυτές τις δύο μεγάλες δοκιμασίες που περνάμε εδώ στον Έβρο και αναφέρομαι στον κορονοϊό και στην κρίση στα σύνορα μας».
 
«Μας ξέχασαν πάλι, έχουμε δύο πολέμους»
Η Φανή Μπαχαρίδου με την ευκαιρία της επικοινωνίας μας εξέφρασε και ένα μεγάλο παράπονο εκφράζοντας το σύνολο της τοπικής κοινωνίας του βορείου Έβρου: «Τις τελευταίες ημέρες νιώθουμε πως πάλι μας εγκατέλειψαν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης των Αθηνών. Καταλαβαίνω πως όλοι έπεσαν πάνω στο πρόβλημα του κορωνοϊού για να προστατεύσουν την κοινωνία μας αλλά να ξέρετε πως εδώ στον Εβρο έχουμε δύο πολέμους. Έχουμε τον κορωνοϊό και το ζήτημα με τους Τούρκους που όχι μόνο δε λύθηκε αλλά κάθε μέρα μεγαλώνει.Την Κυριακή το βράδυ γινόταν πόλεμος. Ακούγαμε φωνές και ουρλιαχτά, πετούσαν όλο το βράδυ δακρυγόνα. Το σπίτι μου είναι 800 μέτρα από τον φράχτη. Δεν κοιμήθηκε κανείς μας. Όχι πως φοβόμαστε. Είμαστε αποφασισμένοι να πεθάνουμε για τα σύνορα μας. Όμως δεν πιστεύουμε πως αυτοί που βρίσκονται στις Καστανιές είναι πρόσφυγες και μετανάστες. Θέλουμε όμως μία συμπαράσταση και προβολή των όσων συμβαίνουν εδώ. Αισθανόμαστε πάλι μόνοι μας».
 
«Οι προσφορές τους πιάνουν τόπο»
Η πρόεδρος του συλλόγου γυναικών αναφέρθηκε και στη συγκινητική προσφορά απανταχού των Ελλήνων, φορέων, συλλόγων αλλά και απλών πολιτών που καθημερινά στέλνουν δέματα με αγαθά. Ιδιαίτερη μνεία έκανε για το Δήμο Αλίμου: «Θέλω να ευχαριστήσω όλο τον κόσμο για τις προσφορές του. Η κυβέρνηση έχει προβλέψει να μην λείπει τίποτα από τα Σώματα Ασφαλείας αλλά κάθε προσφορά είναι καλοδεχούμενη και βοηθάει το μηχανισμό υποστήριξης. Θέλω να ευχαριστήσω ιδιαίτερα. Μας έστειλαν ένα φορτηγό πράγματα. Από γάζες και ξηρούς καρπούς μέχρι φακούς και ιατρικό υλικό μέρος του οποίου θα το παραδώσουμε στο κλιμάκιο του Ερυθρού Σταυρού που βρίσκονται στις Καστανιές. Θέλω να τους ευχαριστήσω και θέλω να ξέρουν πως οι προσφορές τους πιάνουν τόπο και επικουρικά βοηθούν τους ανθρώπους που μάχονται για να έχουμε την ασφάλεια μας».

By Jim Jimmy (Κλεισθένης)
Πηγή:

Ρίξε τη γιαγιά στον Καιάδα

της Λένας Παπαδημητρίου

Ένα φιλικό μου ζευγάρι προκεχωρημένης ηλικίας αντιμετωπίζει με χιούμορ την καραντίνα. Κάθε φορά που κάθονται και βλέπουν τις απογευματινές ειδήσεις, εκείνη γυρίζει και του λέει:

«Γιάννη, δεν ξέρω αν το έχεις καταλάβει, αυτοί οι “ηλικιωμένοι” που αναφέρουν συνέχεια, είμαστε εμείς! Άντε μετά να κάτσεις να φας βραδινό!».

Την εποχή του κορωνοϊού οι ηλικιωμένοι μοιάζουν να είναι εκείνοι που θα ράψουν πρώτοι στο πέτο το ανεστραμμένο τρίγωνο.

Είναι οι πρώτοι που ο 21ος αιώνας θα ρίξει στον Καιάδα, η «φύρα», οι πρώτοι που στη διαδικασία διαλογής της «shut in economy» θα μείνουν απ’ έξω.

Οι γιατροί και οι νοσοκόμοι στην Ιταλία αναγκάστηκαν ήδη να υπακούσουν στις σκληρές επιταγές της «ιατρικής των καταστροφών» («catastrophe medicine»), προκρίνοντας για τα κρεβάτια των ΜΕΘ τα νεότερα ηλικιακά άτομα.

Ο δε Τραμπ θέλει μέχρι το Πάσχα να θέσει την αμερικανική οικονομία σε πλήρη λειτουργία, τα ραμολιμέντα ας κάτσουν τέλος πάντων σπίτι τους.
«Should older Americans die to save the economy?» («Πρέπει οι μεγαλύτερης ηλικίας Αμερικανοί να σώσουν την οικονομία;» ήταν προ ημερών ο τίτλος σε άρθρο της Washington Post.

Το ηθικό (ή ανήθικο) δίλημμα τέθηκε σχεδόν απροκάλυπτα από τον 69χρονο αναπληρωτή κυβερνήτη του Τέξας Νταν Πάτρικ που αυτοδιαφημιζόμενος στο Fox News ως «senior citizen» είπε, ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι χρειάζονται κάποιες θυσίες για να μη βυθιστεί η χώρα στην ύφεση:

«Υπάρχουν πολλοί παππούδες και γιαγιάδες σε αυτή τη χώρα -σαν και εμένα, έχω έξι εγγόνια… Το μόνο που μας ενδιαφέρει, το μόνο που αγαπάμε είναι αυτά τα παιδιά. Ας πιάσουμε δουλειά, ας επιστρέψουμε στη ζωή. Αυτοί που είμαστε 70+ μπορούμε να φροντίσουμε τον εαυτό μας, αλλά μη θυσιάστε αυτή τη χώρα, μην το κάνετε! Μην θυσιάσετε αυτό το μεγάλο αμερικανικό όνειρο!».

Ελαφρώς αμήχανος ο δημοσιογράφος του Fox News που τον άκουγε, συνόψισε ότι αυτό που χονδρικά εννοεί ο ρεπουμπλικανός πολιτικός είναι ότι υπάρχει κάτι χειρότερο από την απώλεια της ζωής: η απώλεια της οικονομίας!

Διόλου τυχαίο ότι τις τελευταίες μέρες «ανεβαίνει» διαρκώς στο Twitter το γεμάτο μπινιλίκια hashtag #NotDying4WallStreet.

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού η Ντάουνινγκ Στριτ παλεύει -επί ματαίω- να πείσει ότι ο ανώτερος πολιτικός σύμβουλος του (θετικού στον κορονοϊό) βρετανού πρωθυπουργού Ντόμινικ Κάμινγκς, δεν εκστόμισε τη φράση (σχετικά με την αναγκαιότητα λήψης σκληρών μέτρων):

«…και αν αυτό σημαίνει ότι κάποιοι συνταξιούχοι θα πεθάνουν, κρίμα».

Στον αντίποδα βέβαια της περιθωριοποίησης του γήρατος —λες και δεν του έφτανε ο προ του κορονοϊού στιγματισμός— βρίσκονται απρόσμενες πράξεις ευαισθητοποίησης. Όπως αυτή της αγγλικής ποδοσφαιρικής ομάδας του Νόριτς.

Κάθε παίκτης έλαβε προ ημερών μια λίστα με ονόματα ηλικιωμένων υποστηρικτών του συλλόγου, αναλαμβάνοντας να τους τηλεφωνεί και να τους εμψυχώνει σε αυτή την δύσκολη περίοδο του εγκλεισμού.

«Τους τηλεφωνούμε κάθε εβδομάδα και αν υπάρχει κάποιο ψυχικό ή σωματικό πρόβλημα το αναφέρουμε στις αρχές της πόλης»

εξηγεί ο τερματοφύλακας Τιμ Κρουλ. «Η γειτόνισσά μου είναι 94 ετών και την βοήθησα με τα ψώνια της. Μικρή προσπάθεια, τεράστια ικανοποίηση».
Στην Ελλάδα του κορωνοϊού οι έγκλειστοι ηλικιωμένοι δίνουν τη δική τους μάχη επιβίωσης.

Με τον φόβο ενός μοναχικού θανάτου, με την καραντίνα, με τα φορτωμένα κραυγαλέο τρόμο και υπόγεια χλεύη δελτία ειδήσεων

(«Ο παππούς που πήγε εκδρομή στους Αγιους Τόπους», «Η γιαγιά που εκκλησιάζεται», «Ο παππούς που βγήκε να αθληθεί», «Ο 82χρονος που πήγαινε στη δουλειά», «Ο ηλικιωμένος που έγραψε σε χαρτί υγείας την βεβαίωση μετακίνησης κοκ»).

Και βέβαια δίπλα στα τρομοκρατημένα μεσήλικα τέκνα τους που σπεύδουν τώρα με τα τάπερ, τις νουθεσίες (σε μια σχεδόν εκδικητική αντιστροφή του μητρικού-πατρικού ρόλου: «Μη σε ξαναδώ να βγαίνεις βόλτα, θα γίνει χαμός») και τις ενοχές τους.

Πενηνταπεντάχρονη μου εξομολογείται πόσο αγανακτούσε -προ πανδημίας- που ήταν αναγκασμένη να πηγαίνει κάθε μέρα φαγητό στον χήρο πατέρα της.

«Συγκινήθηκα τόσο πολύ όταν πήγα προχθές και τον βρήκα μόνο του να λύνει σταυρόλεξα με μοναδική συντροφιά τoν σκύλο».

Οι ιστορίες με τη νοσταλγία για τα εγγόνια είναι από τις πιο συναισθηματικά φορτισμένες των ημερών, με οικογενειακά δράματα να εκτυλίσσονται στο σταθερό ή στο FaceTime.

Πιο οδυνηρός ο αυτοπεριορισμός για τους παππούδες και τις γιαγιάδες που είχαν φτάσει στα όρια του burnout, ανατρέφοντας νυχθημερόν εγγόνια, χωρίς κανένα ρεπό και συχνά με την πιο στυγνή και αγνώμονα εργοδοσία

(«Δεν σου έχω να μην τής δίνεις ποτέ σοκολάτα;», «Τί τα έστησες πάλι μπροστά στην τηλεόραση;»).

Ενδεικτική μια μαρτυρία που αλίευσα από φίλη στο Facebook. Ενδέκατη μέρα της καραντίνας και ενώ η περί ης ο λόγος φίλη καθαρίζει το ψυγείο της, βλέπει στην απέναντι πολυκατοικία μια ηλικιωμένη, κρεμασμένη σχεδόν από το μπαλκόνι να φωνάζει δυνατά:

«Αγάπες μου, λουλούδια μου ομορφιές μου, σας αγαπώ πολύ».

«Και εμείς σε αγαπάμε γιαγιά, σε παρακαλούμε μην πεθάνεις» λένε οι δυό μπόμπιρες που βρίσκονται κάτω στο πεζοδρόμιο με τη μαμά τους.

Η γιαγιά κλαίει: «Δεν θα πεθάνω, θα μείνω σπίτι με τη Μαρία που με προσέχει και θα περιμένω να σας πάρω αγκαλιά να πούμε το αγαπημένο μας τραγούδι».

Και αίφνης ξεκινά να τους τραγουδάει, έτσι κρεμασμένη από το μπαλκόνι, με όλη πλέον την έγκλειστη γειτονιά να λαθρακούει.

Η ειρωνεία είναι ότι η καταναγκαστική μοναξιά στην οποία «καταδικάζονται» οι ηλικιωμένοι εξαιτίας του κορωνοϊού είναι η πλέον επικίνδυνη για την υγεία τους.

Και όχι μόνο την ψυχική. Σύμφωνα με έρευνα της ΑΑRP (Αμερικανική Ενωση Συνταξιούχων), η παρατεταμένη απομόνωση σε αυτές τις ηλικίες ισοδυναμεί με το κάπνισμα 15 τσιγάρων την ημέρα.

Συχνά πάντως τα ψυχικά τους αποθέματα αποδεικνύονται πολύ μεγαλύτερα από εκείνα ημών, των «πλαδαρών» νεοτέρων τους. Σύμμαχός τους σε αυτό μια πρακτική ευφυία όσον αφορά τον οικόσιτο μικρόκοσμό τους -κάτι που οι νεότεροι δεν θα αποκτήσουμε ενδεχομένως ποτέ-, που βοηθά ιδιαίτερα τις γυναίκες, στο να αντέχουν τον εγκλεισμό με τις μικροδουλειές του νοικοκυριού και μια πεισματική σχεδόν προσκόλληση σε μια κανονικότητα.

«Πήγα προχθές να επισκεφτώ -από απόσταση- την μητέρα μου και μού έδωσε να πάρω στο σπίτι μπακαλιάρο και σκορδαλιά!»

μου λέει 45χρονος πατέρας δύο παιδιών.

«Πάνω στο τραπέζι της καραντίνας το φαγητό αυτό ήταν βάλσαμο για μας. Μπορεί η μάνα μου να μην ξέρει να στείλει SMS στο 13033, αλλά κορονοϊός ξεροκονοϊός θα μαγείρευε το παραδοσιακό φαγητό της 25ης Μαρτίου που φτιάχνει εδώ και 50 χρόνια. Θα έλεγε κανείς ότι ναι μεν η εποχή έχει ξεπεράσει αυτές τις γυναίκες, με ένα τρόπο όμως οι ίδιες ξεπερνούν όλες τις εποχές».

Οι κακουχίες του παρελθόντος είναι ένα πρόσθετο asset στην μάχη με τον Covid-19.

«Κάνουμε και πλάκα μεταξύ μας στο τηλέφωνο» μου αναφέρει μια θαλερή 87χρονη.

«Λέμε “Τι μας βρήκε! Να έχεις περάσει πόλεμο και να πας από κορονοϊό!” Τουλάχιστον στον πόλεμο είχαμε επαφή, αγγίζαμε ο ένας τον άλλον, κουκουλωνόμασταν κάτω από τα σκεπάσματα των ώρα των βομβαρδισμών».

«Δεν μπορούμε να υπάρχουμε, ούτε να ’χουμε ταυτότητα χωρίς αυτούς», δήλωσε προ ημερών εμφανώς φορτισμένος ο Σωτήρης Τσιόδρας στην καθιερωμένη ενημέρωση των 6, προκαλώντας τη συγκίνηση και την κακεντρέχεια πολλών.

Ομολογώ πως κάθε φορά που στέκομαι έξω από το πατρικό μου σπίτι για να δω από μακριά τη δική μου μητέρα, να τής αφήσω κάτι από το φαρμακείο ή ένα γράμμα (ο δικός μας τρόπος επικοινωνίας), αναζητώ στα μάτια της —και ελπίζω σύντομα και στην αγκαλιά της— αυτή την με τόσο κόπο και πείσμα διαφυλαγμένη μου ταυτότητα.

Πηγή

exintaplus

83χρονη Ιταλίδα ράβει χειροποίητες μάσκες για τους γιατρούς...

Στην Ιταλία επικρατούν συνθήκες πολέμου. Στα νοσοκομεία δεν υπάρχουν ελεύθερα δωμάτια, οι γιατροί κάνουν όσο μπορούν τη δουλειά των νοσηλευτών και το ανάποδο, για να καλυφθούν τα τεράστια κενά στο προσωπικό, οι εντατικές δεν μπορούν να δεχθούν ούτε έναν ασθενή ακόμα και οι ελλείψεις είναι μεγάλες. Σε εξοπλισμό, αντισηπτικά, χειρουργικές μάσκες.

Πολλοί από τους πολίτες έχουν ριχτεί στη μάχη προκειμένου να βοηθήσουν με κάθε τρόπο την κατάσταση, ανάμεσα τους και μία υπέροχη 83χρονη γιαγιά που έβαλε και πάλι μπροστά την ραπτομηχανή που έχει στο σπίτι της και άρχισε να ράβει χειροποίητες μάσκες για τους γιατρούς ενός νοσοκομείου στη Ρώμη.

Καθώς η 83χρονη Τερέζα Ταλιέντε ανήκει στις ομάδες υψηλού κινδύνου δεν μπορεί να βγει καθόλου από το σπίτι της και πλέον περνάει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του κατασκευάζοντας μάσκας για το νοσηλευτικό προσωπικό που δίνει καθημερινό αγώνα για να αντιμετωπίσει την πανδημία.

Η είδηση για την μεγαλοψυχία και τη συγκινητική στάση της 83χρονης γιαγιάς Τερέζα έγινε γνωστή μέσω της σελίδας Working Class Hero στο Facebook και έχει γίνει viral.

Η ιστορία της γιαγιάς Τερέζα συγκινεί και εμπνέει.

Πηγή: Εξήντα άνω

«My Stuffed Granny»: Η βραβευμένη ελληνική ταινία μικρού μήκους αφιερωμένη στην Ελληνίδα γιαγιά...

Μια ταινία μικρού μήκους με ένα πολύ ουσιαστικό μήνυμα!

«Όταν χρειάζεσαι ένα πορτοκάλι, φύτεψε μια πορτοκαλιά»

Η γιαγιά που ζει για να ζει μαζί της και η οικογένεια, ένα κρίσιμο θέμα με τις οικογένειες που έχουν μεγάλα ποσοστά
ανεργίας και επιβιώνουν από τη σύνταξη των ηλικιωμένων…
Ένας απελπισμένος πατέρας που βλέπει μόνο τις υποχρεώσεις και τα προβλήματα χωρίς να βλέπει πλέον το μέλλον.
Ένα κοριτσάκι, με ελπίδα, με πίστη, με πάθος για τη ζωή, δοκιμάζει να δημιουργήσει κάτι από την αρχή…

Αυτή ταινία μικρού μήκους ανακηρύχθηκε από το Vimeo ως «ταινία μικρού μήκους της εβδομάδας» και STAFF PICK, την εξαιρετική δεκάλεπτη «My Stuffed Granny» της Έφης Παππά.
Δείτε το βίντεο, αυτή είναι η ζωή:
(Εάν δεν βλέπετε τους ελληνικούς υπότιτλους πατήστε το κουμπι CC κάτω δεξιά στο βίντεο και επιλέξτε τα ελληνικά)
exintaplus

“Η μητέρα μας θα είναι πάντα ο άνθρωπος μας”

Η μητέρα μας θα είναι πάντα ο άνθρωπός μας. Ακόμα κι όταν τσακωνόμαστε, όταν μας εκνευρίζει, όταν φεύγουμε μακριά της για σπουδές, όταν κάνουμε οικογένεια ή όταν έρθει η ώρα να μας αποχαιρετήσει για πάντα, στο μυαλό και στην καρδιά μας θα είναι πάντα η μάνα μας. Ο άνθρωπός μας.

Η γυναίκα που δεν έφυγε από κοντά μας ούτε για μια στιγμή…

«Μου είναι δύσκολο να λέω “σ’ αγαπώ”, πόσο μάλλον στους γονείς μου κι ειδικά στη μαμά μου. Θεωρώ αυτονόητο ότι ξέρει πόσο την αγαπάω. Κάποιες φορές όμως, αρχίζει να μου γκρινιάζει και να παραπονιέται, όταν δεν την παίρνω τηλέφωνο τόσο συχνά, όταν θα ξεχάσω κάποια χρονιά τα γενέθλιά της, όταν δε θα σκεφτώ να της φέρω κάποιο αναμνηστικό από ένα ταξίδι μου.
Κι εκεί, καταλαβαίνεις πως το μόνο που νοιάζει την κάθε μητέρα είναι να της δείχνεις την αγάπη σου. Να μην την ξεχνάς.
Για όλα όσα έχει ζήσει μαζί σου, ακόμη και πριν εσύ γεννηθείς. Εκείνη σε κουβαλούσε εννέα μήνες στην κοιλιά της, ένιωσε το πρώτο σου καρδιοχτύπι, την πρώτη κίνηση των ποδιών σου. Εκείνη υπήρξε ο πρώτος άνθρωπος που σε κράτησε με αγάπη στην αγκαλιά του, σου έδωσε τροφή απ’ το σώμα της, σε φίλησε στο μέτωπο, σε λάτρεψε.
Η μητέρα σου σε αντιμετώπισε ως ένα θησαυρό όταν ήρθες στη ζωή της, δεν ήσουν μόνο η γενετική συνέχειά της, το σπλάχνο της, ήσουν εκείνο το άτομο που την πήγε παραπέρα, την εξέλιξε ως άνθρωπο και ως γυναίκα.
Η μητρότητα δεν είναι απλώς ένα γεγονός, είναι μια νέα φάση ζωής. Είναι η μετουσίωση της αγάπης κι ο δίαυλος για μια νέα ζωή. Η μητέρα σου θα είναι πάντα ο οδηγός σου, ο άγγελος, ο συνοδοιπόρος κι ο προστάτης σου σε ό,τι κι αν αποφασίσεις. Θα είναι ο πρώτος άνθρωπος που θα εκμυστηρευτείς κάτι σοβαρό κι ο τελευταίος που θα στενοχωρήσεις.
Είναι πάντα υπερπροστατευτική και βάζει χίλιες δυο, κακές σκέψεις στο μυαλό της. Ανησυχεί με το παραμικρό και μας πρήζει με τις υποθέσεις της και τις συμβουλές της. Το “μην ξεχάσεις να πάρεις ζακέτα” δεν είναι τίποτα μπροστά στα λογύδρια που έχουμε υποστεί σε κρίσεις υπερπροστασίας. Πάντα θα είμαστε το μωρό της για εκείνη, όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Σε θέματα υγείας τρέχει πρώτη, σε περιόδους πείνας επίσης. Να ‘ναι καλά οι μητέρες κι οι γιαγιάδες μας, που μας τροφοδοτούν με ταπεράκια. Εκείνες νοιάζονται να καλύψουν τις βασικές μας ανάγκες κι εμείς δεν το εκτιμάμε καθόλου.
Μ’ ένα περίεργο τρόπο σε καταλαβαίνει από χιλιόμετρα, ξέρει τι σου συμβαίνει πριν καν της πεις οτιδήποτε. Το βλέπει στο πρόσωπό σου, το αισθάνεται ή το διαισθάνεται. Όσο μεγαλώνεις, της λείπεις όλο και πιο πολύ. Και ξέρεις, έχει εκείνη την περηφάνια, που δε θα στο πει, αλλά θα το καταλάβεις στο δάκρυ που είναι έτοιμο να ξεχειλίσει και στον κόμπο που θα σταθεί στο λαιμό της, μόλις αρχίσει να μιλά.
Η μητέρα σου είναι ο άνθρωπος που σ’ έφερε στον κόσμο. Σ’ αγάπησε απ’ την πρώτη στιγμή που σ’ αντίκρισε και θα σ’ αγαπά μέχρι να κλείσει τα μάτια της. Είσαι η έγνοια κι η ανησυχία της, το σημαντικότερο μέλημά της, είσαι το μέλλον της κι ο λόγος που υπάρχει. Θέλει να σε δει να μεγαλώνεις, να εκπληρώνεις τους στόχους σου με τη βοήθειά της και να γίνεσαι ευτυχισμένος.
Η δική σου ευτυχία είναι και δική της. Και το μόνο που θα νιώθει θα είναι υπερηφάνεια για σένα. Εντάξει και λίγο για εκείνη, για όλες τις θυσίες που έκανε για να επιτύχεις εσύ στη ζωή σου.
Υπάρχουν λίγοι άνθρωποι που τους θεωρούμε “δικούς” μας. Ένας όμως και μοναδικός θα είναι για πάντα ο άνθρωπός μας, κι αυτός δεν είναι άλλος απ’ τη μητέρα μας. Εκείνη που αποτελεί πηγή αστείρευτης αγάπης και συμπόνιας, έναν ώμο ν’ ακουμπήσουμε όταν τον έχουμε ανάγκη, μια αγκαλιά ζεστή και μια ζωή απόλυτης κι ανιδιοτελούς προσφοράς. Κάθε πόνος μας θα είναι πάντα και δικός της και δε χρειάζεται καμία απόδειξη γι’ αυτό.»

Πηγή: pillowfights.gr
newside.gr

Ο πιο σημαντικός άνθρωπος στη ζωή σου είναι η γιαγιά σου. Εκείνη που σε μεγάλωσε

Είναι ο φύλακας άγγελός σου. Η πιο όμορφη και γαλήνια ύπαρξη της καρδιάς σου. Σε περιμένει ως το πιο μοναδικό δώρο για να σου δώσει απλόχερα ακόμα και την ίδια της την ψυχή. Μπαίνει στη ζωή σου με φόρα απ’ την πρώτη μέρα που γεννιέσαι και σε φροντίζει αδιάκοπα με απεριόριστη λατρεία για πάντα.

Απ’ τη στιγμή που σε αντίκρισε η πραγματικότητά της πλημμύρισε με χαρά και πήρε άλλο νόημα. Σημαίνεις για εκείνη τον πιο πολύτιμο άνθρωπο που υπάρχει στον κόσμο της. Ένα πλάσμα που για χατίρι του θα θυσίαζε τα πάντα προκειμένου να είναι ευτυχισμένο.

Για πολλούς δεν είναι απλώς η μαμά της μαμάς ή του μπαμπά τους. Είναι η δεύτερη μάνα τους. Ένας άνθρωπος που αποτελεί πολλά περισσότερα απ’ τη γραφική γιαγιούλα που μοιράζει καραμέλες και σοκολατάκια. Από εκείνη που μας επισκέπτεται τα σαββατοκύριακα ή τις γιορτές και τρώμε μαζί της. Είναι κάτι πιο βαθύ και δυνατό απ’ το άτομο εκείνο που μπορεί να φέρουμε απλώς το όνομά του. Είναι η γυναίκα που χωρίς εκείνη δε θα ήμασταν ο άνθρωπος που έχουμε εξελιχθεί σήμερα.

Και μιλάω ακριβώς για τη γιαγιά που μεγάλωσες στο πλάι της από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου. Που περνάς ώρες της καθημερινότητας μαζί της. Που βρίσκεται κοντά σου κάθε στιγμή της ζωής σου κι αποτελεί κομμάτι της οικογένειάς σου αναπόσπαστο κι αγαπημένο.

Τις περισσότερες φορές θα σε κοιμίσει στο κρεβάτι της, το οποίο για έναν ανεξήγητο λόγο έχει το πιο ξεκούραστο στρώμα και το πιο ζεστό πάπλωμα από οποιοδήποτε έχεις κοιμηθεί ποτέ σου.

Τις φορές που μένει μαζί σου τα βράδια, θα κάνει λίγο χώρο και θα σε πάρει αγκαλιά για να μη φοβάσαι. Θα ξενυχτήσει στο πλευρό σου όταν έχεις πυρετό και θα φροντίσει να σε κρατήσει ζεστό και καθαρό μέχρι να γίνεις καλά. Η αγκαλιά της αποτελεί για σένα το πιο ασφαλές καταφύγιο.

Έτσι, μ’ ένα μαγικό τρόπο τα πάντα ηρεμούν κι ησυχάζουν. Η αγκαλιά αυτή δε συγκρίνεται με καμία στο σύμπαν. Μέσα της αισθάνεσαι τόση ασφάλεια και τρυφερότητα που την αποζητάς κάθε φορά που είναι κοντά σου. Τα ζαρωμένα μα ζεστά της χέρια σου προσφέρουν τα πιο απαλά χάδια. Και πώς να το κάνουμε; Όσο και να μεγαλώσεις, σ’ όποια φάση της ζωής σου και να βρίσκεσαι, αυτά τα χάδια τα έχεις ανάγκη.

Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό η σκέψη της τρέχει κοντά σου. Στο πού βρίσκεσαι κι αν είσαι ασφαλής. Οι μόνες στιγμές ηρεμίας της είναι όταν βρίσκεσαι μαζί της. Τότε που αδημονεί και λαχταρά να σε δει στην πόρτα και να χαμογελάσει διάπλατα. Και μετά να σε κατακλύσει με την επίμονη φροντίδα της.

Πάντα θα πρέπει να φας αυτό που θα σου προσφέρει. Όσο χορτασμένος κι αν είσαι. Τα φαγητά της μυρίζουν ζεστασιά κι έχουν μια οικεία γεύση που δεν μπορείς να γευθείς πουθενά αλλού.

Καθετί που είναι αποτυπωμένο στη μνήμη των παιδικών κι εφηβικών σου χρόνων έχει την εικόνα τη δική της. Το σπίτι της είναι για σένα ο χώρος που έπλασες τις πιο ωραίες σου αναμνήσεις. Το πρώτο σου ποδήλατο και τα παιχνίδια που έπαιζες μικρός, η στράτα που περπάτησες στην αυλή της, ακόμη κι οι πρώτοι σου εφηβικοί προβληματισμοί!

Θα είναι πάντα στο μυαλό σου η μορφή της σε κάθε σου βήμα! Το πρωινό της ξύπνημα, οι βόλτες στην παιδική χαρά, η παρουσία της στο χώρο του σχολείου. Τα κλάματα συγκίνησης που σου έλεγαν πού πας, κάθε φορά που έπρεπε να την αποχωριστείς για πολύ καιρό. Ακόμη κι οι φωνές της όταν σε μαλώνει είναι για σένα η ζωντάνια που νοστάλγησες από τότε που μεγάλωσες και δεν την έχεις πια στην καθημερινότητα σου τόσο πολύ.

Όλα τα έζησες εκεί. Η γειτονιά και τα αμέτρητα παιχνίδια, το μικρό δασάκι δίπλα στην αλάνα κι όλες σου οι παιδικές μινιατούρες ξεπετάγονται σ’ αυτά τα μέρη. Είναι βαθιά φυλαγμένα στην ψυχή σου και σου δίνουν δύναμη να σκέφτεσαι πόσο μοναδικό σε έκαναν.

Είσαι περήφανος όταν λες, «με καλομάθατε σίγουρα μα δε με κακομάθατε»! Όταν σκέφτεσαι την αγάπη που έχεις στον εαυτό σου, δεν μπορείς να βρεις άλλο λόγο για να νιώθεις έτσι παρά για τα τόσα υπέροχα πράγματα που σου προσέφερε.

Πονάς όμως στη σκέψη των χρόνων που περνάνε και τρέμεις κάθε ασθένεια που μπορεί να την πάρει από κοντά σου. Καρδιοχτυπάς σε κάθε ξαφνικό τηλεφώνημα κι ανακουφίζεσαι όταν μαθαίνεις πως τελικά όλα είναι εντάξει.

Τη βλέπεις να μεγαλώνει κι ανησυχείς όλο και περισσότερο, μήπως έρθει μία μέρα που δε θα τη βλέπεις πια καθόλου! Όταν δε θα την έχεις πια, κάθε στιγμή, θα σου θυμίζει πόσο πολύτιμο ήταν κάθε λεπτό που ήταν συνεχώς κοντά σου, ακόμη κι αν κάποτε δεν το αντιλαμβανόσουν.

Και νιώθεις τόση αμοιβαία εξάρτηση από εκείνη που θες ν’ αδράξεις μαζί της την κάθε στιγμή που περνάει για όσα χρόνια μπορείς να την έχεις πλάι σου. Θέλεις να ξοδεύεις, όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο μαζί της. Δεν μπορείς να φανταστείς άλλη καλύτερη οικογένεια απ’ το δικό της πρόσωπο. Τώρα καταλαβαίνεις πόσο τυχερός στάθηκες που έγινες αυτός που είσαι τώρα χάρη στη δική της συμβολή.

Ευχαριστείς το Θεό κάθε μέρα και είσαι ευγνώμων που την έχεις ακόμη στη ζωή σου. Που εξακολουθεί να σε μεγαλώνει μ’ αυτόν τον αγνό κι αυθεντικό τρόπο, που μόνο εκείνη ξέρει. Χαίρεσαι που βίωσε την κάθε ηλικία σου κι εξακολουθεί να σε καμαρώνει, όσο ακόμα εξελίσσεσαι. Ποτέ σου δε θα μπορούσες να φανταστείς καλύτερη οικογένεια από εκείνη.

Θα είσαι δίπλα της πάντα και για πάντα!

Συντάκτης: Μαίρη Νταουξή
Επιμέλεια κειμένου: Αναστασία Νάννου

netakias.com